บทที่ 2 ยังไม่ได้ตัดสินใจ

ยังไม่ได้ตัดสินใจ

มหาวิทยาลัยเอกชน ZK

เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัยเฟิร์นก็รีบเดินไปยังหน้าตึกคณะบริหารที่หนุ่มรุ่นพี่เรียนอยู่ วินคือหนุ่มรุ่นพี่ที่เธอกำลังคุยๆ อยู่ในตอนนี้ เจ้าตัวอยู่ปีสามเป็นรุ่นพี่เธอหนึ่งปี การพูดคุยกันที่ผ่านมาเธอยอมรับว่าค่อนข้างจะโอเคกับเขามากๆ เพราะเขาใจดีและอบอุ่นไม่ต่างจากพี่ชายเธอเลย แต่เธอก็ยังไม่ได้ตัดสินใจที่จะคบกับเขาเป็นแฟนเร็วๆ นี้หรอกนะ ยังไงก็คงต้องพูดคุยกันไปอีกสักหน่อย หากยังเข้ากันได้ดีและเขายังใจดีกับเธอแบบนี้ไม่เปลี่ยนก็ค่อยขยับความสัมพันธ์กันไปอีกขั้น เรื่องนี้เธอไม่ได้ปิดบังใครแต่ก็ไม่ได้ป่าวประกาศให้ใครรู้เช่นกัน ที่แน่ๆ พี่ชายเธอรู้เรื่องแล้วซึ่งพี่ชายเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรด้วย ดูเหมือนว่าพี่โฟล์คจะค่อนข้างโอเคกับพี่วินพอสมควร

“พี่วิน สวัสดีค่ะ รอนานมั้ยคะ” ร่างบางก้าวเข้าไปหาหนุ่มรุ่นพี่ด้วยรอยยิ้มสดใส เธอลดความประหม่าลงมากแล้วเพราะเธอกับเขาพูดคุยกันผ่านแชตแทบทุกวัน แถมช่วงนี้ก็ไปทานข้าวด้วยกันบ่อยๆ ด้วย ถึงจะคุยกันได้ไม่ถึงเดือนแต่เธอก็รู้สึกสนิทใจกับเขาไปมากแล้ว

“รอไม่นานครับ พี่เองก็พึ่งมาถึง” วินเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กและยิ้มให้อย่างอ่อนโยนเช่นเคย เขามองสำรวจเธอและเกาท้ายทอยตัวเองอย่างประหม่าเล็กน้อยเพราะวันนี้คนตัวเล็กน่ารักอีกแล้ว เธอมัดผมเป็นหางม้าหลวมๆ และมีปอยผมเล็กๆ คลอเคลียตามกรอบหน้าเรียวเล็ก ผิวเธอเนียนละเอียดและขาวอมชมพูมากมันดูน่ารักและน่าทะนุถนอมเป็นที่สุด

“คิก~ เขินเฟิร์นอีกแล้วนะ” ร่างบางเย้าแหย่และยิ้มล้อเลียนเขาอย่างสดใสจนคนตัวสูงเขินหนักกว่าเดิม เขามองเธอด้วยแววตาลึกซึ้งมากขึ้นจนเฟิร์นต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเอง

“ก็น้องเฟิร์นน่ารักนี่ครับ มองครั้งไหนก็ใจเต้นแรงทุกที” เขาบอกเธอด้วยความรู้สึกจริงๆ เธอสวยและน่ารักขนาดนี้จะให้เขามองแล้วไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ จนถึงตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่ตัดสินใจเป็นฝ่ายเข้าไปพูดคุยกับเธอก่อนจนกระทั่งได้เบอร์โทรมา ต้องขอบคุณตัวเองที่ไปอยู่ที่ห้องสมุดในวันนั้นจนได้เจอเธอและช่วยเธอหยิบหนังสือ มันเป็นความประทับใจต่อกันและกันตั้งแต่แรกเจอก็ว่าได้

“ปากหวานอีกแล้วนะคะ ไปเถอะค่ะ ไปทานข้าวกันดีกว่า เดี๋ยวเฟิร์นต้องเข้าเรียนตอนเก้าโมง” เธอหาทางออกจากความขัดเขินนี้เพราะถ้าขืนยืนให้เขาปากหวานใส่ไม่หยุด คงเป็นเธอเองที่จะเป็นฝ่ายทำตัวไม่ถูก

