บทที่ 25 ผืนโปรดที่หายไป

คราวนี้เธอตอบกลับมาเร็วกว่าเดิม ราวกับรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของเขา

‘ถ้าจะใช้เป็นข้ออ้างนัดกินข้าวอีก ปอไม่ไปนะคะ’

รอยยิ้มของศิลากรลึกขึ้น นัยน์ตาพราวระยับราวกับหมาป่าที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะตอบกลับด้วยประโยคที่เขารู้ดีที่สุด ว่ามันจะทำให้เจ้าของผ้าเช็ดหน้าผืนนี้นั่งไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