บทที่ 3 ตอนที่ 3 กรงทองริมแม่น้ำ

ตอนที่ 3 กรงทองริมแม่น้ำ

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเนื้อดีของเพนท์เฮาส์หรูเข้ามาตกกระทบลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่ ความอบอุ่นที่ทาบทับลงบนผิวแก้มส่งผลให้ ‘ม่านมุก’ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

ร่างกายของเธอรู้สึกหนักอึ้งและบอบช้ำจากเหตุการณ์เมื่อคืน ความทรงจำเกี่ยวกับเงื่อนไข สัญญาพันธนาการ และจุมพิตอันเร่าร้อนของมาเฟียหนุ่มหลั่งไหลกลับเข้ามาในความคิดจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ

เมื่อหันมองไปยังพื้นที่ข้างกาย หญิงสาวพบเพียงความว่างเปล่า รอยยับย่นบนฟูกนอนและกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของ ‘เลโอ’ ที่ยังคงตกค้างอยู่ เป็นสิ่งยืนยันว่าเรื่องราวเมื่อคืนไม่ใช่เพียงแค่ความฝัน

ม่านมุกค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่ง พลางดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมารวบปกปิดเรือนร่างที่เปรียบเสมือนพันธนาการทางกาย ดวงตากลมโตมองสำรวจไปรอบห้องนอนกว้างใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและเทาหรูหรา แม้จะงดงามและกว้างขวางเพียงใด แต่สำหรับเธอแล้ว ที่แห่งนี้ไม่ต่างอะไรจากกรงทองที่จองจำอิสรภาพเอาไว้

หลังจากจัดการตัวเอง และเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองเรียบง่ายที่ถูกจัดเตรียมไว้ในตู้เสื้อผ้า ม่านมุกก็เดินออกจากห้องนอนช้าๆ เสียงคลื่นแม่น้ำเจ้าพระยาด้านนอกส่งเสียงแผ่วเบา เข้ากับบรรยากาศเงียบสงบภายในเพนท์เฮาส์

“ตื่นแล้วเหรอครับ คุณม่านมุก”

เสียงทุ้มสุภาพดังขึ้นจากบริเวณห้องโถงกลาง ม่านมุกสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปพบกับชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉยแต่ท่วงท่าสุภาพนอบน้อม

“ผมชื่อ ‘ภาม’ เป็นเลขาและคนสนิทของคุณเลโอครับ” ชายหนุ่มแนะนำตัวพร้อมกับผงกศีรษะให้อย่างให้เกียรติ “คุณเลโอออกไปทำงานที่คาสิโนและโรงแรมตั้งแต่เช้าแล้วครับ แต่สั่งให้ผมอยู่ดูแลและเตรียมอาหารเช้าไว้ให้คุณ”

“ขอบคุณค่ะคุณภาม” ม่านมุกเอ่ยรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะถามด้วยความกังวลใจที่ปิดไม่มิด “แล้ว... น้องชายของฉันล่ะคะ? คุณเลโอจัดการเรื่องพวกมาเฟียเจ้าหนี้เดิมเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”

ภามคลี่ยิ้มบางๆ เป็นเชิงให้ความมั่นใจ

“คุณไม่ต้องกังวลครับ คุณเลโอสั่งส่งคนไปคุ้มกันน้องชายของคุณที่มหาวิทยาลัยแล้ว และหนี้สินส่วนที่เหลือกับแก๊งอื่น ทั้งหมดถูกคุณเลโอรับซื้อและกวาดล้างไปตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้ไม่มีใครกล้าแตะต้องน้องชายของคุณอีกแล้วครับ”

คำตอบนั้นทำให้น้ำหนักที่กดทับอยู่ในอกของม่านมุกยกออกไปได้ส่วนหนึ่ง อย่างน้อยที่สุด การยอมเสียสละตัวเองและตกเป็นของผู้ชายดุดันคนนั้น ก็ไม่สูญเปล่า... เลโอทำตามสัญญาที่ให้ไว้จริงๆ

“ขอบคุณมากนะคะที่บอก” ม่านมุกสูดหายใจเข้าลึกๆ “ถ้าอย่างนั้น ฉันขอช่วยงานอะไรในบ้านนี้ได้บ้างไหมคะ? ฉันไม่อยากอยู่นิ่งๆ โดยไม่ทำอะไร”

ภามมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ปกติแล้วผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เคยพยายามเข้าหาเลโอ มักจะเรียกร้องเครื่องเพชร เสื้อผ้าแบรนด์เนม หรือความสบาย แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับมีดวงตาที่เข้มแข็งและไม่อ่อนแออย่างที่คิดไว้

“หน้าที่ของคุณม่านมุกคือการพักผ่อนและทำตามที่คุณเลโอต้องการครับ แต่ถ้าคุณม่านมุกอยากทำอะไรแก้เบื่อ ในครัวมีวัตถุดิบเตรียมไว้ครบถ้วนครับ”

ตลอดทั้งวัน ม่านมุกใช้เวลาไปกับการสำรวจเพนท์เฮาส์และเตรียมอาหารเย็น เธอไม่อยากเป็นเพียง ‘สินค้า’ หรือ ‘ของหวาน’ ที่รอให้เขามาเชยชมเท่านั้น

