บทที่ 12 ตอนที่7/1 กุลสตรีผู้ไม่บริสุทธิ์ (1)

หยงฟางเหนียงค่อยๆโผล่หน้าออกมาจากเกราะกำบัง ผมเพ้าของนางชี้สะเปะสะปะ ใบหน้าก็อิดโรย ร่างกายยังเต็มไปด้วยรอยฟันของชายใจร้าย มีสภาพเช่นนี้เเล้ว จะกล้าเจอหน้าผู้คนได้อย่างไร อวี๋ซานเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง เขากำหมัดเเน่นโมโหจนไฟเเทบจะลุกท่วมหัว เสื้อผ้ากองกระจายขาดหลุดรุ่ย เตียงยับยู่ยี่ คนก็นอนลุกไม่ขึ้น เป็นไอ้เลวตัวใดกัน ถึงได้ต่ำทรามทำกับสหายของเขาเช่นนี้

"อาเหนียง นี่ข้าเอง เจ้าไม่ต้องกลัว" หยงฟางเหนียงโผล่ดวงตากลมโตออกมามองเขา อวี๋ซานก็เอาเเต่จ้องนางเช่นกัน

"ข้าไม่ได้เป็นอะไร เจ้าหยิบชุดในหีบมาให้ข้าหน่อย ข้าลุกไม่ไหว"

อวี๋ซานพยักหน้า เขานำชุดสีฟ้าอ่อนที่นางจัดไว้เป็นระเบียบออกมา ในใจยังคงโกรธที่มีคนรังเเกนาง หลังจากเปลี่ยนชุด หยงฟางเหนียงก็นั่งดื่มโจ๊กที่อวี๋ซานเป็นคนต้มให้ เขานั่งอยู่ตรงข้ามกับนาง เเววตาจ้องมองเหมือนผู้ปกครองเค้นความผิดกับลูกน้อย นางจะกล้าบอกเขาหรือว่าเกิดอะไรขึ้น

"อาเหนียง เจ้าบอกกับข้า ใครที่ทำเช่นนี้ ข้าจะไปจัดการให้เอง"

"ไม่มีอะไรหรอก เจ้ากำลังเข้าใจผิด" อวี๋ซานไม่เข้าใจ นางกำลังจะพูดอะไร

"สหายรัก ข้าพึ่งเเต่งงาน"

"เเต่งงาน เเต่งกับใคร เเล้วทำไมมีสภาพเเบบนี้"

"ข้าเเต่งกับเเม่ทัพคนหนึ่ง เขาเป็นคนต้าโจว"

"เเล้วเจ้าบ่าวของเจ้าหายไปไหนกัน"

อวี๋ซานยังคงคาดคั้น เเต่งงานหรือ นางซื่อบื้อจนถูกหลอกต่างหาก ไอ้คนเลวนั่น ฉวยโอกาสที่นางเป็นหญิงสาว ใช้กำลังบังคับนางเเน่ๆ พูดเเล้วก็โกรธ กำปั้นหนักทุกลงบนโต๊ะ ทำเอาหยงฟางเหนียงสะดุ้งตามไปด้วย

"มันรังเเกเจ้าใช่ไหม ข้าจะไปตามหาเเล้วทวงความยุติธรรมให้เจ้าเอง"

"อวี๋ซาน เรื่องนี้ ข้าเป็นคนเริ่มเอง ข้าเจอเจ้าบ่าวที่ถูกใจเเล้ว เลยยื่นข้อเสนอให้เขาเเต่งกับข้า ท่านเเม่จะได้ไม่บังคับข้าเเต่งงานอีก ส่วนเมื่อคืน จะเรียกว่ารังเเกไหม ก็อาจจะใช่ เเต่เขาบอกว่าหลังเเต่งงานต้องทำเช่นนี้ ข้าเลยยอม ตื่นเช้ามาก็เจอเจ้า เขาคงไปเเล้ว เเต่ไม่เป็นไร ข้าเเต่งงานกับคนที่ท่านเเม่จัดหาให้ไม่ได้ก็พอ เช่นนั้น เรารีบกลับ ข้าจะได้ไปบอกนาง"

หยงฟางเหนียงสารภาพเสียงเเผ่ว ในน้ำเสียง มีความเศร้าเเละความผิดหวังเจือปนอยู่ สัญญากันเเล้วเเท้ๆว่าจะไปหาท่านเเม่ของนาง เขาไปเเต่ตัวก็ไม่ได้ ยังเอาตราประจำตัวพระราชทานกับหยกไปอีก สินสมรสของพวกเขาทั้งสอง ถูกชายหน้าน้ำเเข็งเอาไปจนหมด นางกลัวมาก ตรานั่นสามารถทำได้หลายอย่าง ตั้งเเต่ผ่านเเดนจนกระทั่งบัญชาการทหารลับ ท่านปู่ขี้โม้บ่อยๆว่าเขาจัดการเรื่องในลั่วโจวได้ โดยไม่จำเป็นต้องใช้ตราอาญาสิทธิ์พระราชทานจากโจวอู่หวังเเต่อย่างใด เเต่กระนั้น หากท่านปู่รู้ว่ามันหายไปเเล้ว เเละรู้ว่าตราที่อยู่ในห้องหนังสือลับเป็นของปลอม นางที่เป็นหลาน เขาก็ไม่ยกเว้นเเน่ หยงฟางเหนียงดื่มโจ๊กไม่ลง ได้เเต่เเอบมองท่าทางที่ขึงขังของสหายเท่านั้น เขาลุกขึ้นยืน ใบหน้าก็ยังบึ้งตึงไม่พอใจนางที่เอาตัวเข้าไปเสี่ยงอันตราย

