บทที่ 22 บทที่ 22

"ผมไม่ได้ทวงบุญคุณ"

ณรันหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นสบู่ไม้ซีดาร์ผสมกลิ่นวิสกี้จางๆ เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอ แต่ความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรและแววตาที่มองทะลุปรุโปร่งกลับกดดันจนเธอต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ

"ผมทำเพราะมันเป็นหน้าที่ของผม"

"หน้าที่อะไรไม่ทราบคะ ...