บทที่ 62 สุขจนล้น

“เจ้าหมูน้อยของมี๊อยู่ไหนเอ่ย อยู่นี่หรือเปล่า” เสียงมิลินเล่นกับลูกทำให้ผมละสายตาจากเอกสาร เงยหน้าขึ้นไปมอง ทั้งสองพากันมานั่งเล่นในห้องทำงานของผม ถามว่ารำคาญเสียงไหม ตอบเลยว่าไม่ ผมกลับชอบที่พวกเขามาอยู่ใกล้ ๆ ไม่ว่าจะทำอะไรหรืออยู่ที่ไหน แค่มีลูกเมีย ผมก็มีความสุขแล้ว

แอ้

“ไหนดูสิ” ผมมองมิลินที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