บทที่ 6 อย่าทำให้ฉันโมโห

ณ ผับหรู

ร่างสูงโปร่งภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนใส่คู่กับกางเกงสแล็คสีดำ เนื่องจากพวกเขาค่อนข้างสนิทกันพอสมควรแต่ไม่ถึงขั้นสนิทมากเหมือนกับครูซ ส่วนใหญ่จะเป็นคุยเรื่องงานกันมากกว่า ในขณะที่เขากำลังก้าวเข้าไปยังด้านในตัวร้าน หางตาก็เหลือบไปมองหญิงสาวข้างกายที่เดินเคียงข้างกันมามีสีหน้าประหม่าเล็กน้อย เหมือนเธอกำลังกลัวอย่างไรอย่างนั้น

"เป็นอะไร"

"ลินแค่ไม่ชินกับชุดค่ะ" ชุดที่หญิงสาวใส่เป็นชุดราตรียาวสีดำเข้ารูปที่มีดีเทลผ่าข้างเปิดไหล่ ส่วนช่วงแขนเป็นผ้าสีขาวพอง เธอรู้สึกเขินเล็กน้อยเพราะโดยปกติแล้วตัวเธอจะแต่งเป็นชุดที่ปิดมิดชิดหรืออาจจะไม่โชว์ขนาดนี้ ด้วยความที่เธออยู่แต่ในบ้านไม่ค่อยได้ออกข้างนอกนั่นจึงทำให้ไม่ค่อยได้แต่งตัว พอได้ออกมาทั้งทีมันก็ต้องมีเขินเป็นธรรมดา แล้วชุดนี้ก็เป็นนำทัพที่เป็นคนเลือกด้วยตัวเอง เขาดูแล้วมองว่ามันเหมาะกับเธออีกทั้งไม่โป๊จนเกินไป รูปลักษณ์ของมิลินเป็นคนที่ค่อนข้างหวานไม่ใช่แนวเซ็กซี่ พอมาแต่งแบบนี้แล้วก็รู้สึกแปลกหูแปลกตาอยู่เหมือนกัน

"ไม่ชินก็ต้องทำให้ชิน แล้วไม่ต้องมาคาดหวังว่าฉันจะถอดเสื้อไปคลุมให้ นั่นไม่ใช่ฉัน" เขาไม่ใช่พวกพระเอกในนิยายที่เวลาเห็นนางเอกแต่งตัวโป๊จะต้องรีบถอดเสื้อที่สวมอยู่ไปปิดขากันไม่ให้ใครมอง ไร้สาระสิ้นดี

"ลินขอรอบนรถได้ไหมคะ" คนตัวเล็กมองผู้คนที่เดินเพ่นพ่านไปมา เธอก็รู้สึกตื่นกลัวไม่กล้าที่จะเข้าไปข้างในกับคนตัวโตด้านข้าง

"ฉันนึกว่าเธอชอบซะอีก สถานที่แบบนี้เธอหาลูกค้าได้สบายเลยนะ" เขาก็ยังเป็นเขาที่ยังคงพูดทำร้ายจิตใจเธอไม่มีวันสิ้นสุด ไม่ว่าจะไปที่ไหนหรือทำอะไรเขาก็เอาแต่พูดคำนี้กับเธออยู่เสมอ พูดกรอกหูเธอทุกวันจนมันเริ่มกลายเป็นความชินชาไปแล้ว

"ถ้าคุณคิดว่าลินเป็นแม่เล้าคุณจะให้ลินมาด้วยทำไมล่ะคะ คุณไม่อายคนหรือไง" ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้เธอกล้าที่จะพูดออกไปแบบนั้น เมื่อได้ยินคำพูดของคนตัวเล็กใบหน้าเรียบนิ่งก็แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มร้ายขึ้นมาทันที ก่อนจะเอ่ย

"เก่งดีนี่ ซึมซับความกล้านี้มาจากใครกัน"

