บทที่ 6 ข้อตกลงของหมาป่า

ดวงตาคมกริบของศิลากรหรี่ลงเล็กน้อย ทอประกายอันตรายวาบขึ้นมาทันที “หรือว่าเธออยากจะเดินไปบอกความจริงกับหลานชายฉันล่ะ ว่าคนที่เธอตั้งใจจะสารภาพรักด้วยเมื่อคืนคือใคร”

ใบปอเงยหน้าพรวด “คุณรู้เหรอคะ” “เรื่องแค่นี้ ฉันเดาได้ไม่ยาก”

เธอกำมือแน่นใต้โต๊ะ ศิลากรมองอาการสั่นไหวนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะพูดประโยคที่ทำลายความมั่นคงในจิตใจของเธออย่างเลือดเย็น

“ฉันจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใคร ไม่ว่าเธอจะรับข้อเสนอของฉันหรือไม่ก็ตาม... แต่ลองคิดดูดีๆ สิใบปอ สิบหมื่นมันมองเธอเป็นแค่น้องสาวข้างบ้านมาตลอด ถ้าเธอเดินไปบอกความจริงว่าเธออยากข้ามเส้นเป็นมากกว่านั้น เธอคิดว่ามันจะยังมองหน้าเธอสนิทใจเหมือนเดิมไหม ความสัมพันธ์ที่ผ่านมาของพวกเธอคงพังไม่เป็นท่า”

คำพูดของเขาเหมือนกรงเล็บแหลมคมที่ตะปบเข้าตรงจุดอ่อน ใบปอรู้สึกเหมือนถูกสูบอากาศออกไปจากรอบตัว

เธอพยายามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบคู่นั้น เพื่อค้นหาว่าเขารู้ความจริง หรือเป็นแค่การจงใจโยนหินถามทางเพื่อปั่นป่วนจิตใจเธอให้เสียหลักกันแน่ แต่ผู้ชายคนนี้ซ่อนความรู้สึกได้มิดชิดเกินไป เขาอ่านความกลัวของเธอออกจนหมดจด และกำลังใช้มันเป็นหมากบนกระดาน

เมื่อเห็นลูกแกะตรงหน้านิ่งอึ้งไร้ทางสู้ ศิลากรก็จัดการหงายไพ่ตายใบสุดท้ายลงบนโต๊ะ

เขาไม่ได้บีบบังคับด้วยกำลัง แต่ใช้จุดอ่อนโยนใส่หน้าเธออย่างเลือดเย็น ชายหนุ่มหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลบางๆ ออกจากกระเป๋าเสื้อด้านใน เปิดมันออกแล้วเลื่อนกระดาษเช็คแผ่นหนึ่งมาตรงหน้าเธอ

“สัญญาหนึ่งปี แลกกับค่าจ้างจำนวนนี้”

ใบปอก้มมอง ตัวเลขหกแสนบาทที่ระบุไว้ชัดเจนบนหน้าเช็ค ทำเอาเธอหยุดหายใจไปชั่วขณะ

เงินก้อนนี้คือเป้าหมายหลักที่เธอตั้งหน้าตั้งตาทำงานเก็บหอมรอมริบมาตลอด เพื่อเอาไปเปิดสตูดิโอวาดภาพเล็กๆ เป็นของตัวเอง และนำไปต่อเติมขยายบ้านให้แม่ ผู้ชายคนนี้ทำการบ้านมาดีเยี่ยม เขารู้ลึกแม้กระทั่งจำนวนเงินเป๊ะๆ ที่จะทำให้คนธรรมดาอย่างเธอเกิดความลังเล

เธอมองตัวเลขหกแสนบาทนั้นอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตา ศิลากรไม่ได้ยิ้มเยาะ เขาเพียงแค่นั่งประสานมือมองเธอด้วยแววตาของผู้ชนะที่รู้ผลลัพธ์ตั้งแต่ยังไม่เริ่มเกม

“นี่คือค่าจ้างทั้งหมดเหรอคะ” “ใช่ ส่วนค่าออกงานสังคมกับค่าใช้จ่ายเสื้อผ้าของจำเป็นที่ต้องใช้สำหรับการแสดง ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบแยกต่างหาก เบิกได้ไม่อั้น”

เงินก้อนนี้ช่วยย่นระยะเวลาความฝันของเธอได้จริง แต่การต้องทนแสดงละครอยู่ข้างกายมาเฟียจอมเจ้าเล่ห์คนนี้ตั้งหนึ่งปีเต็ม มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาตัวเองไปโยนทิ้งไว้ในถ้ำเสือ ใบปอสูดลมหายใจลึก รวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้ายในชีวิตเพื่อต่อรองกับหมาป่า

“ถ้าจะให้ตกลง ปอให้คิวคุณได้แค่หกเดือนค่ะ” คิ้วเข้มพาดเฉียงเลิกขึ้นสูง

“หั่นเวลาลดลงครึ่งหนึ่งเลยเหรอ”

“หนึ่งปีมันนานเกินไปค่ะ เราต้องทนโกหกเรื่องเดิมซ้ำๆ แถมโอกาสโป๊ะแตกก็สูง ปอไม่อยากให้เรื่องมันยืดเยื้อข้ามปีขนาดนั้น” ชายหนุ่มพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางสบายๆ

