บทที่ 5 เกิดความรู้สึกอึดอัด

เกิดความรู้สึกอึดอัด

หลังจากหนุ่มรุ่นพี่ขับรถออกจากมหาวิทยาลัยได้สักพักแล้วก็เกิดความเงียบขึ้นภายในรถจนกลายเป็นความรู้สึกอึดอัดในใจ ร่างบางนั่งกอดตัวเองไว้เพราะรู้สึกหนาวก็เขาเปิดแอร์เย็นมาก แต่เธอก็เข้าใจเพราะเขาเป็นคนขี้ร้อนมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

“หนาวเหรอ? เดี๋ยวพี่ปรับแอร์ให้” เขาเอื้อมมือไปปรับลดแอร์ให้มันอุ่นขึ้นอย่างเร่งรีบก่อนจะชะลอรถเพื่อหยิบเสื้อคลุมของตัวเองที่มีติดรถเอาไว้ให้เธอได้คลุมตัวเอาไว้ เธอลังเลเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ยอมหยิบมาห่มตัวเอาไว้เพราะจู่ๆ ฝนก็โปรยปรายลงมาจนทำให้รถติดหนักกว่าเดิมแถมยังรู้สึกหนาวด้วย

“ขอบคุณค่ะ” เธอบอกเขาเสียงเบาและหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง เลโอหันไปมองเธอเพียงนิดก่อนจะเป็นฝ่ายชวนเธอคุยเพราะไม่อยากทำให้บรรยากาศมันอึดอัดไปมากกว่านี้ ปกติเธอเป็นคนคุยเก่งและสดใสตลอดเวลาแต่ก็คงเป็นแค่กับคนอื่นยกเว้นเขา

“ชอบของขวัญวันเกิดที่พี่ให้หรือเปล่า เห็นใช้แต่กระเป๋าที่ไอ้โฟล์คซื้อให้ ไม่เห็นใส่ต่างหูที่พี่ซื้อให้เลย” จริงๆ เธอก็ไม่เคยหยิบอะไรที่เขาให้มาใส่หรอก แต่เขาก็แค่อยากชวยคุยเท่านั้นเอง ร่างบางครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะหันมามองและตอบเขา

“เฟิร์นยังไม่ได้เปิดดูเลยค่ะ ก็เลยตอบไม่ได้ว่าชอบหรือไม่ชอบ ถ้าเฟิร์นชอบพี่เลโอก็เห็นเฟิร์นใส่เองแหละ” อันที่จริงเธอเปิดดูมันตั้งแต่วันแรกแล้ว และเธอก็ชอบต่างหูที่เขาให้มามากๆ ด้วย เขารู้ใจเธอไม่ต่างจากพี่ชายเธอเลย ไม่แปลกใจที่เขาจะซื้อของได้ตรงตามความต้องการของเธอแต่เป็นเธอเองแหละที่ไม่สะดวกจะใช้ของที่เขาให้มา ความรู้สึกที่เคยผิดหวังในตัวเขามันยังเกาะกินในใจเธอไม่หายไปไหน

“งั้นก็แสดงว่าเฟิร์นไม่ชอบ เพราะที่ผ่านมาเฟิร์นไม่เคยใช้ของที่พี่ซื้อให้เลย” เลโอยิ้มบางๆ แต่แววตาเขามันเจ็บปวดอยู่ลึกๆ ซึ่งเธอคงไม่เคยรับรู้หรือมองเห็นเลยสักครั้งเพราะเธอไม่ได้ใส่ใจหรือสนใจความรู้สึกของเขามานานแล้ว

ร่างบางเงียบและหันหน้ากลับไปมองถนนนอกหน้าต่างอีกครั้งทำให้เลโอเลิกถามและขับรถต่อ ความรู้สึกข้างในไม่มีใครรู้ว่าเขารู้สึกยังไง มีแต่ตัวเขาเองที่รู้ว่ามันอึดอัดและเจ็บปวดแค่ไหน แม้จะรู้ว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้แต่เขาก็ไม่คิดที่ถอยห่างจากเธอ ยังคงอยากดูแลอยู่ใกล้ๆ เหมือนเดิมนั่นแหละ แม้เธอจะไม่ต้องการแล้วก็ตาม

