บทที่ 35 กรีดร้อง

สุดท้ายก็หนีไม่พ้น ตัวเล็กโดนมัดแขนขายัดใส่ฝากระโปรงรถเดิมอีกครั้ง เธอรู้สึกสิ้นหวังหดหู่ แม้จะหลับตาก็ไม่อาจพักผ่อนได้และเหมือนรถจะแล่นกระทบหินเนินเศษซากต้นไม้

หลายชั่วโมงต่อมา กระทั่งค่ำมืดก็ยังไม่หยุดเคลื่อนไหว น้ำข้าวก็ไม่ได้กิน

ความเหนื่อยล้าทำให้สติวูบหาย รู้ตัวตื่นอีกทีก็อยู่บนเรือคล้ายใช้ห...