“ถ้าเวลาลดลงครึ่งหนึ่ง ค่าจ้างก็ต้องหดเหลือครึ่งหนึ่งด้วยสิ”

“ไม่ค่ะ ปอขอรับเต็มจำนวน”

ศิลากรนิ่งไปทันที แววตาคมกริบจ้องประเมินเธอนิ่งๆ ใบปอรีบงัดเหตุผลมาอธิบายก่อนที่ความใจกล้าจะระเหยหายไปหมด

“คุณต้องการคนแสดงละครที่คนในครอบครัวคุณพร้อมจะเชื่อ ปอมีเหตุการณ์บ้าๆ เมื่อคืนเป็นต้นทุนชั้นดีปูทางให้คุณแล้ว และการที่ปอต้องไปทำให้แม่ตัวเองเชื่อสนิทใจ ว่าปอตกลงคบกับผู้ชายที่เพิ่งเจอกันหน้าเตาบาร์บีคิว มันไม่ใช่งานง่ายๆ นะคะ”

เขามองสบตาเธอนิ่งอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“หกเดือน จ่ายเต็มจำนวน”

ใบปอชะงัก ลมหายใจที่สูดเตรียมไว้เถียงต่อชะงักค้าง “คุณตกลงง่ายจังเลยนะคะ”

“เธออยากให้ฉันเปลี่ยนใจ?”

“ปอแค่สงสัยว่าคุณเสียเปรียบแล้วทำไมยังยอม”

ศิลากรมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนเอกสารกลับมาตรงหน้า

“ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าเสียเปรียบ”

ประโยคสั้นๆ แต่แฝงความนัยลึกซึ้งทำเอาใบปอเสียวสันหลังวาบ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขาทำให้เธอรู้ว่า การต่อรองของเธออาจอยู่ในแผนการที่เขาคาดการณ์ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

ใบปอสูดหายใจลึก พยายามดึงความสนใจกลับมาที่เงื่อนไข เธอคว้าแท็บเล็ตขึ้นมาจด “ปอยังมีเงื่อนไขข้ออื่นอีกค่ะ เรื่องออกงานสังคม คุณต้องแจ้งตารางปอล่วงหน้าอย่างน้อยสองวัน ถ้าตารางชนกับงานประจำ ปอมีสิทธิ์ปฏิเสธเด็ดขาด ไม่มีการย้ายไปอยู่ด้วยกัน ไม่รับสายแทนเวลาคุณติดธุระ และห้ามเข้ามาก้าวก่ายหรือแทรกแซงงานส่วนตัวของปอ”

“ได้”

“เรื่องเงินค่าจ้าง ปอขอให้โอนแบ่งจ่ายเดือนละหนึ่งแสนบาทถ้วน ทุกๆ ต้นเดือน ถ้าเกิดมีปัญหาจนต้องยกเลิกสัญญากลางคัน ปอจะได้หยุดงานได้เลยโดยไม่ต้องวิ่งหาเงินก้อนหกแสนมาคืนคุณทีเดียว เรารู้จักกันจริงๆ ยังไม่พ้นยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยด้วยซ้ำค่ะ เผื่อมีปัญหาอะไรตามมา ปอกันเหนียวไว้ก่อน”

“ตกลง”

ใบปอหยุดอยู่ที่หัวข้อสุดท้ายที่สำคัญที่สุด เธอมองสบตาเขาอย่างจริงจัง

“เรื่องการสัมผัสตัวค่ะ จับมือ ควงแขน หรือโอบกอด คุณต้องถามความสมัครใจปอก่อนทุกครั้ง ถ้าจังหวะนั้นปอไม่สะดวก ปอมีสิทธิ์ปฏิเสธได้ทันที ไม่มีการเอาสัญญามาอ้างว่ารับเงินมาเป็นแฟนแล้วต้องยอมทุกอย่าง”

ดวงตาสีรัตติกาลเลื่อนสำรวจดวงหน้าจิ้มลิ้มช้าๆ

“แล้วเรื่องจูบล่ะ”

พวงแก้มใสของใบปอเห่อร้อนซู่ขึ้นมาทันที

“ไม่อยู่ในข้อตกลงงานนี้ค่ะ”

“แต่เมื่อคืน...”

“เมื่อคืนปอขอโทษไปแล้วไงคะ ถือว่าเจ๊ากันไป”

ศิลากรหยุดนิ่ง ริมฝีปากหยักลึกยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่านยาก

“ได้ ไม่มีจูบ”

“ถ้ารายละเอียดทั้งหมดตรงตามนี้ ปอรับงานค่ะ”

หลังจากแลกอีเมลและเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวกันเรียบร้อย ศิลากรก็ลุกขึ้นยืน ใบปอจัดการเก็บแท็บเล็ตลงกระเป๋าสะพาย กำลังจะลุกขึ้นตามเมื่อจู่ๆ มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ยื่นมาหยุดอยู่ตรงหน้า

“ขอจับมือยืนยันข้อตกลง... ได้ไหม”