บทที่ 9 ตอนที่ 8 มองไม่เหมือนเดิม

ตอนที่ 8 มองไม่เหมือนเดิม

เมื่อคืนเฮียเซ็นไม่ได้กลับห้องอย่างที่เธอพิมพ์บอกไปจริง ๆ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่ายินดีมาก แต่คงยินดีได้อีกไม่นาน เขาเป็นเจ้าของห้อง ยังไงก็ต้องกลับห้องอยู่แล้ว เธอนี่สิ เป็นแค่คนอาศัย ดันหน้าไม่อายไล่เจ้าของห้องไปอยู่ที่อื่นเฉยเลย 

'เฮียพลาด เราเมากันทั้งคู่' 

คำพูดพล่อย ๆ จากปากเขามันเชื่อได้มากน้อยแค่ไหนกันเชียว? 

เธอน่ะ เมาจริง คอพับจริง เขาล่ะ เมาจริงหรือเปล่า เมาตอนไหน ตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอโทรถามยัยข้าวแล้ว คำตอบที่ได้ไม่ตรงกับคำพูดเขาเลยสักนิด 

ครืด ~ 

สายเรียกเข้าจาก Jaonay 

(เปิดกล้องหน่อย) 

"อือ" ทันทีที่กดยอมรับ ภาพทั้งสองคนก็เคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้า วันนี้เจ้าสัวอยู่บ้าน เป็นไปได้ยังไง 

(นอนหรือซ้อมตาย จะปลดบล็อกได้ยัง) เจ้าสัวพูดเสียงประชดประชันแดกดันใส่พี่สาวที่นั่งจิบกาแฟดำ รสชาติอย่างกับน้ำล้างตีน หน้าระรื่น 

สำหรับคนที่ชอบ ก็เรื่องของมึง แต่กูไม่ชอบ ขโมยแดกของขาครั้งเดียวพอ รสชาติแม่งเชี้ย! 

"อย่าโทรมากวนบ่อย ทำงาน" 

(แล้ววันนี้มีงาน?) 

"ไม่มี" 

(ก็ปลดบล็อก แล้วเมาเป็นไง) 

(กูหมายหัวไอ้ข้าวไว้ละ ตัวดี) เจ้าสัวกัดฟันกรอดเมื่อพูดถึงข้าวสวย 

"แฮงค์ ปวดหัว เมื่อวานนอนทั้งวัน กลางคืนด้วย ก่อนนอนซดน้ำมาม่าไป รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย เช้านี้ปกติแล้ว เดี๋ยวจะออกไปสปาสักหน่อย" 

(มันไม่ได้ทำอะไรใช่ไหม?) เจ้านายถามแทรกเสียงราบเรียบ แต่กลับทำให้เจ้าขาที่กำลังจิบกาแฟถึงกับสำลัก รีบหันไปคว้ากระดาษทิชชูมาเช็ดปาก และลำคอ 

เขาถามเพราะอยากรู้ จะได้หมายหัวเฮียเซ็นอีกคน ส่วนไอ้ข้าวให้เป็นหน้าที่ของไอ้สัวไป มันด่าข้าวสวยไปแล้ว เดี๋ยวถ้าข้าวสวยกลับมาไทยก็คงจะโดนไอ้สัวตามไปด่าอีก ไอ้สัวมันบ้า กัดแล้วไม่ค่อยปล่อย 

"ถามบ้าอะไร!" เจ้าขาเอ็ดน้องชายพลางหันมองซ้ายมองขวา รวมถึงประตูห้อง เพราะกลัวเฮียเซ็นจะมายืนเสียมารยาทแอบฟังเธอคุยโทรศัพท์อีก 

(ก็มันเสือผู้หญิง ถามไม่ได้เหรอ?) 

"เสือแค่ไหนก็ต้องเว้นญาติพี่น้อง" 

(เวลาผู้ชายเ งี่ ยน มันไม่สนหรอก พี่หรือน้อง ยิ่งไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แทบไม่มีอะไรให้ต้องคิดเลยด้วยซ้ำ) 

"นาย อย่าพูดแบบนี้ ขากลัวนะ" 

(ยิ่งเมาก็ยิ่งเ งี่ ยน) 

"..." เจ้านายพูดหน้าตาเฉย เธอละอยากทะลุหน้าจอโทรศัพท์เข้าไปบิดให้แขนเขียวจริง ๆ 

(อันนี้ไอ้นายมันด่ามึงนะขา) เจ้าสัวกลั้วหัวเราะพูด ตัวคนพูดน่ะขำ แต่คนฟัง ขำไม่ออก 

"พูดอะไรบ้า ๆ" 