ความเงียบทำให้เธอหลับตาลงเพื่อหนีทุกอย่าง ปล่อยให้อีกฝ่ายขับรถไปเพราะเดี๋ยวถึงบ้านเขาก็ปลุกเธอเอง เธอได้ยินเขาเอื้อมมือไปเปิดเพลงคลอเบาๆ คงเพราะไม่อยากให้มันเงียบเกินไปและเขาก็รู้ใจเธอเหมือนเดิมเพราะเขาเลือกเปิดเพลงที่เธอชอบ วง Begin คือวงที่เธอกับเพื่อนกำลังชื่นชอบอยู่ในตอนนี้ คิดถึงของขวัญที่เขาให้มาก็ทำเอาเธอรู้สึกผิดเหมือนกัน เขาให้เธอทุกปีและเป็นของที่เธอชอบทั้งนั้น แต่เธอไม่ได้ให้อะไรเขานานแล้วเพราะช่วงปีหลังมานี้เธอไม่ได้ไปร่วมงานวันเกิดเขาก็เลยไม่ได้ซื้ออะไรให้

ได้ยินจากพี่ชายมาว่าปีที่แล้วเขาไม่รับของขวัญจากใครและไม่จัดงานวันเกิดด้วย ปีนี้ก็คงจะเช่นกัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอไม่ไปงานวันเกิดเขาแล้วหรือเปล่า เขาถึงไม่จัดมันอีก เธอเคยบอกเขาว่าจะให้ของขวัญวันเกิดเขาทุกปีแต่เธอก็ไม่ได้ทำตามนั้นแล้ว แต่คิดอีกทีคงไม่ใช่เพราะเธอหรอกเพราะปกติเขาก็ชอบอยู่คนเดียวและไม่ชอบคนไปวุ่นวายอยู่แล้ว คงไม่ได้มาคิดเล็กคิดน้อยกับคำพูดเธอหรอก

เห็นเธอนอนเงียบไปทำให้คนที่ขับรถอยู่เหลือบสายตาไปมองก่อนจะยกยิ้มด้วยความเอ็นดู ที่ผ่านมาเขามักจะคอยพูดจาแกล้งเธอ กวนประสาทเธอเพื่อให้เธอทำหน้าหงุดหงิดและโมโหเพราะมันเป็นทางเดียวที่จะทำให้เขาได้พูดคุยกับเธอและเธอยังตอบรับเขา แม้ว่าสิ่งที่เธอตอบโต้กลับมาจะเป็นสีหน้าหงุดหงิดก็ตามแต่มันก็ถือว่าดีที่สุดแล้วสำหรับเขา

อีกอย่างต่อให้เธอจะงอแงหรือทำตัวไม่น่ารักใส่เขาไปบ้างแต่เขาก็ไม่ถือสาหรอก สำหรับเขาแล้วเธอก็ยังเป็นคนที่สำคัญที่สุดเสมอ เขารับได้หมดไม่ว่าเธอจะทำสีหน้ายังไงก็ตาม ขอแค่เธอยังพูดคุยกับเขาบ้างก็พอแล้ว

เจ้าตัวเคยบอกว่าเขาเป็นคนเจ้าเล่ห์และนิสัยไม่ดีเพราะงั้นหากเขาจะเพิ่มความนิสัยไม่ดีขึ้นอีกสักนิดก็คงไม่เป็นไรหรอกจริงมั้ย คิดได้ดังนั้นเลโอก็ยกยิ้มมุมปากและเลี้ยวรถไปอีกทางและเส้นทางที่เขาเลือกขับไปก็ห่างไกลจากทางกลับบ้านเธอขึ้นไปอีก เรียกง่ายๆ คือเขาขับอ้อมไปอีกเส้นทางเพื่อให้ได้อยู่กับเธอต่ออีกสักนิด ร่างบางที่นอนหลับตาอยู่ยังคงไม่รู้เรื่องอะไรเพราะเธอคิดว่าหากถึงบ้านเดี๋ยวเขาก็ปลุกเธอเองเหมือนทุกครั้ง

