บทที่ 5 ตอนที่ 5 เงาร้ายนอกกรงทอง
ตอนที่ 5 เงาร้ายนอกกรงทอง
แสงแดดยามย่ายส่องกระทบผิวน้ำในแม่น้ำเจ้าพระยาจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ ภาพทิวทัศน์อันงดงามริมระเบียงกว้างของห้องนอนใหญ่ในคฤหาสน์ตระกูลวาเลนติโน่
ควรจะช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย ทว่าความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย ความอลังการและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของเหล่าคนรับใช้และบอดี้การ์ดที่เดินตรวจตราอยู่รอบคฤหาสน์ ยิ่งตอกย้ำให้เธอรู้ว่ากรงทองแห่งใหม่นี้มีพันธนาการที่แน่นหนายิ่งกว่าเดิม
หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางก้าวเดินออกจากห้องนอนเพื่อลงไปยังชั้นล่าง ความทรงจำเกี่ยวกับคำเตือนของ ‘เลโอ’ เมื่อคืนก่อนเรื่อง ‘แก๊งการ์เซีย’ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจ
เธอรู้ดีว่าการยอมก้าวเข้ามาเป็นผู้หญิงของเขาไม่ได้หมายถึงแค่การชดใช้หนี้สินห้าร้อยล้านและแลกกับความปลอดภัยของน้องชายเท่านั้น แต่หมายถึงการที่เธอต้องเอาชีวิตเข้ามาผูกติดกับวงเวียนอันตรายของโลกสีเทาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อเดินมาถึงห้องรับแขกโถงใหญ่ เสียงพูดคุยด้วยน้ำเสียงจริงจังของชายหนุ่มสองคนก็ดังลอดออกมาจากห้องทำงานฝั่งซ้าย ประตูไม้สักบานหนาถูกเปิดแย้มไว้เล็กน้อย ม่านมุกชะงักเท้าโดยสัญชาตญาณเมื่อได้ยินชื่อของเธอหลุดออกมาจากบทสนทนา
“นายครับ... สายของเราในฝั่งฝนตกรายงานมาว่า แก๊งการ์เซียเริ่มเคลื่อนไหวผิดปกติแล้วครับ” เสียงของ ‘ภาม’ เลขาคนสนิทเอ่ยขึ้นด้วยความเคร่งเครียด “พวกมันรู้เรื่องที่คุณรับซื้อหนี้ของครอบครัวคุณม่านมุก และรู้ด้วยว่าตอนนี้คุณพาเธอเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์”
“พวกมันคิดจะทำอะไร?” น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเย็นแต่แฝงไปด้วยรังสีฆาตกรรมของเลโอดังแทรกขึ้นมา
“ดิเอโก้ หัวหน้าแก๊งการ์เซีย กำลังส่งคนออกสืบประวัติของคุณม่านมุกอย่างละเอียดครับ นายครับ ผมเกรงว่าในงานเลี้ยงพันธมิตรคืนวันศุกร์นี้ พวกมันอาจจะส่งคนมาจับตาดู หรือหาทางเล่นงานคุณม่านมุกเพื่อใช้เธอเป็นจุดอ่อนในการต่อรองธุรกิจคาสิโนริมชายฝั่ง”
เกิดความเงียบปกคลุมขึ้นในห้องทำงานชั่วครู่ ก่อนที่เสียงหัวเราะในลำคออันเย็นเยียบของมาเฟียหนุ่มจะดังขึ้น
“จุดอ่อนงั้นเหรอ?” เลโอเอ่ยเสียงพึมพำ “ดิเอโก้มันคงคิดว่าฉันจะปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องคนของฉันได้ง่ายๆ สั่งเพิ่มกำลังคนคุ้มกันรอบคฤหาสน์เป็นสองเท่า และเตรียมชุดเกราะกันกระสุนเนื้อนุ่มไว้ใส่ใต้ชุดราตรีของม่านมุกในวันงานด้วย”
“ครับนาย แล้วเรื่องความปลอดภัยของคุณม่านมุกระหว่างอยู่ในคฤหาสน์ล่ะครับ?”