“โอเคครับ” วินพยักหน้ายิ้มๆ และเดินเคียงคู่ไปกับเธอ ด้วยความที่ทั้งคู่หน้าตาดีและดูเหมาะสมกันทำให้ตกเป็นเป้าสายตาของคนในมหาวิทยาลัยไม่น้อย วินเองก็หล่อเหลาและฮ็อตพอสมควรโดยเฉพาะในคณะบริหาร เขาเป็นรุ่นพี่ที่ทำให้รุ่นน้องผู้หญิงหลายคนแอบปลื้มและให้ความสนใจ แต่ทั้งนี้ก็ยังฮ็อตไม่เท่าหนุ่มๆ คณะวิศวะฯ ที่น่าจะเป็นจุดขายของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ไปแล้ว สาวๆ หลายคนมักจะชอบเดินผ่านไปทางนั้นแม้ว่าจะไม่มีธุระและไม่ใช่คณะเรียนของตัวเองก็ตามเพราะแค่ได้เดินผ่านหนุ่มหล่อของคณะนั้นก็ทำพวกเธอมีความสุขกันแล้ว โดยเฉพาะรุ่นพี่ปีสี่อย่างกลุ่มของโฟล์คที่สาวๆ ให้ความสนใจมากเป็นพิเศษ

เฟิร์นใช้เวลาทานข้าวกับหนุ่มรุ่นพี่ไม่นานมาก ก็แยกย้ายกันไปเรียนเพราะเธอไม่อยากให้เพื่อนสนิทอย่างมินตราต้องรอนาน วันนี้พี่ชายเธอและกลุ่มเพื่อนไม่มีเรียนกัน เธอได้ยินว่าทุกคนต้องเร่งทำรายงานส่งอาจารย์จึงขลุกตัวอยู่ห้องใครห้องมันแต่คงไม่ใช่สำหรับพี่ซันเดย์เพราะรายนั้นคลั่งรักแฟนมาก ไม่มีทางที่จะอยู่ห่างแฟนแน่ๆ นี่ก็คงมาส่งเพื่อนรักเธออีกเช่นเคย

เดินกลับมามาคณะตัวเองได้ไม่นานก็เห็นเพื่อนรักเดินยิ้มเข้ามาหาพร้อมกับชานมไข่มุกในมือ คงแวะไปหาโบลิ่งและไอริณมาก่อนหน้าแน่ๆ เพราะชานมไข่มุกแสนอร่อยของพวกเธออยู่หน้าตึกบริหารที่เพื่อนทั้งสองคนเรียนอยู่ โบลิ่งกับไอริณเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันแม้ว่าจะไม่ได้เรียนคณะเดียวกันแต่ก็ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดจนตอนนี้กลายเป็นเพื่อนสนิทกันไปแล้ว โบลิ่งเป็นเพื่อนกับมินตรามาก่อนทำให้เธอได้รู้จักกับเพื่อนคนนี้ไปด้วย ส่วนไอริณก็เป็นเพื่อนร่วมคณะกับโบลิ่งอีกทีจึงทำให้ทุกคนได้รู้จักกันและเป็นเพื่อนกันจนถึงตอนนี้

“อะ เราซื้อชานมไข่มุกมาฝาก กินก่อนเข้าเรียนจะได้สดชื่น” มินตรายื่นให้เพื่อนและยิ้มด้วยความสดใสเหมือนเดิม แม้เธอจะดูนิ่งๆ กับคนที่ไม่สนิทแต่กับเพื่อนๆ เธอจะยิ้มและคุยเก่งเสมอ

“งื้อ ขอบคุณมากน้า กำลังอยากกินพอดีเลย” ก่อนหน้านั้นเธอซื้อของทานเล่นมานั่งกินเป็นเพื่อนหนุ่มรุ่นพี่เท่านั้น ตอนนี้เลยรู้สึกอยากกินอะไรที่มันสดชื่นหน่อย

“ไปเถอะ เข้าเรียนกันดีกว่า วันนี้มีเรียนแค่สี่วิชาเบาๆ ไม่น่าเกินห้าโมงเย็นคงได้กลับบ้านกัน” เพราะบางวันพวกเธอก็เรียนกันจนมืดค่ำก็มี แล้วแต่ว่าอาจารย์จะปล่อยช้าปล่อยเร็ว แต่วันนี้คิดว่าไม่น่าเกินห้าโมงเย็นซึ่งเธอบอกแฟนหนุ่มของเธอไว้แล้วว่าให้มารับประมาณนี้

“เฮ้อ อิจฉาคนมีแฟนมารับมาส่งจริงๆ เลย” เฟิร์นแกล้งงอแงใส่เพื่อนอย่างไม่จริงจังจนมินตราต้องยิ้มขำเพราะทุกครั้งที่เพื่อนทำหน้าตางอแงใส่ มันดูน่ารักมากกว่าน่าหมั่นไส้นะสิ ไม่แปลกใจเลยที่พี่โฟล์คจะหวงน้องสาวมากก็เพราะไม่ว่าเฟิร์นจะทำสีหน้าแบบไหนเธอก็ยังน่ารักเหมือนเดิม