"ลินแค่ปกป้องตัวเองค่ะ" แม้ลึก ๆ เธอจะกลัวอีกคนอยู่ไม่น้อย แต่เธอก็อยากปกป้องตัวเองเหมือนกัน

"รู้จักปกป้องตัวเองซะด้วย อยู่มาตั้งปีหนึ่งทำไมเพิ่งมาปกป้องเอาตอนนี้ล่ะ"

"เราจะเข้าไปกันได้หรือยังคะ" เธอเปลี่ยนบทสนทนา พอรู้ว่ามันจะไม่จบแค่ตรงนี้หากยังขืนพูดต่อ เธออาจจะต้องเสียใจกับคำพูดของเขาไม่หยุดเพราะเขามันพวกพูดไม่รักษาน้ำใจใครอยู่แล้ว จะเป็นเธอเองที่ทนฟังมันไม่ไหว

"ถือว่าฉลาดที่เลือกตัดบท"

"คุณนำทัพ!" แต่ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเข้าไปยังด้านใน ก็ได้มีใครบางคน เรียกร่างสูงเอาไว้เสียก่อน ทำให้ใบหน้าเรียบนิ่งหันไปมอง

"....." คนตัวโตไม่คิดที่จะทักทายกลับไป เพราะมันไม่จำเป็นสำหรับคนตรงหน้านี้

"ว้าว สาวสวยคนนี้ใครกัน ไม่ยักรู้ว่าคุณหันมาคบเด็กแล้ว ทั้งยังเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวานเอามาก ๆ ดูไม่ใช่สเปคคุณเลยนะครับคุณนำทัพ" อีกคนพยายามพูดยั่วอารมณ์โมโห ทว่านำทัพกลับไม่หลงกล เขาขยับตัวเข้าไปใกล้คนตัวเล็กพร้อมกับเลื่อนมือขึ้นไปโอบเอวคอดราวกับว่าแสดงความเป็นเจ้าของบอกให้รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของเขา และไม่ใช่คนที่ใครจะแตะต้องได้ เมื่ออีกฝ่ายเห็นปฏิกิริยาของเขาเป็นต้องกระตุกยิ้มก่อนจะถอยห่างออกไปสองก้าว

"ผมไม่ควรยุ่งกับเธอสินะ" รอยยิ้มร้ายที่เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่ ยังไม่ถึงเวลาสักหน่อย

"เข้าใจอะไรง่ายมันก็ดีต่อตัวคุณเอง"

"หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะครับ ผมขอตัวก่อน"

"เชิญ" ทันทีที่อีกคนหันหลังจากไป คนตัวเล็กก็พยายามแกะมือหนาออกจากเอว

"อย่าทำให้ฉันโมโห" เธอคงคิดว่าเขาจะปล่อยสินะ ไม่มีทาง เพราะเขาจะพาเธอเข้าไปทั้งแบบนี้ยังไงล่ะ

เมื่อเข้ามาด้านในก็พบกับผู้คนมากมายที่กำลังยืนส่ายสะโพกโยกไปมาตามจังหวะเพลงที่ดีเจเปิด ดวงตาคมกริบขยับมองหาเจ้าของงานที่เป็นคนเชิญเขามา เมื่อเห็นเขาก็พาคนตัวเล็กตรงไปที่อีกคนทันที ระหว่างเดินนำทัพก็คอยจับเธอให้เราห่างจากผู้คนที่เบียดเสียดกันเข้ามา

ตึกตึก..