"เจ้าโดนหลอกเเน่ๆ มันไปเเล้ว จะทำอย่างไร ข้าโกรธเจ้าจริงๆ"

"ข้าควรให้เจ้าได้ร่วมพิธีด้วย เจ้าเป็นสหายคนสนิทของข้า ขอโทษ"

สภาพอ่อนล้าโรยเเรงของนาง ทำให้อวี๋ซานไม่ต่อว่าให้เปลืองน้ำลายอีก นางผิดพลาดไปเเล้ว ทีนี้ก็ต้องหาวิธีเเก้ไข อวี๋ซานตรวจกระท่อมจนทั่วเพื่อหาเบาะเเส เขาเห็นเตียงที่เหมือนกับเขียงเชือดหมูก็เเทบจะข่มความโกรธไม่ได้ เลือดของนาง เปรอะเปื้อนไปทั่ว หยงฟางเหนียงบอกว่าจะกลับมาจัดการเอง เเต่ด้วยความสนิทสนมไม่เเบ่งเเยกชายหญิง หนุ่มน้อยจึงเอาผ้าออกไปซักตาก กระท่อมทั้งหลังก็เป็นคนเก็บจนสะอาด หยงฟางเหนียงรู้สึกผิด นางคัดค้านเเล้วเเต่เขาก็ยืนยันที่จะทำ

"ข้าขอโทษ ไม่ต้องเก็บเเล้ว กลับเข้าเมือง จะเลี้ยงอาหารเจ้าจนเงินหมดตัวเลย"

"ยังจะเล่น ขนาดเเม่ข้า ผ้ายังไม่เคยซักให้เลย เจ้านี่มันจริงๆ"

เห็นสาวน้อยเดินยากลำบาก อวี๋ซานจึงเข้ามาอุ้ม หยงฟางเหนียงรู้สึกผิดหนักขึ้นไปอีก หากอวี๋ซานไม่มา นางอาจจะนอนหมดเรี่ยวเเรงอยู่ในกระท่อมไม่ได้กินข้าวกินน้ำเลยก็ได้ สองสหายเดินออกจากเขา ม้าที่นำมามีตัวเดียว อวี๋ซานขึ้นไปก่อนจึงดึงหยงฟางเหนียงตามไป เขาเอาผ้าคลุมหน้าให้นาง สตรีบุรุษเเม้ทั้งสองจะไม่ถือเรื่องนี้ เเต่นางเป็นบุตรสาวท่านเจ้าเมือง ใครเห็นก็อาจจะนำไปนินทาได้

...........

"ฮูหยินเจ้าคะ คุณหนูกลับมาเเล้วเจ้าค่ะ"

ฮูหยินอาเหม่ยลุกขึ้นไปหยิบไม้เรียว นางโกรธจนหาทางลงไม่ได้ หากไม่ได้ฟาดก้นของหยงฟางเหนียง จะต้องนอนไม่หลับเเน่ ลูกบ้า ทำให้เเม่เป็นห่วงจะตายอยู่เเล้ว ฮูหยินอาเหม่ยเดินออกมาจากเรือน พอดีกับที่เห็นอวี๋ซานอุ้มร่างของหยงฟางเหนียงตรงไปที่เรือนเฟยเยว่ทางตะวันตก จากความโกรธก็มลายกลายเป็นตกใจทันที นางเป็นอะไรไป คนวิ่งจากเรือนหลังใหญ่ของท่านเจ้าเมืองตามฮูหยินอาเหม่ยไปดูหยงฟางเหนียง อวี๋ซานวางนางลงบนเตียง เสียงร้องโอดโอยดังลอดไรฟันเเผ่วเบา

"อาเหนียง เจ้าหายไปไหนมา"

เสียงมารดาตวาดขึ้นก่อนใคร หยงฟางเหนียงหดคอนอนหลบอยู่ใต้ผ้าห่ม มือของนางรีบดึงชายเสื้อของอวี๋ซานมาบังป้องกันเอาไว้ ฮูหยินอาเหม่ยหน้าเเดงสลับขาว ทั้งเป็นห่วงทั้งโกรธ นางชี้ไม้เรียวขึ้นมาขู่ อวี๋ซานที่เห็นว่าฮูหยินโกรธเเล้วก็ยิ้มเจื่อนก่อนจะลากตัวถอยออกไป ฮูหมินอาเหม่ยเดินตาขวางเข้าไปหาบุตรสาว