(ก็ชอบแก้ผ้า เรียกให้เช็ดตัว ชอบจุ๊บเหม่งอีก ถึงจะเป็นพี่สาว เจี๊ยวก็แข็งนะเว้ย มันแข็งของมันเอง แข็งตามสัญชาตญาณเวลาเห็นผู้หญิงแก้ผ้า) เจ้านายขยายความให้พี่สาวที่อยู่คนละประเทศได้เข้าใจ ลำพังเขากับไอ้สัวแข็งคงไม่เท่าไหร่ หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่เอาเจ้าขาอยู่แล้ว เจ้าขามันสวยก็จริง แต่ขาไม่ได้จัดอยู่ในผู้หญิงประเภทที่ควรค่าแก่การเอามาทำพันธุ์ หรือพูดง่าย ๆ ให้หลอกฟันก็ยังไม่อยากเสี่ยง

ขามือหนักตีนหนักอย่างกับควาย ใจเด็ดอย่างกับอะไร ดูอย่างทุกวันนี้ บล็อกไอ้สัวไปกี่เบอร์กี่ไอดีแล้วก็ไม่รู้ 

เมื่อไหร่ที่ขามันบอกว่า ไม่เอา พอแล้ว รำคาญ คือเมื่อนั้นมันพร้อมจะตัดทันที เขารู้นิสัยขาดี เผลอ ๆ รู้ดีกว่ามันด้วยซ้ำ 

"ก็มันร้อน.." แอลกอฮอล์ทำให้เธอร้อนรุ่ม 

(เวลาเมา ดูขีดจำกัดร่างกายตัวเองด้วย เป็นห่วง ไม่ได้อยู่ดูแล) 

"ต่อไปไม่กินแบบนี้อีกแล้ว เข็ด" 

(พูดแบบนี้ตั้งแต่อายุสิบเจ็ด นี่เท่าไหร่แล้ว?) 

"ฮ่า ๆ เออน่า ทนฟังหน่อย" 

(ดูแลตัวเองด้วย เป็นห่วง เข้าใจไหม) 

(เออ นี่ถ้ายังไม่ปลดบล็อกอีกจะไปหาจริง ๆ ละ กำลังดูไฟลต์บินเลยครับพี่ขาคนสวย) เจ้าสัวพูดตามหลังเจ้านาย โดยโชว์ภาพไฟลต์บินจากโทรศัพท์ตัวเองให้เจ้าขาดู 

"เข้าใจ ๆ ไม่ต้องมากันหรอก เดี๋ยวอยากกลับ กลับเอง" 

(มึงพูดคำนี้ตั้งแต่เรียนจบละ สัญญาไม่เป็นสัญญา พี่สาวส้นตีน) เจ้าสัวว่าให้ผู้เป็นพี่ เขาจำได้แม่น ไอ้ขาไปอ้อนย่าขอไปเรียนต่อปริญญาที่จีน ทีแรกทุกคนก็เห็นพ้องปฏิเสธ ไม่รู้มันไปทำอีท่าไหนย่าถึงยอมให้ไป พอเขาขอไปด้วย ย่ากับป๋าก็ใจร้ายไม่ยอมให้ไป เลยต้องติดแหง็กเรียนอยู่ไทยกับไอ้นายสองคน 

วันที่ไปส่งเจ้าขาไปสนามบิน ไอ้ขาสัญญากับเขาไว้ดิบดีว่า 'เรียนจบจะรีบกลับมา' ตอนนี้เรียนจบไปสองปีแล้ว มึงจะกลับมากี่โมง? 

(ยิ้ม ยิ้ม ไม่สลด นิสัยเสีย เด็กเลี้ยงแกะ!)

เจ้าขานั่งจิบกาแฟยิ้มมองน้องชายที่ด่าว่าเธอฉอด ๆ ไม่สะทกสะท้าน เจ้าสัวเป็นแบบนี้อยู่แล้ว ขี้บ่น ขี้ด่าแบบนี้แหละ แต่จะว่าไป ไม่ได้ยินเสียงมันบ่นมาหลายวัน แต่พอได้ยิน รู้สึกสบายใจขึ้นแฮะ 

แก๊ก! 

เสียงปลดล็อกประตู จนดันเข้ามาไม่ได้ทำให้เจ้าขารู้สึกตัวหรือละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์เลย ต่างจากเจ้าของห้องที่เห็นและได้ยิน 

เมื่อวานเจ้าขาโกรธจนร้องไห้ วันนี้ไม่มีน้ำตาสักหยด กลับกันเธอนั่งยิ้ม หัวเราะ มีความสุขดี แสดงว่าหายโกรธเขาแล้วใช่ไหม? 

