บทที่ 38 รักในแบบของฉัน

“ไหวไหม”

“....” มีเพียงใบหน้าบึ้งตึงที่ตอบกลับมา นำทัพยิ้มเอ็นดูก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าคนตัวเล็กมานั่งบนตัก พร้อมกับซบหน้าลงบริเวณอกใหญ่

“ก็เธอขอให้ทำ” เป็นเธอเองที่ร้องขอให้ทำแรง ๆ จะมาโทษเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ได้สิ

“....” เงียบ

“โอเค ฉันขอโทษ” สุดท้ายเขาก็ยอมพูดคำว่าขอโทษออกไป เมื่อคืนเขาเองก็มือหนัก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