เธอต้องการแสดงให้เขาเห็นว่าเธอมีความสามารถ และมีศักดิ์ศรีมากพอที่จะไม่ยอมก้มหัวให้ใครโดยง่าย

จนกระทั่งยามค่ำคืนหมุนเวียนกลับมาอีกครั้ง เสียงประตูเพนท์เฮาส์เปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของเลโอที่ก้าวเข้ามา บอดี้การ์ดด้านนอกปิดประตูลงอย่างรู้หน้าที่

เลโอถอดเสื้อสูทตัวนอกส่งให้ภามที่เดินมารับ ก่อนที่สายตาคู่คมสีน้ำตาลเข้มจะทอดมองไปยังหญิงสาวที่ยืนรออยู่ในห้องนั่งเล่น ม่านมุกในชุดเดรสยาวผ้าปานสีครีมดูอ่อนหวาน แต่ดวงตาของเธอกลับสุกใสและมีประกายแห่งความเด็ดเดี่ยว

“ทำไมยังไม่นอน?” เลโอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

เขายกมือขึ้นปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและลำคอแกร่งที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันอันตราย

“ฉันรอคุณค่ะ” ม่านมุกตอบเสียงเรียบ แต่ไม่หลบสายตา “ฉันเตรียมอาหารเย็นไว้ให้ ถ้าคุณยังไม่ได้ทานอะไรมา”

เลโอมองหน้าหญิงสาวชั่วครู่ คิ้วหนายกขึ้นเล็กน้อยด้วยความสนใจ เขาเดินเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ ก้าวต่อก้าว รังสีความกดดันและความครอบครองที่แผ่ออกมาจากตัวเขายังคงทำให้น้ำกลืนลงคอได้ยากลำบาก

เขาย่อตัวลงมาใกล้ ใบหน้าคมคายหยุดห่างจากใบหน้าหวานเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นหอมของวูดดี้ผสมกลิ่นซิการ์บางเบาจากตัวเขาพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสของเธออีกครั้ง

“พยายามจะทำหน้าที่ ‘ผู้หญิงของฉัน’ ให้สมบูรณ์แบบงั้นเหรอ?” เลโอกระซิบถาม สายตากวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนละเอียดที่ขึ้นสีระเรื่อ

“ฉันแค่ทำตามสัญญาค่ะ” ม่านมุกเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ในเมื่อฉันเซ็นสัญญาเป็นผู้หญิงของคุณแล้ว ฉันก็จะดูแลคุณในฐานะคนดูแลบ้านด้วย ไม่ใช่แค่...” เธอชะงักคำพูดไว้ แต่นัยน์ตาสบประสานกับเขาอย่างไม่เกรงกลัว

เลโอหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะสั้นๆ นั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความเย็นชาเหมือนวันก่อน แต่กลับแฝงความพึงพอใจบางอย่าง เขาใช้ปลายนิ้วเรียวยาวไล้เบาๆ ที่สันกรามมนของเธอ

“ฉลาด... และไม่ยินยอมก้มหัวง่ายๆ” เลโอพึมพำ นัยน์ตาฉายแววหลงใหลที่ซ่อนลึก “ฉันชอบผู้หญิงแบบเธอ ม่านมุก... ยิ่งเธอพยายามขัดขืนหรือสร้างระยะห่าง มันยิ่งทำให้ฉันอยากครอบครองเธอมากขึ้นไปอีก”

“คุณเลโอ...”

ยังไม่ทันที่ม่านมุกจะได้เอ่ยปากขัด ร่างสูงก็ตวัดแขนกอดรัดเอวบางดึงเธอเข้ามาชิดอกแกร่ง ริมฝีปากหยักหนาทาบทับลงบนเรียวปากอิ่มอย่างรวดเร็ว จุมพิตคราวนี้ไม่ได้ดุดันหรือเอาแต่ใจเหมือนคืนแรก ทว่าเต็มไปด้วยความลุ่มลึก ละมุนละไม และเรียกร้องการตอบสนองอย่างเชี่ยวชาญ

ม่านมุกรู้สึกเหมือนหัวใจหมุนเคว้ง สัมผัสอันนุ่มนวลแต่ทรงอิทธิพลของเขากำลังละลายความตั้งใจเดิมของเธอให้พังทลาย สองมือบางที่ตั้งใจจะดันอกแกร่งออก กลับเปลี่ยนเป็นเกร็งกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น

เลโอถอนริมฝีปากออกช้าๆ สบตากับหญิงสาวที่กำลังหายใจหอบกระชั้น นัยน์ตาของเธอสับสนและฉายแวววาบหวามอย่างเห็นได้ชัด

“จำไว้ว่าเธอเป็นของฉัน ม่านมุก” เลโอกระซิบข้างใบหู ก่อนจะประจงจูบลงบนหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา “และนับจากนี้... กรงทองแห่งนี้ จะมีแค่เธอกับฉันเท่านั้น”

ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้าใส่หัวใจของม่านมุก ชายหนุ่มตรงหน้าคือมาเฟียอันตรายผู้ถือครองชีวิตและอิสรภาพของเธอไว้ แต่สัมผัสและความคุ้มครองที่เขามอบให้นั้น กลับเริ่มสั่นคลอนหัวใจที่เคยแข็งแกร่งของเธอทีละน้อย และนั่นคือจุดเริ่มต้นของพันธนาการรักที่ยากจะถอนตัว

บทก่อนหน้า
บทถัดไป