บทที่ 2 ตอนที่ 2 ดอกเบี้ยคืนแรก

ตอนที่ 2 ดอกเบี้ยคืนแรก

ความเงียบสงบภายในห้องนอนใหญ่ของเพนท์เฮาส์หรูถูกปกคลุมด้วยเสียงลมหายใจสอดประสาน และเสียงสายฝนด้านนอกที่ยังคงตกกระหน่ำไม่ขาดสาย แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบเรือนร่างของทั้งสองที่แนบชิดกันบนเตียงคิงไซส์ ม่านมุกรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอเต้นระสับจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สัมผัสจากฝ่ามือหนาและริมฝีปากร้อนระอุของเลโอกำลังแผดเผาความตั้งรับของเธอให้ละลายหายไปทีละน้อย

“ละ... เลโอ” เสียงหวานพึมพำลอดลำคออย่างแผ่วเบา เมื่อลิ้นหนาเลื่อนลงมาหยอกเย้าบริเวณจุดไวต่อสัมผัสตรงทรวงอกคู่สวยที่ปราศจากสิ่งปิดบัง สัมผัสเปียกชื้นและแรงขบเม้มเบาๆ ทำให้นางเอกสาวตัวสั่นสะท้าน มือบางที่ยันแผงอกแกร่งไว้ในตอนแรกบัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นเกร็งจีบลงบนท่อนแขนอุดมไปด้วยกล้ามเนื้อของเขาโดยไม่รู้ตัว

เลโอเงยหน้าขึ้นมองคนใต้ร่าง สายตาของเขาเข้มจัดจนดูดุดัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มวาวโรจน์ไปด้วยไฟเสน่หาที่ไร้การซ่อนเร้น เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อและดวงตากลมโตที่สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกผสมผสานกับความวาบหวาม

“เกร็งขนาดนี้เชียวเหรอ?” เขาเอ่ยเสียงทุ้มพร่าข้างใบหู ก่อนจะประจงจูบลงบนขมับชื้นเหงื่ออย่างนุ่มนวลผิดกับท่าทางดุดันในตอนแรก “กลัวฉัน หรือกลัวความรู้สึกของตัวเองกันแน่ ม่านมุก?”

“ฉัน...” ม่านมุกกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เธอพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายกลับคืนมา “ฉันแค่อยากให้คุณรักษาสัญญา เมื่อคืนนี้จบลง คุณต้องช่วยน้องชายของฉันตามที่ตกลงกันไว้”

เลโอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รสสัมผัสแห่งความเอาแต่ใจของเขาเริ่มเข้มข้นขึ้นอีกครั้ง เขาสอดประสานนิ้วมือเข้ากับมือบางของเธอแล้วบดเบียดร่างกายเข้าหาจนไร้ช่องว่างระหว่างกัน

“เรื่องน้องชายของเธอ คนของฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่เธอจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงบนสัญญา เพราะฉะนั้น... ตอนนี้หน้าที่ของเธอมีแค่อย่างเดียว คือรับมือกับฉันให้ไหว”

จบคำพูดนั้น ริมฝีปากหยักหนาก็บดขยี้ลงบนเรียวปากอิ่มอีกครั้งอย่างหนักหน่วง คราวนี้ไร้ซึ่งความอ่อนโยนใดๆ เขาบดจูบเรียกร้องและตักตวงเอาความหวานซ่านจากปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นหนาสอดลึกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กจนม่านมุกหลุดเสียงครางอู้อี้ สัมผัสอันเร่าร้อนส่งผ่านกระแสความวาบหวามแล่นปราดไปทั่วร่างจนเธอมึนงง

มือหนาของเลโอไล้ต่ำลงไปยังสะโพกผาย จับยึดความนุ่มนวลไว้แน่นหนา ก่อนจะแทรกกายเข้าหาความหวานฉ่ำที่ซ่อนเร้นอย่างช้าๆ ทว่าหนักแน่น ม่านมุกเบิ่งตากว้างด้วยความตกใจ ความรู้สึกแน่นตึงและเจ็บแปลบแล่นปาดเข้ามาจนร่างบางเกร็งสะท้าน

“อ๊ะ! เลโอ... เจ็บ” หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด หยาดน้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอดวงตาสวย สองมือเรียวกระชับแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มไว้แน่น เล็บเรียวแทงลงบนผิวเนื้อแกร่งเพื่อระบายความเจ็บปวด

เลโอชะงักการเคลื่อนไหวเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงความตึงแน่นและบีบรัดที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง ใบหน้าคมคายฉายแววประหลาดใจชั่วครู่ ก่อนที่ความรู้สึกพึงพอใจและครอบครองจะถาโถมเข้ามาแทนที่ ชายหนุ่มก้มลงจูบซับน้ำตาที่หางตาของเธออย่างเบามือ น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาพร่าสั่นด้วยอารมณ์ที่พุ่งสูงจนยากจะควบคุม

“เธอ... ยังไม่เคยเหรอ?”