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงเพราะรถติดทำให้คนที่หลับอยู่งัวเงียตื่นขึ้นมาและพบว่ารถยนต์ของหนุ่มรุ่นพี่มาจอดอยู่หน้าบ้านเธอแล้ว แต่ทำไมเขาไม่ปลุกเธอล่ะมานั่งจ้องเธออยู่ได้

“ถึงแล้วทำไมไม่ปลุกเฟิร์นคะ” เธอทำหน้ามุ่ยใส่เขาเล็กน้อยและยื่นเสื้อคลุมคืนให้เขา เลโอยิ้มขำและหยิบเสื้อกลับมาถือไว้ เขาเห็นเธอมองค้อนใส่อย่างงอนๆ ก็ยิ่งชอบใจ เด็กดื้อกลับมาแล้วสินะ แบบนี้ค่อยสมกับเป็นเธอหน่อย

“พี่เห็นเฟิร์นกำลังหลับสบายไง ให้นอนต่ออีกนิดจะเป็นไรไป” เขาแกล้งยียวนเธออย่างที่เคยทำ แววตาวาววับของเขาทำเอาคนตัวเล็กหมั่นไส้จนอยากข่วนหน้าหล่อๆ ของเขาให้เป็นรอย

“แต่เฟิร์นหิวข้าว พี่เลโอจะให้เฟิร์นหลับอยู่บนรถจนถึงเช้าเลยหรือไง” มือที่พร้อมจะข่วนเขายังอยู่ที่เดิมแต่แววตาและสีหน้าคืองอแงใส่เขาอย่างเต็มที่

“ก็ดีสิ พี่จะได้นั่งมองเรานานๆ ไง” เธอถลึงตาใส่เขาและพองแก้มใส่อย่างหงุดหงิดเพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดจากวนๆ แบบนี้ใส่เธออย่างหน้าตาเฉย รอยยิ้มที่ยิ้มด้วยความชอบใจนั้นทำเอาเธอหมั่นไส้แต่มันก็ทำให้เธออดนึกไปถึงเรื่องราวในอดีตไม่ได้ เธอเคยชอบรอยยิ้มแบบนี้เพราะมันทำให้เธอรู้สึกมีความสุขและหัวเราะตามไปด้วยทุกครั้ง แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ไง เธอไม่อยากยิ้มและไม่อยากหัวเราะไปกับเขาอีกแล้ว

“ฮึย! ไม่พูดด้วยแล้ว เฟิร์นเข้าบ้านแล้วนะคะ ขอบคุณที่มาส่ง” เธอตัดบทและก้มศีรษะให้เขาอย่างขอบคุณก่อนจะลงจากรถไป ทิ้งให้เลโอมองตามแผ่นหลังบอบบางด้วยแววตาบางอย่าง ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงรีบมาเปิดประตูรถแล้วคะยั้นคะยอให้เขาเข้าไปในบ้านเพื่อไปดูหนังเป็นเพื่อนหรือไม่ก็ไปนั่งฟังเธอเล่าเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเองให้ฟัง เธอน่ารักและสดใสมากจนเขายิ้มตามได้ทุกครั้ง

เมื่อก่อนเขาเคยเป็นคนสำคัญและความสบายใจของเธอและเธอก็ติดเขามากๆ ด้วย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้ว ทุกอย่างสำหรับเธอมันกลายเป็นอดีตไปหมดแล้ว ส่วนเขาไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนเธอยังเป็นคนสำคัญ ยังเป็นความสบายใจและยังเป็นเซฟโซนที่ดีที่สุดสำหรับเขาเสมอ…