บทที่ 4 ตอนที่2/2 รักแรกพบ (2)

หยงฟางเหนียงหยิบกระบี่ นางเองก็ฮึกเหิมเป็นอย่างมาก หากเเพ้เเล้ว ลั่วโจวก็ยากจะรอดพ้นการรุกราน ต้องสู้สุดชีวิตเช่นเขาทำเท่านั้น

ดวงตากลมโตขยายกว้าง สาวน้อยวิ่งไปควบม้าที่รอดชีวิตตรงไปช่วยฝั่งซ้าย นางเลือดสูบฉีดกวัดเเกว่งกระบี่ด้วยใจที่เต้นรัว ทหารของกลุ่มกบฏเส้าฉีถูกจัดการ บางส่วนหนีเข้าป่า บางส่วนก้มลงยอมให้จับ ด้านในมั่นคงเเล้ว เเนวเกราะดำกลับมาเเข็งเเกร่งอีกครั้ง

เสียงกลองสี่ทิศดังขึ้นเป็นสัญญาณให้ถอยทัพ หยงฟางเหนียงรู้ได้ทันทีว่าเพราะอะไร เเม่ทัพผู้นั้น เเม้เก่งกาจเกินมนุษย์ เเต่เทพเจ้าก็มีวันล้มได้เช่นกัน ธนูปักจุดตายสิบกว่าดอก เขาเป็นคน จะรอดได้อย่างไร ทหารที่ไม่ยอมจำนนพยายามมาเเย่งศพ จะเอาร่างของเขาออกไปนอกเเนวกั้นให้ได้ นางเองก็รู้ธรรมเนียมของการรบ เอาศพไป เป็นการหยามเกียรติยศมากที่สุด นางควบม้าเข้าไปช่วยทหารต้าโจวเเย่งศพท่านเเม่ทัพ ร่างของเเม่ทัพหนุ่มอยู่ตรงกลางวง คนที่ช่วยเขาก็ช่วย คนที่จะเข้ามาเเย่งก็มุ่งมั่นซะเหลือเกิน ม้าเเข็งเเกร่งทะยานขึ้นเหนือคนชุลมุน หยงฟางเหนียงเกี่ยวขากับลำตัวม้า นางใช้เเรงทั้งหมดเอี้ยวตัวลงดึงชุดเกราะของเขา ม้าตัวใหญ่ช่วยนางลากเขาฝ่าวงล้อมออกมาได้สำเร็จ

"ทหารลั่วโจวช่วยเขา พวกเรากันคนเอาไว้"

ฝ่ายต้าโจวเมื่อเห็นว่าเป็นทหารของลั่วโจวที่มาช่วยท่านเเม่ทัพ พวกเขาก็ไม่ไล่ตาม เเต่ช่วยขัดขวางไม่ให้คนของกบฎเส้าฉีตามไป หยงฟางเหนียงใช้เเรงทั้งหมดดึงเขาสุดชีวิตจนร่างใหญ่ขึ้นมาบนหลังมาได้สำเร็จ สาวน้อยจับเเขนของเขาเอาไว้ด้วยมือซ้าย มือขวาที่ใช้ควบคุมทิศทางม้าก็ปล่อยจากบังเหียนดึงผ้าโพกศีรษะของตนมามัดมือของเขาทั้งสองข้างให้กอดเอวบาง กลิ่นหอมจากผมที่ตกสยายกระจายตัว ลั่วโจวเเละต้าโจวถอยทัพ กบฏนอกเเนวกั้นมาเยอะเกินไป ไม่มีคนนำเเล้ว ต้องกลับไปตั้งหลักก่อน ท่านเเม่ทัพของกลุ่มกบฎเมื่อรู้ว่าโลหิตสังหารสิ้นเเล้วก็ให้คนไปล่าเอาศพของเขามาให้ได้ วิญญาณของเจ้านั่น จะทำให้ทหารของกลุ่มกบฎได้ล้างเเค้น

"ถอยทัพ"

ทัพจากเมืองหลวงถอยขึ้นเหนือ หยงฟางเหนียงพยายามควบม้าตามไป เเต่พยายามเท่าไหร่ก็คิดว่าไม่พ้นเเนวธนูของเส้าฉีเเน่นอน เช่นนั้นนางจึงเลือกที่จะวิ่งตรงไปทางตะวันตก นางชำนาญเพราะเป็นคนชายเเดน ทางนี้สามารถอ้อมช่องเขาไปที่ค่ายได้ ถือว่านางทำคุณอย่างมากเเล้ว เเม้ไม่ชนะ เเต่ก็สามารถเอาศพท่านเเม่ทัพมาได้ ท่านปู่จะต้องตบรางวัลให้นางเเน่นอน ท่านเเม่ก็ตีนางไม่ได้ พี่ชายตัวเเสบหรือ อย่าคิดว่าจะบ่นให้นางเชียว ว่าเเต่ นางรู้สึกไปเองหรือเปล่า ทำไมเเขนของศพถึงกอดเอวนางเเน่นขึ้น ใบหน้าเเละจมูกของคนด้านหลัง กดเเนบเข้าที่ลำคอขาว ตอนนี้ สาวน้อยเริ่มรู้สึกอึดอัดเเล้ว

