บทที่ 8 ตอนที่5/1 ต้องการตัวท่าน (1)

หยงฟางเหนียงเดินไปที่โต๊ะ นางหยิบพู่กัน ฝนหมึกให้เพียงพอก็ลงมือวาดเส้นทางที่จำมาจากอวี๋ซานทันที วาดอยู่นานจนเสร็จก็เเสดงให้เขาดู เพียงเเวบเดียวหยงฟางเหนียงก็รีบเก็บ

"ข้ามีสหายที่เป็นสายอยู่ในกองทัพกบฎ เจ้าอย่าหาว่าข้าโอ้อวด นี่เป็นเเผนที่จริง"

"ไม่จริง หากจริงข้าก็รู้เเล้ว"

"เจ้าจะรู้ได้อย่างไร นี่มันเเผนที่ลับ อย่ามาหลอกข้าเลย ข้าไม่ได้โง่นะ"

"ทำไมไม่ให้ข้าดูอีกสักครั้งล่ะ" หึ หึ ไม่มีทาง ดูอีกครั้งก็อาจจะจำได้น่ะสิ นางมีสิ่งที่ต้องการจากเขาอยู่ ให้ปล่อยโอกาสที่จะเป็นอิสระของตนเองไปได้อย่างไร

"หากเจ้าอยากได้เเผนที่ล่ะก็ ข้ามีสิ่งที่ต้องการอย่างหนึ่ง เจ้าทำได้ ข้าก็จะมอบให้"

สายตาคมกริบจ้องสาวน้อยร่างบางราวกับนักล่า เขาใช้เวลาอีกสักวันสองวันคงมีเรี่ยวเเรงมากพอ จะเเย่งจากนางไม่ใช่เรื่องยาก อยากจะขออะไรก็ทำไป ต่อรองเก่งเเค่ไหน สุดท้ายเเผนที่นั่นจะต้องมาอยู่ในมือของเขาอยู่ดี

"ไหนบอกทำเพื่อลั่วโจว ยังมีข้อเเลกเปลี่ยนอีก"

"ลั่วโจวก็รัก เเต่ข้าก็ต้องเอาตัวรอด"

"เจ้าต้องการอะไร"

"ข้าช่วยเจ้า เจ้าเเทนคุณข้า เรื่องเเค่นี้ไม่ยากหรอก เพียงเรามาเเต่งงานกันก็พอเเล้ว"

ใบหน้าเล็กๆนั่น เพียงเอื้อมมือหยาบไปเเตะก็คงเเหลกสลาย นางไปเอาความกล้าโง่ๆนี่มาจากไหน สตรีบังคับบุรุษเเต่งงานด้วย หน้าไม่อายจริงๆ น้ำเสียงอันสดใสของหยงฟางเหนียง ยิ่งฟัง ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรพุ่งเข้ามาชนร่าง ชายหนุ่มกุมความอดสูเอาไว้ หากนางไม่มีประโยชน์ เขาจะเอาวิญญาณของนางเสีย โลหิตสังหารผู้ยิ่งใหญ่ กลับโดนสตรีบ้านป่าข่มขู่ เช่นนี้จะยังมีหน้าไปพบผู้ใดได้อีก หยงฟางเหนียงทำใจนานมากๆกว่าจะพูดเรื่องนี้ออกมาได้ นางถูกใจเขา เพียงเเต่งงานเเล้วพาไปให้ท่านเเม่ดู หลังจากนั้นค่อยหย่ากันก็ได้ นางรู้ว่าเขาไม่ชอบนาง เลยขอเเค่เพียงเขาไปเจอท่านเเม่ก็พอ

"เเต่งงานกันเสร็จ อยู่ด้วยกันไม่นานหรอก พอเจ้าไปพบท่านเเม่ของข้า ทำให้นางเลิกหาสามีให้ข้า เราก็เเยกทางกันเลย"

เเต่งงานระยะสั้น มีคนที่ประหลาดเช่นนางอีกหรือ โจววั่งฉินยิ้มเป็นครั้งเเเรก รอยยิ้มนั้นน่ากลัวมาก เหมือนกับสัตว์ร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับ รอเวลาให้เหยื่อไม่ระวังเเล้วเข้าจู่โจมให้ตาย หยงฟางเหนียงไม่กล้ามองเขา หน้าของนางยังเเดงอยู่เลย เขาจะตกลงหรือเปล่า เเต่ว่ามันก็หน้าไม่อายจริงๆนั่นเเหละ สตรีดีๆที่ไหนเขาทำกัน เอาเรื่องบุญคุณมาอ้าง เพราะนางคิดไม่ออกเเล้วจริงๆ เขาเป็นถึงท่านเเม่ทัพจากต้าโจว หากสำเร็จ เผลอๆ นางอาจจะขอตามเขาไปเมืองหลวง เเล้วค่อยเเยกกันที่นั่นก็ได้ ท่านเเม่คงวางใจในเรื่องการหาคู่ให้นางสักที

"ตกลง"

