บทที่ 5 บทที่ 5

คำเตือนของเขาที่ดังชิดใบหูไม่ได้ทำให้เธอกลัว ตรงกันข้าม มันกลับจุดประกายความท้าทายที่ฝังลึกอยู่ในสันดานของเธอให้ลุกโชน เธอเกลียดการถูกชี้นำ เกลียดการตกเป็นฝ่ายตั้งรับ และเกลียดที่สุดคือความนิ่งสนิทที่ดูเหมือนไม่มีอะไรในโลกสามารถสั่นคลอนผู้ชายคนนี้ได้

ปอฝ้ายหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาทันที

แสงสลัวจากวิวเมืองด้านนอกสาดเข้ามาจับโครงหน้าคมคายของณรัน ดวงตาคู่นั้นยังคงนิ่งสนิท มือทั้งสองข้างของเขายังคงทิ้งตัวอยู่ข้างลำตัวอย่างผ่อนคลาย ท่าทางเหมือนกำลังยืนรอให้เหยื่อเดินเข้าไปติดกับด้วยตัวเอง

เธอไม่ปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายคุมเกมนานไปกว่านี้

ปอฝ้ายก้าวประชิดตัวเขา ยื่นมือทั้งสองข้างขึ้นไปคว้าคอเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาแล้วกระชากลงมาอย่างแรง พร้อมกับเขย่งปลายเท้าขึ้นประกบริมฝีปากของเธอเข้ากับริมฝีปากหยักลึกของเขาทันที

จูบนั้นเริ่มต้นด้วยความดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความกระหายที่จะเอาชนะ เธอบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างไม่ปรานี ขบกัดกลีบปากล่างของเขาเบาๆ เพื่อเรียกร้องการตอบสนอง กลิ่นไม้ซีดาร์และรสชาติขมปร่าของควันบุหรี่ยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้นของเขา

ณรันไม่เพียงแต่ไม่ถอย เขารับแรงกระแทกนั้นไว้ได้อย่างมั่นคง ฝ่ามือใหญ่ที่เย็นเฉียบข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาวางทาบที่ท้ายทอยของเธอ นิ้วมือสอดแทรกเข้าไปในกลุ่มผมนุ่ม ดึงรั้งเบาๆ เพื่อปรับองศาใบหน้าของเธอให้เปิดรับเขาได้ถนัดขึ้น ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายบดจูบกลับมาด้วยน้ำหนักที่เหนือกว่าหลายเท่า

ลิ้นร้อนของเขาแทรกผ่านริมฝีปากที่เผยอออก รุกล้ำและกวาดต้อนทุกความหวานในโพรงปากของเธออย่างช่ำชองและไร้ความลังเล มันไม่ใช่การจูบเพื่อประเล้าประโลม แต่เป็นการยึดครองพื้นที่อย่างเบ็ดเสร็จ ปอฝ้ายครางอกรั้งอยู่ในลำคอ พยายามจะสอดลิ้นตอบโต้ แต่กลับถูกเขาต้อนจนแทบสำลักลมหายใจ ร่างกายของเธอถูกแรงดึงดูดมหาศาลตรึงไว้กับแผงอกแกร่งที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อดี

มืออีกข้างของณรันเลื่อนลงมาโอบรัดเอวคอด รวบตัวเธอลอยขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย ปอฝ้ายทิ้งกระเป๋าคลัตช์และสายสะพายกล้องไลก้าลงบนพื้นพรมใกล้ๆ โดยไม่สนใจว่าของมีค่าจะตกกระทบอย่างไร แขนทั้งสองข้างของเธอเปลี่ยนไปโอบรอบลำคอแกร่งของเขา ขาทั้งสองข้างตวัดกอดรัดสะโพกสอบไว้แน่นตามสัญชาตญาณ

ณรันก้าวพาเธอเดินตรงไปยังโซฟาหนังสีดำตัวยาวที่ตั้งอยู่กลางห้อง เขาปล่อยตัวเธอลงบนเบาะหนังหนานุ่มอย่างไม่เบามือนัก แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้เจ็บ ความเย็นของหนังแท้สัมผัสกับแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของเธอเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของเขาจะทาบทับลงมาปิดกั้นทางหนี