"คุณนำทัพ" เจ้าของงานพบกับร่างสูงก็รีบเข้ามาต้อนรับ นำทัพยิ้มพร้อมกับยื่นของขวัญไปให้เพื่อแสดงความยินดี

"ยินดีด้วยนะครับ"

"ความจริงมาแค่ตัวก็ได้นะครับของฝากไม่ต้อง ยังไงก็ขอบคุณมากนะครับ เชิญคุณนำทัพด้านนี้เลยครับ" เพราะรู้ว่าชายหนุ่มไม่ชอบความวุ่นวาย ทั้งยังไม่ค่อยชอบเข้าสังคมแต่เพราะเป็นงานของเขาอีกฝ่ายจึงยอมมา ดังนั้นเขาจึงต้องจัดห้อง VIP แบบส่วนตัวไว้ให้

"เดี๋ยวผมให้พนักงานเข้ามาบริการนะครับ"

"ครับ" พูดคุยกันอีกเล็กน้อยเจ้าของงานก็ขอตัวออกไปต้อนรับแขกคนอื่น ๆ เท่ากับว่าตอนนี้ภายในห้องเหลือเพียงนนำทัพและมิลินเท่านั้น ไม่นานพนักงานก็เข้ามาบริการคอยชงเหล้าให้กับเขา มิลินนั่งตัวเกร็งคอยเหลือบมองคนตัวสูงที่นั่งดื่มเงียบ ๆ เธอเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะให้เธอมาด้วยทำไม ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วเขามาแค่คนเดียวก็ได้ ดวงตากลมโตขยับมองไปรอบ ๆ ทันใดนั้นเอง..

ครืน~

ผ้าม่านทึบที่ปิดสนิทถูกเปิดกว้างออกเผยให้เห็นผู้คนด้านล่างที่กำลังสนุกสนานกันอย่างเต็มที่ คนตัวเล็กตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้น พอนั่งอยู่ตรงนี้แล้วมองลงไปมันก็ทำให้เห็นภายในร้านได้อย่างชัดเจน ซึ่งมันสวยเอามาก ๆ

"ไม่เคยเห็นคนเต้นหรือไง" ทว่าน้ำเสียงเรียบนิ่งของคนด้านหลังก็ดึงสติให้เธอหันกลับไปมอง

"เปล่าค่ะ" เธอไม่กล้าพูดอะไรไปมากกว่านี้ ที่เธอตื่นเต้นก็เพราะว่าทั้งชีวิตเธอไม่เคยได้ใช้มันเลยยังไงล่ะ ตั้งแต่เกิดมาเธอก็ถูกแต่พี่สาวบังคับมาตลอด แม้จะเรียนมหาลัยเธอก็ไม่เคยได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ พอคิดว่าจะหลุดพ้นเธอก็ขอบคุณคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเอาไว้ แต่เปล่าเลย..เหมือนหนีเสือปะจระเข้ เธอหลุดพ้นจากพี่สาวตัวเองได้กลับต้องมาติดกับให้กับผู้ชายคนนี้ เธอเองก็ได้แต่คิดว่าเมื่อไหร่จะหลุดพ้นไปจากขุมนรกนี้ได้สักที

"อยากลงไปไหม" เพราะเขาเห็นสายตาที่เธอมองมันดูตื่นเต้นราวกับว่าอยากไปยืนอยู่ตรงนั้น

"ไม่ค่ะ ลินไม่กล้า"

"เธอจะกลัวอะไรฉันก็อยู่ตรงนี้"

"ลินขอนั่งตรงนี้ดีกว่าค่ะ" ว่าจบก็ก้มหน้าหลบสายตา

"เอาไหม" เขาส่งแก้วเหล้าไปตรงหน้าเธอ หญิงสาวเงยมอง

"ลินดื่มไม่ได้ค่ะ" เขาเคยสั่งเธอเอาไว้ไม่ให้ดื่ม เธอจึงไม่กล้าที่จะขัดคำสั่งของเขา อีกอย่างเธอเองก็ไม่ดื่มด้วย

"ถ้าจะดื่มก็ดื่ม วันนี้ฉันอนุญาต" ยังไงเธอก็อยู่กับเขาไม่ได้ไปไหนอยู่แล้ว อยากดื่มก็ดื่มไป

"...." พอได้รับอนุญาตมันก็ทำให้เธอนึกอยากรับแก้วจากเขาลองดื่มสักครั้งในชีวิต ถ้าเธอเมาแล้วมันจะลืมทุกอย่างได้จริงใช่ไหม