ม่านมุกพยักหน้ารับทั้งน้ำตา ความอับอายและสับสนประดังประเดเข้ามาพร้อมกัน เลโอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความปรารถนาดิบเถื่อนที่กำลังเรียกร้องให้เขากระหน่ำรักเข้าใส่เธอ แต่ความบริสุทธิ์ของหญิงสาวกลับทำให้มาเฟียผู้ไร้หัวใจอย่างเขาต้องยอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อปรับจังหวะ

“อดทนหน่อยนะคนดี” เลโอกระซิบปลอบประโลมเบาๆ สัมผัสจุมพิตนุ่มนวลถูกส่งไปยังหน้าผากแก้มและริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง มือหนาไล้บีบเฟ้นทั่วเรือนร่างอรชรอย่างเชี่ยวชาญเพื่อกระตุ้นอารมณ์เสน่หาให้กลับมาปะทุขึ้นอีกครั้ง

เมื่อความอบอุ่นและรสสวาทอันนุ่มลึกเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวด ร่างกายของม่านมุกก็เริ่มผ่อนคลายลงตามสัญชาตญาณ เสียงครางหวานผะแผ่วเริ่มหลุดออกจากเรียวปากสวยอีกครั้ง เลโอเห็นดังนั้นจึงเริ่มขยับร่างกายขับเคลื่อนความเร่าร้อนไปตามจังหวะที่หนักแน่นและลึกซึ้ง

บทรักอันสวาทและตระการตาเริ่มต้นขึ้นกลางความเงียบสงบ เลโอเติมเต็มความปรารถนาอย่างไม่รู้จักอิ่มเอม เสียงเนื้อกระทบกันสอดประสานกับเสียงคลื่นฝนที่ตกหนักอยู่ภายนอก ม่านมุกปลดปล่อยตัวเองให้ล่องลอยไปกับกระแสคลื่นเสน่หาที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้น ร่างกายของเธอตอบสนองต่อทุกการบดเบียดและความเร่าร้อนของเขาอย่างไม่อาจต้านทานได้

ยิ่งเวลาผ่านไป บทรักก็ยิ่งเพิ่มความดุเดือดและร้อนแรงขึ้นตามอารมณ์ของมาเฟียหนุ่ม เขาพลิกกายเธอให้รับสัมผัสจากด้านหลัง กดสะโพกบางไว้แน่นก่อนจะกระหน่ำความสวาทเข้าใส่จนเตียงกว้างสั่นสะเทือนตามจังหวะ ม่านมุกซบหน้าลงกับหมอนนุ่ม ส่งเสียงครางกระส่ำด้วยความวาบหวามที่ซ่านสยิวไปถึงขั้วหัวใจ

“เลโอ... ไม่ไหวแล้วค่ะ” ม่านมุกร้องบอกด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น เมื่อคลื่นแห่งความปรารถนาพุ่งขึ้นสูงจนแตะขอบฟ้า

“เรียกชื่อฉันอีก ม่านมุก” เลโอกระซิบเสียงกระสัน ลมหายใจหอบกระชั้นอยู่ชิดท้ายทอยเนียน “บอกฉันว่าเธอเป็นของใคร!”

“ฉัน... อ๊ะ! เป็นของคุณ... เป็นของเลโอค่ะ!”

คำตอบนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ เลโอกระหน่ำจังหวะสุดท้ายอย่างหนักหน่วงและลึกล้ำ ก่อนจะปลดปล่อยสายธารแห่งความรักและความปรารถนาอันอุ่นร้อนเข้าสู่ร่างกายของเธอจนหมดสิ้น ร่างสูงใหญ่โถมตัวลงทับร่างบางที่กำลังนอนหมดแรงและสั่นสะเทือนจากอารมณ์พิศวาสที่เพิ่งจบลง

บรรยากาศภายในห้องนอนกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งสอง เลโอถอนกายออกอย่างช้าๆ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนแกร่ง ผ้าห่มผืนหนาถูกดึงขึ้นมาคลุมเรือนร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่เอาไว้

ม่านมุกซบหน้าลงกับแผงอกอุ่นของชายหนุ่มด้วยความอ่อนล้า ร่างกายของเธอรู้สึกบอบช้ำแต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต การตกเป็นของผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่เพียงแค่สัญญากระดาษแผ่นเดียวอีกต่อไป แต่มันคือพันธนาการทางกายที่ผูกมัดเธอไว้อย่างสมบูรณ์

เลโอมองใบหน้าหวานที่หลับตาลงด้วยความล้า นิ้วเรียวยาวของเขายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียนอย่างเบามือ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยเย็นชาและฉายแววเด็ดขาด บัดนี้กลับมีร่องรอยแห่งความลุ่มหลงซ่อนไว้อย่างลึกซึ้ง

“นี่แค่ดอกเบี้ยคืนแรกเท่านั้นนะ ม่านมุก” เลโอกระซิบพึมพำกับคนที่กำลังจะหลับใหล “ตลอดสองปีนับจากนี้... เธอไม่มีวันหนีไปจากฉันได้อีกแล้ว”

ค่ำคืนแรกในกรงทองของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่จบลงพร้อมกับความจริงที่ว่า ม่านมุกได้ก้าวเข้าสู่วงจรชีวิตที่ไม่มีทางให้หนี และเร่าร้อนอย่างเต็มตัว

สัญญาพันธนาการสองปีนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่เงื่อนไขการชดใช้หนี้สิน แต่มันกำลังจะเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดหัวใจของเธอกับเขาไว้ด้วยกันใน ‘รักร้ายที่ถอนตัวไม่ทัน’

บทก่อนหน้า
บทถัดไป