บทที่ 1 ตอนที่ 1 ข้อตกลงระเริงไฟ
ตอนที่ 1 ข้อตกลงระเริงไฟ
เสียงสายฝนกระหน่ำซัดกระจกใสทรงสูงของเพนท์เฮาส์หรูใจกลางกรุงเทพมหานคร ความเย็นจากภายนอกสะท้อนขัดกับบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวาง เสียงเข็มนาฬิกาเรือนโบราณดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับจะตอกย้ำทุกวินาทีแห่งความกดดันที่กำลังบีบเค้นหัวใจของ ‘ม่านมุก’ หรือ ‘มนสิชา’ ให้แหลกลาญ
หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวเรียบง่ายนั่งเกร็งอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง มือบางสองข้างประสานตักไว้แน่นจนข้อสลักขาวซีด ดวงตากลมโตมองไปยังเอกสารสัญญาหลายแผ่นที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกตรงหน้า และชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งฝั่งตรงข้าม
‘ฟรานเซสโก้ เลโอ วาเลนติโน่’
ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-อิตาลี วัยสามสิบสองปี ผู้เป็นเจ้าของอาณาจักรธุรกิจสีเทา และโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา เขานั่งเอนหลังพิงเบาะด้วยท่าทีสงบ
ทว่าแรงดึงดูดและรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากเรือนร่างกำยำนั้นกลับทรงอิทธิพลจนอากาศรอบข้างคล้ายจะหมุนวนด้วยความอึดอัด ใบหน้าคมคายราวกับรูปสลักของเทพบุตร นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มลึกล้ำคู่โตนั้นจ้องมองม่านมุกด้วยสายตาอ่านไม่ออก ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจ้องมองเหยื่อตัวน้อยในกำมือ
“ห้าร้อยล้าน...” เสียงทุ้มต่ำของเลโอดังขึ้นทำลายความเงียบ “นั่นคือยอดหนี้ทั้งหมดที่พ่อของเธอทิ้งไว้ก่อนจะหนีหายไปพร้อมกับความล้มละลายของบริษัท”
ม่านมุกกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย หนี้สินมหาศาลขนาดนั้น ต่อให้เธอทำงานทั้งชีวิตก็ไม่มีวันชดใช้หมด นี่ยังไม่นับรวมถึงน้องชายวัยกำลังเรียนที่กำลังถูกพวกมาเฟียสายอื่นตามขู่เอาชีวิตทุกวัน
“ฉันไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นหรอกค่ะ” ม่านมุกเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาแต่พยายามประคองความมั่นคงเอาไว้ “แต่ฉันสัญญาว่าฉันจะหามาคืนให้ คุณจะให้ฉันทำงานอะไรก็ได้”
“งานอะไรงั้นเหรอ?” เลโอหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะสั้นๆ นั้นเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ เขาขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทตัดสีเข้มเดินตรงเข้ามาหาเธอช้าๆ ทุกก้าวเดินเต็มไปด้วยอำนาจและความคุกคาม
เขาย่อตัวลงตรงหน้าเธอ กลิ่นหอมสะอาดผสมกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวและกลิ่นซิการ์อ่อนๆ จากตัวเขาพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสของม่านมุก นิ้วเรียวยาวแกร่งยื่นออกมาแตะที่ปลายคางมน ก่อนจะเชิดหน้าเธอขึ้นให้สบตากับเขาตรงๆ
“เงินห้าร้อยล้านกับชีวิตน้องชายของเธอ... คิดว่าแรงงานผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอ จะชดใช้หมดในชาติไหนกัน ม่านมุก?”
ดวงตาของม่านมุกสั่นระริก สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาร้อนผ่าวราวกับไฟลวก แต่เธอก็ไม่ยอมหลบสายตา
“แล้วคุณต้องการอะไร ต้องการให้ฉันทำอะไร แลกกับการลบหนี้ก้อนนี้และปกป้องน้องชายของฉัน?”
เลโอยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาหยิบเอกสารสัญญาขึ้นมาแล้วโยนลงบนตักของเธอ
“เซ็นสัญญานี้ซะ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ระยะเวลาสองปี... เธอต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ทำหน้าที่เป็น ‘ผู้หญิงของฉัน’ เพียงคนเดียว”
คำว่า ‘ผู้หญิงของฉัน’ ทำให้น้ำเสียงของม่านมุกสะดุดชั่วขณะ เธอรู้ดีว่าคำนี้หมายถึงอะไร มันไม่ใช่แค่ตำแหน่งคนดูแล หรือนางหงส์ประดับบารมี แต่มันหมายถึงร่างกายและชีวิตของเธอที่จะต้องตกเป็นของเขาโดยสมบูรณ์
“สองปี” หญิงสาวพึมพำ “หลังจากสองปี หนี้ทั้งหมดจะถือว่าเป็นอันสิ้นสุด และคุณจะปล่อยฉันกับน้องชายไปใช่มั้ย?”
