บทที่ 47 บทที่ 47

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอพยายามถมเวลาทุกวินาทีด้วยการทำงาน รื้อค้นฟิล์มเก่า รีทัชรูปจนตาพร่า และจัดเก็บห้องใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงเพื่อไม่ให้สมองมีที่ว่างสำหรับภาพของผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่นอนกอดเธอในวิลล่าริมทะเลสาบ ผู้ชายที่ซื้อตู้ลิ้นชักไม้โอ๊กมาเพื่อขังเธอไว้ในภาพลวงตา... และผู้ชายที่ยืนมองพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