บทที่ 6 บทที่.6 รอยแผลเป็น

ภายในรถสุดหรูแอร์เย็นเฉียบแต่กลับเงียบสงัด

หมอลีโอเริ่มสนใจท่าทางดื้อรั้นแม้จะไม่พูดออกมาแต่สายตาส่อแวว

"เป็นอะไร" น้ำเสียงทุ้มถามเรียบ "หึงฉันยังไม่หายอีกหรือไง หึ"

"ใครหึงคุณกันคะ.."

"สีหน้าเธอมันบ่งบอก ต่างจากเมื่อก่อนที่มีเพียงหน้าเดียว อารมณ์เดียว"

"ไม่ได้หึงค่ะพอใจหรือยัง! อีกอย่างฉันไม่สนใจแฟนเก่าของคุณด้วย ขนาดเลือกสีลิปสติกยังห่วย"

รถจอดติดไฟแดงทำให้เขาหันมาจ้องมอง ใบหน้าที่เขาแทบจะไม่เคยสังเกต แต่ตอนนี้กลับเอาแต่สนใจ

"ห่วยยังไง" ลีโอถามถ้อยคำที่พริ้มทิ้งท้าย

"ก็กลิ่นเบอรี่เอียดๆ มันคลุ้งตามตัวคุณ จงใจใช้ของแบบนี้คงจะชวนยั่วให้โมโห"

"โมโห..."

"ก็ใช่น่ะสิคะฉันเป็นภรรยาได้กลิ่นผิดแปลกของสามีก็ต้องโมโห"

สัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว ลีโอจึงรีบเปลี่ยนความสนใจ แต่คำพูดพร้อมท่าทางเลียนแบบส่อจริตจะก้านกลับทำให้เขาเผยรอยยิ้มมุมปาก

หมับ!

"อะไรคะ" เมื่อกลับถึงบ้าน คุณหมอคว้าแขนของพริ้มเอาไว้ "วันนี้ฉันเหนื่อยนะคุณยังจะใช้งานอะไรอีก"

"เธอหายออกจากงานไปตั้งนาน ฉันลืมถามว่าไปไหนมา"

"ก็...ก็ไปเดินเล่นเห็นว่าคุณกำลังสวีทกับแฟนเก่าอย่างคุณมีอา ไม่อยากขัดจังหวะ"

ข้อแขนเล็กสะบัดจนหลุดพ้นพันธนาการ

ทั้งคู่ยืนจ้องหน้าตรงปากทางเข้าประตูใหญ่

ดวงตากลมที่เคยโศกเศร้ากลับสดใส รู้ตัวอีกทีปลายจมูกโด่งเป็นสันของเขาก็เขยิบมาจ่อพ่วงแก้ม

'อ๊าา'

ความเคลิ้มถูกปลุกด้วยฝ่ามือ

ตัวเล็กรีบผลักไสเขาทันที หาววว~

"ฉันง่วงแล้วขอตัวนะคะ"

ถ้อยคำแสร้งบวกการแสดงยิ่งทำให้หมอลีโอสนใจ เขาจ้องมองภรรยาตัวน้อยวิ่งขึ้นบันไดเพื่อกลับไปพักผ่อนยังห้องนอนตัวเอง

แกร๊ก

"บ้าเอ้ยยย!"

พราว สาวน้อยผู้สวมรอยแทนพี่สาว เธอเสียการควบคุมเมื่อเขาสบตา แถมยังพลาดท่าโดนกอดแตะเนื้อต้องตัวหลายครั้งหลายครา

ห้องน้ำกว้างขวางตกแต่งไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกสวยงาม ราคาแต่ละอย่างเฉียดแสน บ้านที่ร่ำรวยเป็นตระกูลเก่าแก่แต่กลับมีหนี้สินพะรุงพะรัง

'ว้ายยยย!!'

ขณะที่อาบน้ำเสร็จก็ต้องตกใจ หมอลีโอ หรือ สามีนั่งไขว่ห้างบนเตียงรออย่างสบายใจ

คิ้วบางย่นอีกครั้ง มือปิดผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่นุ่งกระโจมอกไว้มั่น สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองไล่ระดับตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงหัวศีรษะ

"มะ มองอะไรคะ?" เสียงแหลมเอ่ยถาม "แล้วเข้ามาอยู่ในห้องฉันทำไม"

"ลืมไปแล้วหรือไงว่าเราแต่งงานกันมาสามปี"

"ไม่ได้ลืมแต่นี่มันพื้นที่ส่วนตัว"

"เธอเป็นคนบอกเอง ของสามีก็เหมือนกับของภรรยา แปลว่าของภรรยาก็เหมือนกับของสามี"

ไม่พูดเปล่าเขาลุกจากที่นั่งตรงดิ่งเข้าใกล้

ตัวเล็กเดินถอยหลังหนีทีละก้าวจนแผ่นหลังที่ชุ่มน้ำแนบชิดติดกำแพงสีขาว

"ออกไปนะคะ" น้ำเสียงอึกอักพูดแผ่วเบา

"กลัวเหรอ?"

"เปล่าคะแต่ว่า.."

"พูดเหมือนไม่เคยนอนกับผัวตัวเอง"

พรึ่บ

"อ๊าาาย์!!!"

ตัวเล็กกรีดร้องดังลั่น ผ้าที่เธออุตส่าห์จับเอาไว้โดนกระชากปลิวว่อน

ร่างกายที่เพิ่งอาบน้ำยังไม่แห้งดี เม็ดน้ำสีใสเกาะตามตัวเป็นละออง ผิวขาวผ่องช่างยั่วยวนอารมณ์ชาย

มือหนาขนาบกั้นสองข้างไร้ทางหนี

แววตาดุดันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที พร้อมเสียงกระซิบที่ทำให้ขนอ่อนลุกชูชัน "มาทำหน้าที่ภรรยาหน่อยสิ คืนนี้ฉันอยากนอนกับเธอ"

"!!!!"

หัวใจดวงน้อยเต้นสั่น ทั้งอายเกร็งไปทั้งตัว

สักพักเขาก็เค้นเสียงหัวเราะออกมา

"หึ หึ ผู้หญิงอย่างเธอมันไร้รสชาติ ฉันไม่เสียแรงไปทำให้ขึ้นสวรรค์หรอก" สายตามองเหยียดหยัน

"ก็ดีค่ะ เพราะคนที่มั่วไปทั่วเอาไม่เลือกฉันก็ไม่อยาก เกลือกกลั้วด้วยเหมือนกัน"

"พริ้ม!"

"ทำไมคะ?!"

มือน้อยปิดบังส่วนสำคัญ รีบเอียงตัวเฉียงมายืนตรงตู้เสื้อผ้า สายตามองจ้องชายผู้เป็นสามีไม่ห่าง

ภายในใจร้องกรี๊ดดังต่อเนื่อง

เมื่อเปิดตู้เสื้อผ้าเลื่อนก็รีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับร่าง

ปึ๊กก

อักกก

แรงกระโจนใส่จากด้านหลังทำเสียหลัก

คนตัวสูงยืนประกบพลางจับคว้าท้ายทอยแล้วปัดผมยาวที่ปัดป่ายออกไปพาดไหล่ซ้าย

"ทำบ้าอะไร!" แน่นอนว่าเธอโวยวายใส่

"ทำไมรอยแผลเป็นของเธอมันหายไป"

"รอยแผลเป็นอะไร อ๊ะ~"

"ก็รอยแผลเป็นวันแต่งงาน เธอล้มใส่แก้วที่ฉันปาแตก..ทำไมตอนนี้..มันหายไป?"