บทที่ 8 แค่คนคุยจริงหรือ

พีทหรี่ตามองเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพอดีตัวที่เธอสวม ไล่ไปถึงเรือนผมที่ถูกปล่อยสยายดัดลอนอ่อนๆ แทนการรวบมวยลวกๆ แล้วเสียบด้วยดินสอวาดรูปอย่างทุกที ก่อนที่รอยยิ้มรู้ทันจะจุดขึ้นบนมุมปากของคนถาม

“เที่ยงนี้มีนัดล่ะสิ” ใบปอชะงักไปเสี้ยววินาที และมันก็นานพอที่จะทำให้เพื่อนตัวดีชี้หน้าจับผิดทันที

“นั่นไง ซื้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