หยงฟางเหนียงวิ่งออกจากห้อง นางอยากจะกระโดดโลดเต้นสักหลายๆรอบ เขาตอบว่าตกลง มันง่ายดายเพียงนี้เชียวหรือ นางจะเป็นอิสระเเล้ว ท่านเเม่มาบังคับไม่ได้เเล้ว เขาจะต้องเป็นลูกเขยที่ท่านเเม่พอใจอย่างเเน่นอน เป็นเเม่ทัพจากเมืองหลวงเชียว ตระกูลต้องใหญ่มากเเน่ๆ นางไม่ได้อยากเข้าไปอยู่ในตระกูลเขา นางเเค่ทำให้ท่านเเม่เห็นว่าสามีหน้าที่การงานดีมากๆก็พอ

โจววั่งฉินนอนลงที่เดิม ในหัวใจของเขาหนาวเย็นเป็นอย่างมาก เรื่องเเต่งงาน เรื่องสตรี เขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก นางเป็นเพียงหญิงสาวบ้านป่า ให้ทรัพย์ไปมากหน่อยก็ไม่สามารถมายุ่งวุ่นวายกับตนได้เเล้ว เป็นคนเดนตายเช่นเขา ชีวิตที่ผ่านมาคลุกอยู่เเต่กับกลิ่นคาวเลือดเเละคนตาย ความรู้สึกเช่นมนุษย์ธรรมดาหายไปหมด สุดท้ายใครๆต่างก็บอกว่าเขาเลือดเย็น มันเลือกไม่ได้ เพื่อรู้สึกถึงชีวิต เขาลองทำอะไรหลายอย่าง ทั้งระบายอารมณ์ยามค่ำคืนไปกับเรือนร่างของสตรี ลองมีสหายไว้พูดคุย พยายามใช้ชีวิตเช่นคนปกติ เเต่สิ่งเหล่านั้นก็ไม่สามารถขจัดความหนาวเย็นในหัวใจเขาไปได้เลยเเม้เเต่น้อย

"ว่าที่สามี เจ้าคิดอะไรอยู่ ยังไม่รีบนอน พรุ่งนี้เจ้าคงเเข็งเเรงดีเเล้ว เช่นนั้นยามเย็น เราก็มาเเต่งงานกัน"

"ข้าไม่ใช่เพื่อนเล่นของเจ้า อย่าเรียกข้าตามใจอีก"

"จะให้เรียกอะไร ท่านหมีป่า หรือท่านวัวบ้าน เอาสักอย่าง จะได้ทำให้ถูกใจ" ลำพังก็เบื่อโลกมากพออยู่เเล้ว ยังมีตัวกวนประสาทมาเถียงไม่หยุดอีก นางเป็นนกหรืออย่างไร ชวนเขาคุยอยู่ได้

"เรียกท่านเเม่ทัพ"

"ท่านคงอายุมากกว่าข้า เช่นนั้นไม่พูดเหมือนเป็นเพื่อนเล่นเเล้วก็ได้ เเต่เรียกท่านเเม่ทัพเเล้วเมื่อยปากมาก มีชื่อไหม ว่าที่สามี ข้าจะได้เรียกท่านถูก"

"ไม่ต้องรู้ชื่อ ไม่ได้อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต จะถามนามทำไม"

หยงฟางเหนียงไม่อยากเถียงกับเขา รอเขาหลับนางก็ดับไฟนอนเช่นทุกวัน ดึกๆ พื้นก็เเข็ง สาวน้อยงัวเงียเดินไปหาเตียง นางโหยหาความนุ่มที่เคยได้สัมผัสเป็นอย่างมาก ร่างบอบบางนอนอยู่ขอบเตียง เเม้จะเป็นพื้นที่เล็กๆ เเต่มันสบายกว่าพื้นหลายเท่า ฉับพลัน ก็มีเเรงส่งมาผลักร่างของนางร่วงหล่นตกจากเตียง เป็นชายใจเเคบ เขาร้ายกาจมาก ขอพื้นที่เล็กๆให้นางก็ไม่ได้ ใจดำชะมัด สาวน้อยผู้น่าสงสารเดินกลับไปนอนที่เดิม นางหน้ามุ่ย เเต่เพราะดึกมากเเล้วจึงได้นอนหลับบนพื้นเเข็งโดยไม่หาเรื่องเขาอีก

ยามรุ่งสาง หยงฟางเหนียงเดินทางออกจากกระท่อมเเต่เช้า ก่อนไปยังไม่ลืมที่จะทำอาหารวางไว้ข้างเตียง วันนี้ท้องฟ้าเริ่มสดใสเเล้ว อากาศก็สดชื่นมากๆด้วย กระท่อมของนางอยู่ห่างจากตลาดชายเเดนไม่มาก ผู้คนที่นั่นล้วนเป็นคนชนเผ่า ไม่ได้ดุร้ายเป็นอันตราย นางเข้าไปหาซื้อผ้ามงคล ยังซื้ออาหารเเละขนมด้วยเบี้ยที่พกติดตัว นางเป็นลูกสาวอดีตท่านเจ้าเมือง เงินทองไม่ขาดมืออยู่เเล้ว เเม้ท่านพ่อจะสิ้นชีพไป เเต่ทางเมืองหลวงก็เตรียมที่จะให้คนโง่หยงเฟิงหลัวดูเเลลั่วโจวเเทน