บทที่ 7 บทที่ 7

รอยเล็บที่ลากเป็นทางยาวบนแผ่นหลังเริ่มส่งความรู้สึกแสบตึงขึ้นมาทันทีที่สายน้ำอุ่นจากฝักบัวชะล้างคราบเหงื่อออกไป

ณรันยืนนิ่งอยู่ใต้สายน้ำ ปล่อยให้ความเปียกชื้นไหลผ่านแนวกรามและกล้ามเนื้อหัวไหล่ที่ยังคงตึงเกร็งจากกิจกรรมตลอดคืนที่ผ่านมา แผ่นหลังของเขาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนที่ฝากไว้โดยปลายนิ้วของผู้หญิงคนนั้น เธอไม่ได้ร้องขอความเมตตา ไม่ได้ทำตัวอ่อนแอให้อุ้มชู แต่กลับขบฟันสู้กับแรงอารมณ์ของเขาจนถึงวินาทีสุดท้าย ความดุดันที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทางหยิ่งยโสนั้นยังคงตกค้างอยู่ในระบบประสาทของเขาอย่างแจ่มชัด

เขาปิดวาล์วน้ำ คว้าผ้าขนหนูสีเทาเข้มมาเช็ดหยดน้ำตามร่างกายอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางการเคลื่อนไหวเป็นไปตามความเคยชินของคนที่ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องผ่าตัด รวดเร็ว เงียบ และแม่นยำ เขาหยิบกางเกงขายาวผ้าลินินสีดำขึ้นมาสวม ท่อนบนยังคงเปลือยเปล่า มีเพียงผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่รอบลำคอเพื่อซับละอองน้ำจากไรผมที่ตัดสั้นเนี้ยบ

ในหัวของเขาประมวลผลสิ่งที่จะต้องทำในเช้าวันอาทิตย์อย่างเป็นลำดับ แวะเข้าไปดูอาการคนไข้เคสเปลี่ยนลิ้นหัวใจที่โรงพยาบาลตอนบ่าย เซ็นเอกสารสัญญาขนส่งทางเรือของตระกูลที่มาร์โคเตรียมไว้ และอาจจะสละเวลาสองชั่วโมงในยิมเพื่อเผาผลาญพลังงานส่วนเกิน

แต่สิ่งแรกที่เขาต้องการตอนนี้คือการต้มกาแฟดำสักแก้ว และดูว่าผู้หญิงที่หมดแรงอยู่บนโซฟาเมื่อสองชั่วโมงก่อนจะตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าแบบไหน

ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตของเขามักจะทำตัวคล้ายกันเมื่อแสงตะวันส่องเข้ามาในห้อง พวกเธอจะนอนรออยู่ใต้ผ้าห่ม แสร้งทำเป็นหลับเพื่อรอให้เขาเข้าไปปลุก หรือไม่ก็ลุกขึ้นมาสวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาแล้วเดินสำรวจรอบห้องเพื่อหาเบาะแสเกี่ยวกับฐานะและความร่ำรวยที่เขามี บางคนพยายามทำอาหารเช้าเพื่อแสดงความเป็นแม่บ้านแม่เรือน ทั้งหมดนั้นน่ารำคาญและทำให้เขาต้องสั่งให้คนขับรถมารับพวกเธอออกไปให้พ้นหูพ้นตาเร็วขึ้น

แต่เมื่อณรันก้าวเท้าพ้นธรณีประตูห้องนอนออกมาสู่โถงทางเดินกลางเพนต์เฮาส์ สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับผิดไปจากสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้ทั้งหมด

ปอฝ้ายตื่นแล้ว

ไม่เพียงแค่ตื่น แต่เธอยังจัดการกับตัวเองจนเสร็จสรรพ เดรสซาตินสีดำที่ถูกเขารูดซิปและดึงทึ้งเมื่อคืนถูกสวมกลับเข้าไปบนเรือนร่างอย่างเรียบร้อย ชายกระโปรงทิ้งตัวแนบสะโพกได้อย่างพอดี ซิปด้านหลังรูดขึ้นจนสุดไร้ที่ติ ผมดัดลอนคลายที่เคยยุ่งเหยิงถูกรวบขึ้นเป็นมวยต่ำหลวมๆ เผยให้เห็นรอยช้ำสีเข้มรูปกลีบดอกไม้ตรงซอกคอขาวผ่องที่เขาตั้งใจฝากเอาไว้ รองเท้าบูทส้นตึกหนังสีดำถูกสวมเรียบร้อย และตอนนี้เธอกำลังก้มลงหยิบกระเป๋าคลัตช์ใบเล็กกับสายสะพายกล้องไลก้าขึ้นมาจากพื้นพรม

