บทที่ 9 2/3
ชายหนุ่มกำลังถอนหายใจคล้ายโล่งอก หรือไม่ก็หงุดหงิดที่ดันมาตื่นเอาตอนนี้
โคมไฟหัวเตียงถูกเปิด แสงเรื่อเรืองทำให้เห็นภาพในห้องชัดขึ้น ของตกแต่งห้องนี้เป็นไม้เสียส่วนใหญ่ที่ไม่ใช่ก็เป็นโทนสีดำบ่งบอกถึงเพศชายของคนที่ครอบครอง
จีรัณไม่ได้สวมเสื้อ เขาเปลือยอกมองเห็นซิกแพ็กน่าหลงใหลเป็นลอน ซึ่งเกิดจากการเตะบอลและเข้าฟิตเนสอาทิตย์ละเกือบห้าวัน ผ้าห่มนวมผืนใหญ่กองที่ตักใต้สะดือที่เห็นรำไร และแผงขนหน้าอกสีน้ำตาลเข้มที่ไล่ระลงไปเรื่อยตลอดแนวกล้ามท้อง
“ลืมๆ ไปบ้างก็ได้บี๋เอ๊ย”
เขายกมือขึ้นลูบหน้าถอนหายใจอีกเฮือกและเหลียวมองกองผ้าห่มข้างๆ มันขยับ... นิดหน่อย ชายหนุ่มขมวดคิ้วและเอื้อมมือไปวางก่อนขยับเหมือนเขย่าสองสามที
“น้องจ๊ะ” เสียงทุ้มอบอุ่นกลายเป็นเสียงนุ่มๆ ค่อนข้างห้าวอันเป็นเสียงปกติ ไม่ยินดียินร้าย
“จะหกโมงเช้าละนะ ตื่นได้แล้ว”
เป็นอันว่าใต้ผ้าห่มที่น่าจะเป็น ‘คน’ ขยับอีกนิดหน่อย คราวนี้ผ้าร่นลงมาให้เห็นกลุ่มผมสีน้ำตาลกระเดียดไปทางดำ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก จีรัณจึงเขย่าแรงขึ้นตรงที่มือ ‘จับ’
“น้อง ถ้าสายแล้วมีคนเห็นอย่ามาร้องกรี๊ดๆ นะ”
“นี่! รู้แล้วค่ะ” เสียงดังอู้อี้ใต้ผ้าห่มบ่งว่า ‘สาว’ ที่จีรัณนอนด้วยอารมณ์ไม่ค่อยดี “แล้วที่จับอยู่นั่นน่ะ ปล่อยได้แล้วนะ!”
“อะไรแค่นี้บี่บี๋จับไม่ได้” ความอารมณ์ดีทำให้ยิ้มขำ จีรัณโน้มตัวลงไปชิดกองผ้า มือข้างที่ว่างโอบข้ามศีรษะของคนใต้ผ้า “เมื่อคืนอะ บี่บี๋จับมากกว่านี้ไม่เห็นแว้ดใส่เลย มีแต่...” เขากระซิบเสียงเบ้าเบาและ...
“อารมณ์มันพาไปต่างหากเล้า โอ๊ย! ยังจะเอามาพูดอีก คนบ้า!!”
ผ้าห่มถูกถกลงจากคนใต้ผ้า จีรัณยกมือขึ้นอย่างทันควัน ยิ้มน้อยๆ มุมปากเมื่อเห็นหน้าแดงแจ๋ของคนเขินชัดๆ
“นุ้มนุ่มครับครูอี่!” พูดจบก็หัวเราะ แล้วจับมือเรียวไว้ทันก่อนที่จะโดนฟาดเมื่อพูดเรื่องทะลึ่งๆ
อิษยาหัวหูยุ่ง หน้าแดงเพราะเขินจริงๆ และตาก็แทบถลนเมื่อทำอะไรไม่ได้ แต่จีรัณทำเฉยทิ้งศีรษะลงข้างกันแบบชิดสนิทไร้ช่องว่าง
“เมื่อกี้จับโดนอะไรก็ไม่รู้”
คนหล่อพูดหน้าซื่อตาใสเลียนแบบสาวเจ้า กระพริบตาปริบๆ ส่งให้ และอิษยาก็อ้าปากแล้วหุบ อ้าแล้วหุบจากนั้นก็ร้องกรี๊ดยกผ้าห่มขึ้นคลุมหน้า ขยับจะหันหลังหนีแต่โดนประคองหน้าไว้ แล้วจูบรับอรุณก็โฉบลงมา
ตอนแรกก็เหมือนจะไม่เคลิ้ม แต่เจอปรมาจารย์ชั้นครูเข้าไป สาวเจ้าก็เคลิ้มจนได้ เคลิ้มแค่ไหนก็ถึงขนาดจูบตอบแล้วยังโอบกอดเขาไว้ ให้เนื้อตัวเสียดสีกันเหมือนที่เขาเคยสอนมานั่นแหละ!
“บ้าบอ”
จีรัณถอนจูบและกระซิบบอกแนบริมฝีปากอิ่มล้อเหมือนที่เธอเคยพูด อิษยายังมึนรสจูบรับอรุณสะบัดหน้าเรียกสติ ก่อนย่นคอหนีเมื่อเขาซุกจมูกลงกับซอกคอ
“คุณบี๋!”