รู้จักกันมาหนึ่งปีกว่าๆ แต่รู้สึกเหมือนเป็นเพื่อนสนิทกันมานานมากแล้ว นอกจากจะน่ารักและนิสัยดียังมีน้ำใจกับคนอื่นด้วย ช่วงที่เธอหางานทำก็ได้เพื่อนคนนี้ช่วยพูดกับพี่ชายให้เธอได้เข้าทำงานที่ผับเพราะพี่โฟล์คกับพี่ซันเดย์เป็นเจ้าของผับที่เธอเคยทำ แต่ตอนนี้เธอต้องเลิกทำงานเหล่านั้นทั้งหมดเพราะแฟนเธอไม่ยอมให้เธอทำ เขาอยากให้เธอโฟกัสที่การเรียนอย่างเดียวซึ่งเธอก็ไม่ขัดข้องเพราะเธอตั้งใจว่าจะทำงานให้น้อยลงอยู่แล้ว

“ก็หาแฟนสักคนสิ เฟิร์นน่ารักขนาดนี้ มีคนรอจีบเยอะแยะ” เธอไม่ได้พูดเล่นนะ เพื่อนเธอมีผู้ชายเข้ามาขายขนมจีบเยอะมากแต่เจ้าตัวไม่สนใจเอง อีกทั้งพี่ชายก็หวงด้วยแหละ ถ้าจะมีแฟนก็คงต้องผ่านด่านพี่ชายด้วย เฟิร์นอมยิ้มเล็กน้อยเพราะเธอยังไม่ได้บอกเพื่อนว่ากำลังคุยๆ อยู่กับพี่วิน แต่คิดว่าโบลิ่งและไอริณน่าจะระแคะระคายบ้างแล้ว ส่วนมินตราช่วงนี้เจ้าตัวติดแฟนมากก็เลยยังตามข่าวอะไรไม่ทัน

อีกอย่างเธอก็อยากรอให้แน่ใจมากกว่านี้ก่อนเพราะที่ผ่านมาเธอยังไม่เจอคนที่ถูกใจสักคนจนกระทั่งได้พูดคุยกับรุ่นพี่คนนี้ เธอคิดว่าเขาน่าจะเข้ากันกับเธอได้เป็นอย่างดีแต่ก็รอให้แน่ใจก่อนค่อยบอกเพื่อนจะดีกว่า แต่ที่เธอต้องบอกพี่ชายก่อนใครเพื่อนเพราะเธอไม่อยากมีปัญหาทีหลัง พี่โฟล์คน่ะทั้งหวงและห่วงเธอมาก หากเจ้าตัวมารู้เรื่องทีหลังมีหวังระเบิดลงแน่ เวลาพี่ชายเธอจริงจังขึ้นมาน่ากลัวจะตายไป แต่ไม่ค่อยเจออารมณ์ด้านนั้นหรอกเพราะปกติพี่ชายเธอใจดีและมีเหตุผลเสมอ

“ไว้หาได้จะบอกมินแล้วกันนะ” เธอทำหน้าทะเล้นน้อยๆ ใส่เพื่อนและเดินนำเพื่อนเข้าไปในตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์ ทั้งสองคนเรียนคณะนี้เพราะความชอบส่วนตัวล้วนๆ ความฝันก็คล้ายกันคือการได้เปิดโรงเรียนสอนดนตรีและร้องเพลง เห็นแบบนี้เธอเล่นเครื่องดนตรีได้เกือบทุกประเภทเลยนะ แถมร้องเพลงก็เพราะมากๆ ด้วย

“หืม พูดแบบนี้แสดงว่าต้องมีอะไรแน่ๆ มีอะไรปิดบังเราใช่มั้ย บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ” มินตราวิ่งตามมากอดคอเพื่อนเอาไว้และเค้นถามตลอดทางเดินแต่ก็ได้เพียงรอยยิ้มทะเล้นของเพื่อนกลับมาเท่านั้น จนกระทั่งอาจารย์เดินเข้ามานั่นแหละทั้งสองคนจึงเลิกพูดคุยกันและกลับมาตั้งหน้าตั้งตาเรียนเหมือนเดิมเพราะอีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะสอบย่อยกันแล้ว พวกเธอตั้งใจเอาไว้ว่าจะต้องเก็บคะแนนให้ได้มากที่สุด…