เธอไม่ได้มองหาเขา ไม่ได้หันมองรอบห้องเพื่อเก็บภาพความหรูหรา และไม่ได้แม้แต่จะชะลอฝีเท้าเพื่อรอฟังเสียงเปิดประตู

"จะไปไหน" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทุ้มต่ำ และดังก้องในความเงียบของห้องโถงกว้าง

ฝีเท้าของเธอหยุดลงทันที ปอฝ้ายไม่ได้สะดุ้ง เธอเพียงแค่หมุนตัวกลับมาช้าๆ สายสะพายกล้องพาดเฉียงอยู่บนไหล่ข้างซ้าย ดวงตาคู่สวยคู่นั้นยังคงฉายแววดื้อดึงอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าขอบตาจะปรากฏรอยคล้ำจางๆ จากการพักผ่อนไม่เพียงพอก็ตาม เธอปรายตามองสภาพกึ่งเปลือยของเขา มองรอยเล็บแดงเป็นริ้วบนแผงอกและหัวไหล่กว้างของเขาด้วยสีหน้านิ่งเฉย ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความเหนียมอาย

"กลับค่ะ" เธอตอบคำเดียวสั้นๆ น้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อยจากการใช้เสียงเมื่อคืน

ณรันขยับตัวเดินตรงเข้าไปหาเธอ ขายาวก้าวอย่างมั่นคงและเชื่องช้า ละอองน้ำจากปลายผมของเขาหยดลงบนพื้นหินอ่อนสีเทาเข้มเป็นจังหวะตามการก้าวเดิน "รีบขนาดนั้นเลยหรือไง เพิ่งแปดโมงเช้า"

"ข้อตกลงของเราคือจบที่เตียง และตอนเช้าฉันเดินออกจากห้องคุณ" เธอเตือนความจำเขาอย่างแม่นยำ ปลายนิ้วเรียวขยับหมุนแหวนเงินที่นิ้วชี้ข้างซ้ายเป็นวงกลม "ตอนนี้เช้าแล้ว และฉันมีงานต้องไปทำต่อ"

ความตรงไปตรงมาและท่าทีที่ไม่ยินดียินร้ายของเธอทำให้ณรันรู้สึกสะดุดในอกอย่างประหลาด เขาชินกับการเป็นผู้ควบคุม ชินกับการเป็นฝ่ายตัดบทและบอกให้คนอื่นออกไป แต่การที่ผู้หญิงคนนี้แสดงออกอย่างชัดเจนว่าค่ำคืนที่ผ่านมาเป็นเพียงแค่การปลดปล่อยความใคร่ที่ไม่มีค่าให้จดจำ กำลังท้าทายสัญชาตญาณการถือครองของเขาอย่างรุนแรง

"กาแฟสักแก้วคงไม่ทำให้งานของคุณพังหรอกมั้ง" เขาบอกพลางเบี่ยงตัวเดินผ่านเธอไปทางเคาน์เตอร์ครัวแบบเปิดที่ตั้งอยู่กลางห้องโถง

"ฉันไม่หิวค่ะ"

"แต่ผมหิว" ณรันสวนกลับทันควันโดยไม่หันกลับไปมอง เขาเดินไปเปิดเครื่องชงกาแฟอัตโนมัติเสียงกลไกภายในเริ่มทำงาน เสียงบดเมล็ดกาแฟดังแว่วขึ้นมาทำลายความเงียบ "และผมไม่ชอบนั่งกินกาแฟคนเดียวเวลามีคนอื่นอยู่ในห้อง"

ปอฝ้ายยืนนิ่งอยู่ตรงจุดเดิม เธอไม่ได้ก้าวตามมาที่เคาน์เตอร์ แต่ก็ยังไม่ได้หมุนตัวเดินไปที่ลิฟต์ สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังกว้างของเขาที่เต็มไปด้วยร่องรอยการกระทำของเธอเอง ความตึงเครียดบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากระยะห่างสามเมตรระหว่างพวกเขาสองคน

"คุณกำลังละเมิดกฎของตัวเองนะคะ คุณหมอ" เธอเอ่ยเสียงเรียบ "เมื่อคืนคุณเป็นคนบอกเองว่าหลังจากนี้แล้วแต่ฉัน และฉันเลือกที่จะกลับ"