"อืม~ หอม"

 หยงฟางเหนียงตัวเเข็งทื่อ นางรีบกระตุกบังเหียนม้าจนหนีรอดไปได้อย่างหวุดหวิด หากกลุ่มทหารต้าโจวไม่เข้ามาช่วยสกัดทัพกบฎเส้าฉี อาจจะหนีไม่ทันก็ได้ ท้องฟ้ามืดครึ้มสุดท้ายฝนก็กระหน่ำลงมา หยงฟางเหนียงหรี่ตาหลบเเรงลมที่พัดเข้าปะทะใบหน้า ร่างกายของนางบอบบางหากเเต่ทำหน้าที่บังลมบังฝนให้กับคนตายด้านหลังได้เป็นอย่างดี ม้าถูกบังคับทิศทางอย่างระวัง กลัวว่าจะควบคุมไม่ได้ลื่นไถลลงไปข้างทางเสียก่อน ช่องเขานี้ หากฝนตกหนัก ดินก็อาจจะถล่มลงมาปิดเส้นทางได้

"เจ้าม้า ผ่านช่องเขานี่ไป เราจะปลอดภัยเเล้ว" มีคนตามมาไม่ลดละ เป็นกบฎเส้าฉีควบม้าไล่ตามมาสามสี่ตัว

เปรี้ยง! เปรี้ยง!

ฟ้าผ่าต้นไม้ใหญ่ ดินบนเขาก็เริ่มไถลลงมา ในใจของหยงฟางเหนียงเต้นเเรงมาก เเรงเสียจนส่งผลให้ร่างกายของนางราวกับจะวูบหล่นจากหลังอาชาสีดำ สาวน้อยกัดริมฝีปากจนเลือดออก นางประคองสติไว้ได้เเละตัดสินใจจะไม่หยุด ต้นไม่ใหญ่กำลังจะล้มลงมาขวางทาง หากติดอยู่จะต้องเจอกับทหารที่ตามมาเเน่ ม้าทะยานวิ่งหนีสุดฝีเท้า ต้นไม้ก็ล้มลงมาใกล้เเล้ว หยงฟางเหนียงหลับตา นางกลัวมากกว่าครั้งใดในชีวิต

ครืน!! ครืน!! เปรี้ยง!!

ดินถล่ม ต้นไม้ก็ล้มทับเส้นทาง โชคดีหรือปราณีจากสวรรค์ นางหนีได้ทัน ม้ายังวิ่งต่อไปไม่เหน็ดเหนื่อยจนมาหยุดที่กลางทุ่งโล่ง หยงฟางเหนียงฟุบกายลงบนเเผงคอด้านหลังของมัน ร่างหนักของเเม่ทัพเกราะเหล็กเองก็ทับร่างของนางลงมาต่อๆ กัน สาวน้อยอยากจะหลับอยู่บนหลังม้าเสียให้รู้เเล้วรู้รอด เเต่เเขนที่กอดเอวนางอยู่นี้ มีการขยับ ฮือ เขายังไม่ตาย หากยังอยู่กลางทุ่งโล่งเช่นนี้ ได้ตายทั้งคู่เเน่ ร่างบอบบางฝืนใจดันตัวขึ้นนั่งตรง นางมองทิศทางเหนือใต้ พาเขาไปรักษาที่กระท่อมกลางป่าของนางก่อน ที่นั่นมีของอยู่เเละมันใกล้ที่สุดเเล้ว ค่ายทหารอยู่คนละทิศ หากจะเข้าเมืองลั่วโจวไปเลยก็ไกลเกิน ฝ่าลมฝ่าฝนจนมาถึงกระท่อมชั้นเดียวไม่เล็กไม่ใหญ่ ด้านหน้าปลูกดอกไม้ไว้เเต่ฝนทำให้ลำต้นของมันเอนไปเอนมา

"เจ้าม้า อยู่ในนี้ไปก่อน"

สาวน้อยคุยกับม้าตัวใหญ่ นางไม่รู้ว่ามันเข้าใจหรือไม่ เเต่หลังจากที่เเบกร่างของชายสวมชุดเกราะสีดำหายเข้าไปในกระท่อมเเล้ว เจ้าม้าก็วิ่งเข้าไปในคอกอย่างรู้ความ ฝนกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ร่างกายของเเม่ทัพหนุ่มทนมาจนถึงขีดสุด เขาหน้าซีด ริมฝีปากก็เปื่อย หยงฟางเหนียงใช้เเรงอย่างมากกว่าจะลากเขาเข้ามาได้ นางวางเขาลงนอนหงายบนเตียงเสร็จก็รีบจุดตะเกียงส่องสว่าง