“ตีห้าครึ่งเอง ใครจะมาตื่นแต่เช้า แปดเก้าโมงโน่นถึงตื่นกัน”
หญิงสาวดันหน้าเขาออกอย่างทุลักทุเล กว่าจะยันคางเขาไว้ได้ก็รู้สึกเหมือนขนลุกไปทั้งตัว
“บี่บี๋สิไม่ตื่น ตื่นสายขืนออกไปใครได้ลือกันว่าน้องขึ้นคอนโดบี่บี๋หรอก”
“อ้อเหรอ” เขาทำหน้ามึน “แล้วไง” ถูกตบเบาๆ ที่ข้างแก้มไปหนึ่งทีเลยพอนึกได้ “รู้แล้ว” แต่ ‘อยากกอด’ ไง จะให้ทำอะไรได้ “ไว้พาน้องออกไปเองนะ รับรองปลอดภัยหายห่วงไม่มีใครจับได้”
อิษยาหน้าง้ำหน้างอแต่ไอ้มือปลาหมึกที่ลูบๆ นี่ทำเธอชักปั่นป่วน
“แล้วนี่มันวันไข่สุกไงจ๊ะ น้องจะปล่อยโอกาสดีๆ แบบนี้ไปเหรอ”
แน่ะรู้จักเอาวันสำคัญมาล่ออีก เธอขมวดคิ้วครุ่นคิด
“อุตส่าห์ทนเก็บมาเป็นอาทิตย์ สเปิร์มบี่บี๋มันจะยัดกันตายอยู่แล้ว น้องไม่รู้เหรอที่หมอบอกน่ะว่ามีเซ็กซ์บ่อยๆ ไม่ได้ช่วยให้มีลูก แต่นานทีมีเซ็กซ์ถี่น่ะลูกติดเร็วนะ!”
“ทีหรอกย่ะ! ไม่ใช่ถี่!!” พูดไปก็หน้าแดงไป เขินไปก็อยากจะขำอีกเพราะคนพูดตั้งใจจะพูดอยู่แล้ว แต่... มันก็จริงหรอก ถ้าอยากมีลูกมันก็... “แล้วจะพาออกไปยังไงคะ” เสียงถามงุ้งงิ้งหายไปในลำคอ
จีรัณหัวเราะพออกพอใจ
“เชื่อมือบี่บี๋สิคะ ร้อยทั้งร้อยปลอดภัยหายห่วง” พูดจบก็จูบเบาๆ ที่ริมฝีปาก อิษยาตัวสะท้านมือที่ยันคางเปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอแข็งแกร่ง
จีรัณกระตุกยิ้มกระชากผ้าห่มโยนทิ้งไปข้างเตียง ชายหนุ่มทำตาวาวผิวปากหวือเมื่อเห็นตัวสาวล่อนจ้อน “น้องอะหุ่นดี๊ดี บี่บี๋นี่หัวใจจะวาย” ว่าแล้วก็อดยั่วไม่ได้ ไอ้อาการปากหมานนี่รักษาไม่เคยหาย “เสียดายไม่มีอกให้ได้ตายซบ” อิษยาชะงักไปนิดพอคิดตามทันก็ฟาดเพียะ
“เจ็บครับ ช้ำในแล้วเนี่ย ฟาดถี่ๆ เดี๋ยวน้มนมบี่บี๋ก็โตเกินน้องหรอก”
กำปั้นเล็กๆ ทุบเสียงดังบึ๊กอีกสองที
“แต่ไม่ต้องห่วง ถึงเล็กบี่บี๋ก็จะตายคาอกให้ดู”
คนฟังแดงไปทั้งตัว แต่ไม่ทันได้หนี ท่อนขาล่ำสันเปลือยเปล่าก็พาดกักช่วงขาเพรียวสวยของหญิงสาวไว้
“ว่าแต่ต่อกันนะ สเปิร์มบี่บี๋คอนเฟิร์มรอเจาะไข่แดงจะแย่แล้ว”
อิษยาอดหัวเราะไม่ได้ ก่อนเป็นฝ่ายดึงเขาลงมาแตะจุมพิตยั่วเย้า
“ท่ายากดีไหม”
คำถามทำคนใต้ตัวหน้าร้อนผ่าวๆ ธรรมดาก็พอมั้ง แต่แหม... “จัดมาค่ะ ลุงบี๋!” ท่ายากก็น่าสนใจไง!
เสียงหัวเราะดังประสานและกิจกรรมเรียกเหงื่อยามเช้าก็เริ่มขึ้น
เอาละระหว่างที่เตียงส่งเสียงอี๊ดอ๊าดประท้วงบทโรมานซ์... แซ่บสุด อะไรสุดยามเช้าของเรา หลายคนคงอยากรู้ ว่าผม จีรัณกับอิษยาไปแอบกินกันตั้งแต่เมื่อไหร่ เรื่องนี้ก็คงต้องเท้าความยาวหน่อย จริงๆ เรื่องมันเริ่มมาเป็นปีๆ แล้ว