(เพิ่งกลับเหรอเฮีย) เจ้านายพูดข้ามหัวเจ้าขาไปถามเงาผู้ชายด้านหลัง ทำให้เจ้าขาพลอยหันไปมองด้วยอีกคน จนอีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ ใกล้จนตัวแทบติดกัน 

"เออ กูเคลียร์ของในโกดัง พวกมึงตื่นเช้าจังวะ?" นี่เพิ่งแปดโมงเช้า เด็กแฝดพวกนี้ตื่นเร็วกันจริง ๆ 

(ยังไม่ได้นอน โทรหาขาทั้งคืน) 

"โทรทำไม?" 

(ไม่รับโทรศัพท์อะดิ นอนหรือซ้อมตายก็ไม่รู้) 

"ปล่อยให้พี่มึงนอนเถอะ ร่างกายสูบฉีดแอลกอฮอล์แทนเลือดอยู่" 

(เฮียก็เมาไม่ใช่เหรอ ไปทำงานไหว?) 

"มึงต้องดูด้วย เมามาก เมาน้อย กูไม่ได้เมาขาดสติแบบพี่มึง" 

(เออ ได้ยินไหม เมาแล้วไม่มีสมอง เมาแล้วสมองไหล) ประโยคนี้เจ้าสัวดันหัวไอ้นายมาเสนอหน้าหลอกด่าเจ้าขา ทำให้ไอ้ขากลอกตาไปมา ถอนหายใจเสียงดัง 

"พอ ๆ จะไปอาบน้ำแล้ว" 

(ไปสปาแล้วก็แวะคลินิกด้วยเลย หน้าโทรม อย่าแดกเยอะ เหล้าอะ) 

"เออ รู้แล้ว แค่นี้แหละ" เจ้าขาตอบแล้วรีบกดวางสาย ด้วยที่ไม่อยากนั่งอยู่ท่านี้นาน ๆ เฮียเซ็นกำลังคร่อมเธออยู่ สองมือเขาวางเท้ากับโต๊ะ โดยมีเธออยู่ในอ้อมแขน แม้จะนั่งหันหลังแต่ก็รู้สึกได้ รู้สึกถึงลมหายใจที่เป่ารดและกลิ่นบุหรี่ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเขา 

เธอกลัวใจตัวเองจะเตลิด กลัวตัวเองจะเป็นเหมือนอย่างที่เจ้าสัวใส่ร้าย 'ยิ่งเมา ยิ่งเ งี่ ยน' แต่วันนี้ไม่ได้เมานี่ ทำไมต้องกลัวเขาด้วย? 

"ขอโทษ ให้เฮียพาไปไหม?" 

"..." ไม่ต้อง ขอแค่ตอนนี้ออกไปให้ห่างจากตัวเธอก็พอ

"พลาดไปแล้ว ย้อนเวลาไปแก้ไขไม่ได้แล้ว" 

"พลาดครั้งเดียวก็พอนะคะ อย่าให้มีครั้งที่สอง สามสี่" 

"ไม่โกรธแล้วใช่ไหม" เจ้าขาตอบเขาแล้ว แสดงว่าไม่ได้โกรธเหมือนเมื่อวานแล้ว เขาเข้าใจถูกไหม 

"โกรธ แล้วก็มองเฮียเป็นเฮียเซ็นคนเดิมของน้องไม่ได้แล้ว ต้องขอโทษด้วย" หญิงสาวพูดแล้วดันร่างสูงใหญ่ที่คร่อมตัวเธออยู่ออก ระหว่างเรามันควรจบแค่นั้น ไม่ควรสานต่อหรือทำตัวใกล้ชิดสนิทสนมอย่างที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้ เมื่อนึกขึ้นได้ เจ้าขาไม่วายหันไปพูด..

"คนเป็นพี่น้องกัน เขาไม่ทำตัวใกล้ชิดกันขนาดนี้หรอก แล้วอีกอย่าง พี่น้องกัน เขาไม่มีอะไรกันหรอก" พูดจบ เจ้าขาสาวเท้าถี่ หมายจะเข้าห้องนอน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินถ้อยคำร้ายกาจของอีกฝ่ายที่ตอกกลับจนหน้าชา 

"ถ้าเป็นพี่น้องกันจริง ๆ คงไม่คิดไม่ซื่อตั้งแต่เด็กหรอก อ้อ..บนโลกนี้คงไม่มีน้องสาวบริสุทธิ์ใจคนไหนเขาแอบชอบพี่ชายกันหรอกนะ อันนี้เฮียบอกไว้ เผื่อเธอไม่รู้" เจ้าขาจะรู้หรือไม่รู้ เขาไม่สน ที่แน่ ๆ เธอไม่พอใจเขาแน่นอน เดาจากเสียงปิดประตูดัง ปึง! ที่ปิดใส่หน้าน่ะนะ