บทที่ 7 บทที่.7 ผู้หญิงร่าน

"โอย ไร้สาระ! เดี๋ยวนี้คลินิกดีๆ ลบรอยแผลเป็นมีตั้งเยอะแยะ"

ทันใดเธอก็รีบผลักไสพลางหยิบเสื้อคลุมตัวใหญ่มาสวมทับร่างกายเอาไว้อีกชั้น ผมเผ้าที่เปียกก็หยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กมาขยี้พร้อมนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

"ถ้าคุณไม่มีอะไรกรุณาออกไปด้วยค่ะ" สายตาของเขายังคงจ้องมองด้วยความสงสัย "คุณเป็นคนตั้งกฎให้เราแยกห้องนอนกันทำไมถึงมาลุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของฉันล่ะคะ"

"ก็ไม่ได้อยากเข้ามานักหรอก เหอะ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยออกไปด้วยค่ะ"

"ยัยบ้า"

คำพูดที่ไม่เป็นสุภาพบุรุษทำให้ตัวเล็กต้องหันขวับ ใบหน้าของเขาบ่งบอกอะไรหลายอย่าง

ทำไมถึงดูมีความขุ่นเคืองมากมายนัก

ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีกระทั่งหลายวันจากนั้น

"อะไรนะคะ?" น้ำเสียงของพราวหรือพริ้มทวนคำถาม "หย่า.."

"สมองเธอกระทบกระเทือนตอนจมน้ำหรือไง"

"ก็ฉันไม่เข้าใจจู่ๆ ก็จะให้เซ็นใบอย่า"

"นี่เธอลืมจริงหรือแกล้งลืมกันแน่!"

น้ำเสียงเริ่มไม่สบอารมณ์

ลีโอนั่งตรงข้ามกับภรรยาบนโซฟาในห้องโถงใหญ่

"ไม่" คำพูดสั้นแต่ได้ความหมาย

"ทำไมถึงเปลี่ยนใจไม่ยอมหย่า?! ทั้งที่เธอเองเป็นคนรบเร้ามาตลอด"

"เพราะฉันจะไม่ยอมให้คุณหมอมีความสุขบนความทุกข์ตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมา ทางเดียวที่คุณหมอเป็นอิสระได้ ก็คือฆ่าฉันซะ!"

เคว้ง!

แก้วกาแฟที่อยู่ด้านข้างถูกปัดจนร่วง

หมอลีโอลุกขึ้นยืนก่อนที่ภรรยาก็ลุกขึ้นตาม

"แค่เซ็นใบหย่ามันจะอะไรกันนักกันหนาเธอเองก็อยากเป็นอิสระไม่ใช่หรือไง" ลีโอตะคอกเสียงดังใส่ "หรือเธอมีแผนอะไรพริ้ม!"

"ฉันไม่อยากพูดกับคุณในตอนนี้"

"จะไปไหน!"

"เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับก็เลยตื่นสายตอนนี้จะขึ้นไปพักผ่อนสักหน่อย"

เป็นเพียงคำโกหกที่สร้างจะหลีกเลี่ยง ตัวเล็กเดินขึ้นบันไดเลี้ยวเข้าไปในห้องนอนตัวเองโดยที่ไม่สังเกตว่าสามีเดินตามเข้ามา

โต้ม!

ว้ายยย

ประตูถูกปิดกระแทกเสียงดังจนพริ้มสะดุ้งหวาม

ทั้งคู่เริ่มสาดสายตาเกรี้ยวกราด

"ฉันไม่หย่าคุณได้ยินไหม!!" เสียงเน้นย้ำถึงเจตจำนงของเธอยังคงหนักแน่น

"อย่ามายั่วโมโหฉันนะพริ้ม"

"ฉันเปล่าสักหน่อย"

"นี่..."

ตึ๊กก!