“ฉันจะเป็นคนดูแลเธอเอง ไม่มีใครหน้าไหนกระชากเธอไปจากมือฉันได้ทั้งนั้น”
ม่านมุกที่ยืนฟังอยู่หลังบานประตูรู้สึกหัวใจกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความกลัวและความวูบวาบประหลาดถาโถมเข้าใส่หัวใจพร้อมกัน สายตาและน้ำเสียงที่หนักแน่นของเลโอ ยืนยันชัดเจนว่าเขาพร้อมจะปกป้องเธอสุดกำลัง แต่มันก็ตอกย้ำด้วยเช่นกันว่า มรสุมลูกใหญ่กำลังจะโถมเข้าใส่ชีวิตของเธอในไม่ช้า
ขณะที่หญิงสาวกำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อเดินกลับไปยังห้องพัก เสียงก้าวเดินอันหนักแน่นก็ดังตรงมายังประตู เลโอเดินเปิดประตูออกมาพอดี สายตาคู่คมสีน้ำตาลเข้มปะทะเข้ากับใบหน้าหวานที่ฉายแววตื่นตระหนกของม่านมุกอย่างจัง
เลโอชะงักเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มบางเบา เขาพยักหน้าให้ภามเป็นเชิงให้ออกไปก่อน ภามโค้งคำนับอย่างรู้หน้าที่แล้วเดินเลี่ยงไปอีกทาง เหลือเพียงชายหนุ่มร่างสูงใหญ่และหญิงสาวในบรรยากาศที่เงียบสงบแต่ตึงเครียด
“แอบฟังเหรอ?” เลโอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตาที่จ้องมองลงมากลับลึกล้ำจนม่านมุกรู้สึกเหมือนถูกค้นทะลุเข้าไปถึงหัวใจ
“ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังค่ะ” ม่านมุกสูดหายใจเข้าลึก พยายามประคองเสียงไม่ให้สั่น “ฉันแค่นำชามาให้... แต่ได้ยินที่คุณกับคุณภามคุยกันพอดี”
เลโอก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ทุกก้าวเดินของเขายังคงเต็มไปด้วยอำนาจและความคุกคาม ม่านมุกถอยหลังตามสัญชาตญาณจนแผ่นหลังบางชิดเข้ากับผนังหินอ่อน
เลโอยื่นมือแกร่งออกมากดลงกับผนังทั้งสองข้าง ล็อคร่างบางไว้ใต้อาณัติอย่างสมบูรณ์ กลิ่นหอมสะอาดผสมกลิ่นวูดดี้และซิการ์อ่อนๆ จากกายเขาพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสของเธอทันที
“ได้ยินแล้ว กลัวหรือเปล่า?” เขาถามกระชับ เอียงใบหน้าคมคายลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียน
ม่านมุกสบตากับเขานิ่ง แม้ในใจจะสั่นระรัวด้วยความกลัวอันตรายจากแก๊งการ์เซีย แต่ความเข้มแข็งและเกียรติในตัวทำให้เธอเลือกที่จะไม่แสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายเห็น
“ฉันกลัวค่ะ แต่ฉันเชื่อว่าคุณจะรักษาสัญญา” ม่านมุกตอบเสียงหนักแน่น “คุณบอกว่าคุณรักษาสัญญาเสมอ และคุณสัญญาว่าจะปกป้องฉันกับน้องชาย”
คำตอบนั้นทำให้ดวงตาคู่คมของมาเฟียหนุ่มฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด เลโอยื่นนิ้วเรียวยาวออกมาแตะที่ปลายคางมน ไล้เบาๆ อย่างลุ่มหลง
“ฉลาดตอบ” เลโอกระซิบเสียงพร่า “ใช่... ฉันรักษาสัญญาเสมอ ม่านมุก ตราบใดที่เธอทำตัวเป็น ‘เด็กดี’ และซื่อสัตย์กับฉันเพียงคนเดียว จะไม่มีใครในโลกนี้แตะต้องเธอได้แม้แต่ปลายเล็บ”
สัมผัสจากปลายนิ้วอุ่นร้อนของเขาเลื่อนลงมายังริมฝีปากบาง อารมณ์วาบหวามอันน่าประหลาดปะทุขึ้นในอก
ม่านมุกรู้สึกเหมือนร่างกายเริ่มอ่อนระทวยลงช้าๆ ภายใต้อิทธิพลของชายหนุ่มตรงหน้า ความกลัวต่อศัตรูภายนอกถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นและความรู้สึกถล้ำลึกที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขา
“คุณเลโอ...” หญิงสาวพึมพำเรียกชื่อเขาเบาๆ
“ในห้องนี้มีแค่เราสองคน เรียกฉันว่า เลโอ สิม่านมุก” เขาเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงทรงเสน่ห์ ก่อนจะค่อยๆ ก้มลงทาบทับริมฝีปากหยักลงบนเรียวปากอิ่มชุ่มชื้นอย่างนุ่มนวล
จุมพิตในครั้งนี้ไม่ได้ดุดันหรือเอาแต่ใจเหมือนคืนแรก แต่เป็นจุมพิตที่ลึกซึ้งและเต็มไปด้วยการปลอบประโลม
เลโอบดจูบอย่างแผ่วเบา สอดลิ้นหนาเข้ามาละเลียดตักตวงความหวานภายในอย่างอดทน ม่านมุกเผยอริมฝีปากตอบรับสัมผัสของเขาอย่างลืมตัว สองมือบางที่เคยยันแผงอกแกร่งไว้เลื่อนขึ้นไปเกาะเกี่ยวไหล่หนาแน่น
ความอบอุ่นและเรือนร่างอันแสนสมบูรณ์แบบของเลโอ กลายเป็นที่พึ่งเดียวของเธอในโลกที่แสนอันตรายนี้ เสียงคลื่นแม่น้ำเบาๆ ด้านนอกสอดประสานกับเสียงลมหายใจที่กระชั้นขึ้นของคนทั้งคู่ เลโอกระชับอ้อมกอดรวบเอวบางเข้ามาชิดอกแกร่ง ความเสน่หาอันเร่าร้อนเริ่มลุกโชนขึ้นทีละน้อยท่ามกลางเงาร้ายของศัตรูที่กำลังคืบคลานเข้ามา
เมื่อเลโอถอนริมฝีปากออกอย่างช้าๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเขาวาวโรจน์ไปด้วยไฟเสน่หาและความครอบครองอย่างลึกซึ้ง เขากระซิบชิดใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและหนักแน่น
“จำไว้ม่านมุก... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันข้างหน้า เธอคือผู้หญิงของฉัน และพันธนาการนี้ มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ครอบครอง!”
ม่านมุกซบหน้าลงกับแผงอกอุ่นของเขาอย่างหมดแรง หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกอย่างไม่อาจควบคุมได้ เธอรู้ดีว่าเส้นทางต่อจากนี้จะเต็มไปด้วยขวากหนามและอันตราย แต่ในอ้อมกอดของมาเฟียหนุ่มผู้ไร้หัวใจคนนี้...
