บทที่ 7 กรงขังเเห่งความปราถนา

ภายในห้องลับใต้ดินที่อากาศเย็นเยียบ คาร์ไลน์โยนปืนพกลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง ปัง! ก่อนจะหันมาจ้องมองโรสรินทร์ที่นั่งหน้าซีดเซียวอยู่บนโซฟา คราบเขม่าดินปืนยังติดอยู่ที่ข้างแก้มของเขา ขับให้ดวงตาสีน้ำทะเลนั้นดูดุดันและน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิม

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง แต่เดินตรงเข้ามาคว้าข้อมือเธอแล้วกระชากให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้า

“คุณ...คุณจะทำอะไร” โรสรินทร์ถามเสียงสั่น ร่างกายของเธอปวดหนึบไปหมดจากเหตุการณ์วุ่นวาย

“ฉันเพิ่งเสียลูกน้องไปสองคนเพื่อปกป้องเธอ” คาร์ไลน์กดเสียงต่ำ มือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางของเธอจนเชิดขึ้น 

“ในเมื่อพวกมันคิดว่าเธอเป็นคนของฉัน เป็นสมบัติที่ฉันหวงเเหนจนต้องเเย่งชิง เธอก็ควรจะตอบแทนฉันให้คุ้มค่าหน่อยจริงไหม?”

สายตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนแม้แต่นิด มันเต็มไปด้วยความต้องการที่หิวกระหาย คาร์ไลน์ผลักเธอลงบนโซฟาหนังตัวยาวก่อนจะก้าวตามขึ้นมาทาบทับ ร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกดเบียดลงมาจนโรสรินทร์รู้สึกถึงความแข็งกระด้างของร่างกายด้านบน

“อื้อ! ปล่อยนะ...ฉันเจ็บ” เธอพยายามดิ้นรน แต่มือหนากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว

“เจ็บเหรอ? อ้อ...จริงสิ เมื่อกี้เธอยังตัวสั่นอยู่เลยนี่นา ฉันก็ตกใจเเทบเเย่ นึกว่าเธอโดนยิงเข้าจริงๆซะเเล้ว”

คาร์ไลน์เเสยะยิ้มกว้าง เเละนั่นก็ทำให้โรสรินทร์สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง 

เขาดูบ้าคลั่งเเละไร้เหตุผลมากกว่าเดิม ทั้งๆที่ก่อนเกิดการปะทะ อีกฝ่ายยังดูใจเย็นเเละสุขุมกว่านี้ตั้งเยอะ 

ทว่าคิดไปก็ไร้ประโยชน์ ในเมื่อตอนนี้เขากำลังซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นอย่างรุนแรง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดร่องรอยสีกุหลาบ ราวกับจะแสดงความเป็นเจ้าของเหนือร่างกายเพรียวงาม ในขณะที่มืออีกข้างก็เริ่มซุกซน ล่วงล้ำเข้าไปใต้ชายเดรสสีแดงรัดรูป ลูบไล้ขาอ่อนเนียนละเอียดอย่างถือวิสาสะ

"อ๊ะ! คาร์ คาร์ไลน์..."

โรสรินทร์สะด้านวูบเมื่อถูกสัมผัส  ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง สัมผัสหยาบโลนที่ปลุกปั่นอารมณ์ดิบในตัวเธอทำให้เธอเผลอแอ่นกายเข้าหาเขาอย่างคุมไม่ได้ ซึ่งการกระทำดังกล่าว ทำให้คาร์ไลน์กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ละออกจากซอกคอขึ้นมาบดจูบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดุดัน รสชาติของเขม่าและเหล้าแรงๆ ซ่านซ่านอยู่ในโพรงปากจนเธอแทบสำลัก

ในวินาทีนี้เขาไม่ได้ต้องการคำอนุญาตจากใครทั้งสิ้น!

เขาเพียงแค่ต้องการตักตวงความสวยงามเพื่อระบายความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดหลายวัน ฝ่ามือใหญ่ขยำขยี้ทรวงอกอิ่มผ่านเนื้อผ้าอย่างหนักมือ บดเบียดร่างกายส่วนล่างเข้าหาเธอจนรับรู้ถึงความต้องการที่คุกรุ่น

“คุณมัน...หน้าไม่อาย” เธอครางประท้วงทั้งที่ลมหายใจเริ่มติดขัด ยอดอกเด่นหรา เเละเรียวขาที่สั่นเทาเล็กน้อยจากการรุกเร้าอย่างรุนเเรง

“ฉันหน้าไม่อายได้มากกว่านี้อีก เธออยากลองสัมผัสดูไหมหล่ะ?”

เขาผละจูบออกมา พลางจ้องมองใบหน้าหวานที่บัดนี้เต็มไปด้วยความรุ่มร้อนและหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า มือหนาเลื่อนลงไปจัดการกับความปรารถนาของตัวเองผ่านเนื้ื้อผ้าที่เสียดสีกันอย่างรุนแรง

"อ่าาาห์ เรามาต่อจากบนห้องดีไหม หืม?"

เขาเอ่ยถามทั้งๆที่มือใหญ่กำลังชักรูดความใหญ่โตอย่างทรมาน พลางสบตากับหญิงสาวใต้ร่าง ที่ตอนนี้กำลังนอนหอบสั่นด้วยอารมณ์วาบหวามไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ 

"คะ ใครจะต่อกับคุณกัน คุณมันบ้า"

หญิงสาวเบือนหน้าหนี เห็นดังนั้นคาร์ไลน์จึงจับฝ่ามือเรียวที่อยู่เหนือศีรษะลงมาด้านล่าง สัมผัสเข้ากับความเเข็งที่ร้อนผ่าวราวกับเเท่งเหล็ก

"อ๊ะ! จะ จะทำอะไร"

"ปลอบเธอไง เมื่อครู่ฉันทำเธอเจ็บไม่ใช่เหรอ คราวนี้เธอก็เอาคืนซะสิ"

โรสรินทร์เผลอกำมือเเน่นด้วยความตกใจ ทว่าสำหรับคาร์ไลน์เเล้ว นั่นกลับเป็นความรู้สึกที่วิเศษที่สุด ก่อนขยับกายขึ้นลงให้เเท่งร้อนเสียดสีกับฝ่ามือเนียนนุ่มไปมา พร้อมทั้งส่งเสียงครางต่ำจนหญิงสาวถึงกับหายใจติดขัด 

"อืม...กำเเน่นขึ้นอีก"

เเม้โรสรินทร์จะไม่ได้ช่วยขยับหรือปรนเปรออีกฝ่าย เเต่เธอก็ยังคงกำสิ่งที่อยู่ในมือเเน่น ให้สิ่งนั้นชักเข้าชักออกจนรู้สึกร้อนเหมือนโดนเปลวไฟเเผดเผา ใบหน้าสวยหวานเเดงก่ำ ขณะจ้องมองสีหน้าทรมานจากราคะของชายหนุ่มอย่างลืมตัว 

กระทั่ง...

คาร์ไลน์ฟุบลงบนร่างของเธอจนเเทบไร้ช่องว่าง ความเหนียวเหนอะเเละไอร้อนที่ออกมาจากร่างของเขา ทำให้ร่างกายของเธอกระสับกระส่ายอย่างไม่อาจควบคุม 

ให้ตายเถอะ! 

เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่านางเเบบระดับเเนวหน้าอย่างเธอ จะต้องเกือบมีเซ็กส์กับมาเฟียจอมบงการ ทั้งๆที่เพิ่งผ่านวินาทีเฉียดนายไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ!!