ทันทีที่ร่างแกร่งพุ่งเข้ามา

เธอจึงรีบใช้มือน้อยผลักใสจนกระเด็น

หมับ!

อักกกก

หมอลีโอเริ่มหมดความอดทนเขาคว้าต้นคอของตัวเล็กพร้อมทั้งบีบเต็มแรงแล้วกระแทกเธอจนแผ่นหลังกระทบตู้เสื้อผ้าบานสีขาวหรูหรา

"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน อ๊ากก" มือของเขาเริ่มบีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้

"เหอะ! อย่างเธอมีค่ามีราคาอะไรให้หวงแหน ทำอะไรหัดไว้หน้าผัวตัวเองบ้าง ไม่ใช่ร่านนอนแบให้คนอื่นเอาไปทั่ว"

"คุณบ้าไปแล้ว อักก หรือไง"

คล้ายจะหายใจไม่ออกแม้จะพยายามแกะมือของเขาแต่ก็สู้แรงไม่ไหว ใบหน้าซีดเผือดเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีแดงเนื่องจากดิ้นรนต่อสู้สุดใจ

ครู่เดียวเขาก็รีบผละตัวถอยเมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มตาเหลือกทรุดลง

"จำเอาไว้! ถ้าเธอไม่ยอมหย่าก็ต้องทนอยู่แบบนี้ต่อไป" เขาเค้นเสียงดุใส่ "ผู้หญิงร่านอย่างเธอคงไม่สะทกสะท้านเท่าไหร่ เพราะชอบทำตัวเหมือนสัตว์"

คำบอกกล่าวทิ้งท้ายทำให้ยิ่งสงสัย

เธอขมวดย่นคิ้วขณะใช้มือน้อยจับที่ต้นคอบีบนวดบรรเทาความเจ็บปวดที่พึ่งได้รับ

ทำไมสามีถึงด่าภรรยาแบบนั้น..หรือที่จริงแล้วเบื้องหลังมีอะไรหรือกว่าที่เธอได้รับข้อมูลมา

ถึงยังไงก็ไม่มีทางเป็นไปได้

พี่สาวที่แสนเรียบร้อยอ่อนหวาน จะเป็นผู้หญิงร่านอย่างที่เขากล่าวหาได้ยังไง

เลานจ์ เจส

ฮึก อึก อึก

"มึงเบาก่อนไอ้หมอซัดเหล้าเหมือนน้ำเปล่า" เพื่อนสนิทพูดพลางคว้าแก้วเหล้าของเขาวางลงบนโต๊ะกลมกระจกหนา "เป็นห่าอะไร"

"กูทำงานทุ่มเททุกอย่างเพื่อที่จะปลดหนี้ของพ่อแม่ที่ก่อเอาไว้ จนวันนี้กูทำสำเร็จแต่พริ้มไม่ยอมหย่าตามสัญญาที่เคยพูด"

"ไหนตอนนั้นมึงบอกพริ้มขยั้นขยอให้หย่าขาด"

"เอ่อ!! แล้ววันนี้เสือกมาเปลี่ยนใจ"

ทั้งสองคนปรับทุกข์อยู่ในบาร์ใกล้กับสถานที่ทำงาน

ลีโอสงสัยหลายอย่าง และ เขาจะต้องค้นหาคำตอบนั้นให้ได้

เมื่อแอลกอฮอล์ไหลลงคอซึมเข้าเส้นเลือดสติเริ่มเลือนหายลีโอพึมพำกับเพื่อน "ทำไมถึงเปลี่ยนไป อึก"

"อะไรเปลี่ยน?"

"ปกติแค่ตวาดก็กลัวตัวสั่น แต่ครั้งนี้..ไม่หวั่นแถมสายตาท้าทาย"

"คงอยากจะเล่นกับมึงมั้ง ฮ่าๆ ชอบทำร้ายจิตใจนัก"

"แต่ทุกอย่างที่ผ่านมากูไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่ม!!"