"ใจร้อนจังนะ" เสียงทุ้มต่ำพร่าพรายอยู่เหนือริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอ

"ช้าทำไมล่ะคะ กลัวหมดแรงหรือไง" เธอตอบกลับด้วยเสียงหอบ พยายามรักษารอยยิ้มเยาะไว้บนใบหน้า

ดวงตาของณรันหรี่ลง ประกายอันตรายวาวโรจน์ขึ้นในความมืด "เดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะหมดแรงก่อน"

มือใหญ่ของเขาจัดการกับเดรสซาตินของเธออย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ปลายนิ้วเกี่ยวสายเดี่ยวเส้นบางให้เลื่อนหลุดออกจากลาดไหล่เนียน ก่อนจะรูดซิปด้านหลังลงจนสุด ผ้าซาตินเนื้อนุ่มถูกร่นลงไปกองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นทรวดทรงอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดชั้นในลูกไม้สีดำตัวจิ๋ว

สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เนินอกขาวผ่องที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจถี่กระชั้น ณรันไม่ได้ใช้คำพูดลามกหยาบคาย แต่สายตาที่กวาดมองไปทั่วทุกตารางนิ้วบนร่างของเธอกลับทำให้ปอฝ้ายรู้สึกเหมือนกำลังถูกเผาไหม้ ผิวเนื้อของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ยอดอกใต้ลูกไม้บางเบาหดเกร็งเป็นไตแข็งสู้สายตาเขา

"สวย" เขาพึมพำออกมาคำเดียว น้ำเสียงแหบพร่า

ก่อนที่ปอฝ้ายจะได้โต้ตอบ ปากหยักได้รูปของเขาก็ก้มลงครอบครองยอดอกข้างหนึ่งผ่านเนื้อผ้าลูกไม้ ลิ้นร้อนชื้นตวัดเลียเป็นจังหวะหนักหน่วงสลับกับการดูดดึงอย่างรุนแรงจนปอฝ้ายสะดุ้งสุดตัว มือเรียวจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านเป็นริ้วๆ ไปทั่วท้องน้อย

"อ๊ะ... คุณณรัน..."

เธอหลุดเสียงครางออกมาอย่างไม่อาจกลั้น ความเยือกเย็นที่เขาเคยแสดงออกบนระเบียงหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของผู้ชายที่กำลังปลดปล่อยความต้องการออกมาอย่างบ้าคลั่ง มือของเขาเลื่อนต่ำลงไปปลดตะขอชุดชั้นในออก โยนมันทิ้งไปอย่างไร้ทิศทาง แล้วก้มลงใช้ริมฝีปากและฟันครูดเบาๆ กับผิวเนื้อบอบบางโดยไม่มีอะไรขวางกั้น

ปอฝ้ายบิดกายเร่า ความต้องการในกายพุ่งทะยานจนแทบจะทนไม่ไหว เธอพยายามดันไหล่เขาออกเพื่อจะพลิกตัวขึ้นไปอยู่ด้านบน "เดี๋ยว... ให้ฉัน..."

แต่ณรันไม่ยอมให้เธอทำแบบนั้น เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอด้วยมือเพียงข้างเดียว ยกขึ้นไปตรึงไว้เหนือศีรษะของเธอบนพนักโซฟา แรงบีบที่ข้อมือหนักแน่นและไม่อนุญาตให้ขยับเขยื้อน

"คืนนี้ผมเป็นคนคุม" เขาสั่งเสียงเข้ม ชัดเจนและเด็ดขาด

"คุณไม่มีสิทธิ์..."

คำพูดของเธอถูกกลืนหายไปเมื่อมือว่างอีกข้างของเขาสอดผ่านใต้กระโปรงที่ร่นขึ้นมา ลูบไล้ผ่านเรียวขาเนียนขึ้นมาจนถึงขอบกางเกงชั้นในตัวน้อย ปลายนิ้วยาวของเขาสอดแทรกผ่านเนื้อผ้าบางเบาเข้าไปสัมผัสกับจุดกึ่งกลางกายที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหวานตามธรรมชาติ

ปอฝ้ายเกร็งสะโพกขึ้นทันที ความชื้นแฉะที่ฟ้องออกมาอย่างชัดเจนทำให้เธอหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอายและต้องการ