“ถูกต้อง” เลโอตอบรับกระชับ “ฉันเป็นคนรักษาสัญญาเสมอ แต่มีเงื่อนไข... ห้ามเธอเรียกร้องความรัก ห้ามก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของฉัน และที่สำคัญที่สุด เธอต้องซื่อสัตย์ทั้งร่างกายและจิตใจตลอดเวลาที่อยู่ในสัญญา ถ้าเธอทรยศหรือแอบมีคนอื่น ไม่ใช่แค่เธอ แต่รวมถึงน้องชายของเธอด้วย ที่จะไม่มีโอกาสได้เห็นแสงตะวันอีกต่อไป”
ความกลัวและความสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่หัวใจของม่านมุก แต่เมื่อนึกถึงหน้าของน้องชายบริสุทธิ์ที่ไม่รู้อีโนอีเน่ และความปลอดภัยของครอบครัวที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว หญิงสาวก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
ม่านมุกสูดหายใจเข้าลึกๆ มือที่สั่นเทาหยิบปากกาหรูบนโต๊ะขึ้นมา เธอลงลายมือชื่อของตัวเองลงในช่องคู่สัญญาอย่างช้าๆ
เมื่อปลายปากกาจรดลงจนเสร็จสิ้น เลโอก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาดึงเอกสารคืนไปตรวจสอบความถูกต้อง ก่อนจะส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดด้านนอกนำสัญญาไปเก็บไว้
“ยินดีต้อนรับสู่กรงทองของฉันนะ... ม่านมุก”
ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ก็แทรกตัวเข้ามาใกล้ มือแกร่งตวัดรวบเอวบางของเธอให้ลอยขึ้นจากโซฟาแล้วดึงข้าหาอกแกร่งอย่างรวดเร็ว ม่านมุกร้องอุทานด้วยความตกใจ สองมือรีบยกขึ้นยันแผงอกกว้างของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ
“คุณเลโอ! จะทำอะไรคะ?!”
“ทำหน้าที่ตามสัญญาไง” เลโอเอ่ยเสียงกระซิบข้างใบหู ลมหายใจร้อนเป่ารดผิวเนื้อเนียนนุ่มจนเธอขนลุกซู่ “สัญญามีผลเริ่มตั้งแต่วินาทีที่ลงชื่อ และคืนนี้ คืนแรกของเธอ ต้องจ่ายดอกเบี้ยก้อนแรกให้ฉันก่อน”
“แต่ว่า... ตอนนี้เลยเหรอคะ?” ม่านมุกหัวใจเต้นระสับด้วยความตื่นตระหนก แม้จะเตรียมใจมาบ้าง แต่มันก็รวดเร็วเกินกว่าที่เธอคาดไว้
“ฉันไม่ใช่คนมีความอดทนสูงหรอกนะ โดยเฉพาะกับของหวานที่ชวนกินขนาดนี้”
ไร้ซึ่งคำอ้อนวอนใดๆ เลโออุ้มร่างบางขึ้นในอ้อมแขนอย่างง่ายดายราวกับเธอไร้น้ำหนัก ก่อนจะก้าวไปยังห้องนอนใหญ่ด้านใน ประตูบานหนาปิดลงพร้อมกับเสียงล็อคอัตโนมัติ ขังทั้งสองไว้ในโลกที่มีเพียงเสน่หาและพันธนาการ
เตียงนอนคิงไซส์หนานุ่มรองรับร่างของม่านมุกเมื่อเลโอวางเธอลงอย่างนุ่มนวล ทว่าสายตาที่จ้องมองลงมานั้นกลับเร่าร้อนดุจเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้เป็นเถ้าถ่าน
เลโอถอดเสื้อสูทและเนกไทออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นและรอยแผลเป็นบางจุดที่เพิ่มเสน่ห์ความดิบเถื่อน เขาโถมตัวลงมากดทับร่างบางไว้ใต้อาณัติ มือหนาไล้ไปตามกรอบหน้าหวาน ก่อนที่จะสอดประสานนิ้วเข้ากับมือของเธอ แล้วกดลงกับฟูกนอน
“อย่ากลัวไปเลย” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยชิดริมฝีปากบางที่สั่นระริก “ถ้าเธอทำตัวเป็นเด็กดี... ฉันสัญญาว่าจะถนอมเธอ”
สัมผัสแรกที่ริมฝีปากหยักหนาทาบทับลงมานั้น เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ เขาบดขยี้เรียวปากหวานอย่างจมลึก สอดลิ้นหนาเข้ามาตักตวงความหวานภายในอย่างหิวกระหาย ม่านมุกได้แต่ส่งเสียงครางอู้อี้ในลำคอ รสสัมผัสอันเร่าร้อนแลกเปลี่ยนความหวานจนหัวใจของเธอเต้นรัว
มือหนาอีกข้างเคลื่อนลงต่ำ ปลดซิปด้านหลังชุดเดรสสีขาวออกอย่างเชี่ยวชาญ ผ้าเนื้อนุ่มหลุดร่วงออกจากเรือนร่างบาง เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดนุ่มลื่นราวกับมุกแท้ใต้แสงไฟสัว เลโอลอบสูดหายใจเข้าลึกกับความงดงามตรงหน้า นัยน์ตาสีน้ำตาลวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาอันลึกล้ำ
นิ้วเรียวไล้ผ่านแผ่นหลังเนียนระกึมลงมายังหน้าท้อง ก่อนจะยกตัวขึ้นบดจูบลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม ม่านมุกรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังละลายไปกับสัมผัสของเขา ความตื่นกลัวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามอันน่าประหลาดที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน
“เลโอ...” หญิงสาวพึมพำเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น เมื่อจุมพิตเลื่อนลงมาซุกไซ้ที่ลำคอระหง และขบเม้มสร้างร่องรอยสีกุหลาบเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ
“จำชื่อนี้ไว้ให้ดี ม่านมุก” เลโอกระซิบตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหลและความกระสัน “เพราะนับจากนี้ไป ทั้งกายและใจของเธอ... เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว”
ค่ำคืนอันยาวนานเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับไฟเสน่หาที่ปะทุขึ้นในห้องนอนหรู ม่านมุกไม่อาจรู้เลยว่า สัญญาพันธนาการสองปีนี้ จะนำพาชีวิตของเธอไปสู่ทิศทางใด
รู้เพียงแต่ว่าในตอนนี้ เธอได้ตกอยู่ใน ‘รักร้ายที่ถอนตัวไม่ทัน’ เสียแล้ว
