บทที่ 6 ตอนที่ 6 เหตุผลของพยัคฆ์
ตอนที่ 6 เหตุผลของพยัคฆ์
กลิ่นวูดดี้หอมลึกผสมกลิ่นซิการ์บางเบาที่เป็นเอกลักษณ์ของเลโอยังคงอบอวลอยู่รอบกายม่านมุก สัมผัสอบอุ่นและจุมพิตที่ลุ่มลึกที่เขามอบให้เมื่อครู่ยังคงทิ้งร่องรอยความร้อนผ่าวไว้บนเรียวปากอิ่ม
หลังจากที่เลโอยอมปล่อยร่างบางให้ออกมาจากพันธนาการ ม่านมุกก็รีบก้าวถอยห่างแล้วเดินกลับขึ้นมายังห้องนอนใหญ่ชั้นสองด้วยหัวใจที่เต้นระสับ เธอเดินไปหยุดอยู่ที่กระจกเงาทรงสูง มองภาพสะท้อนของตัวเองที่มีริมฝีปากเจ่อบวมและแววตาที่สับสน รอยสีกุหลาบบางๆ ที่เลโอสร้างไว้ตรงช่วงไหล่เนียนตอกย้ำให้เห็นถึงพันธนาการที่แนบแน่นที่เธอมอบให้เขาไปตั้งแต่วันแรก
หญิงสาวถอนหายใจยาวๆ พลางทรุดตัวลงนั่งบนเตียงกว้าง กลิ่นไออุ่นและความรู้สึกปลอดภัยที่น่าประหลาดในอ้อมกอดของมาเฟียหนุ่มยังคงตราตรึงอยู่ในใจ ทั้งที่เขาคือบุคคลอันตรายที่ครอบครองอิสรภาพของเธอ ทั้งที่ข้างนอกนั่นมีเงาร้ายของแก๊งการ์เซียและศัตรูที่จ้องจะเล่นงานเขา แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงได้รู้สึกมั่นคงขึ้นมาอย่างน่าประหลาดเพียงเพราะคำสัญญาของเขา?
ม่านมุกทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างบานโต สายลมยามเย็นพัดพาผิวน้ำในแม่น้ำเจ้าพระยาจนเกิดเกลียวคลื่นเลือนราง เธอพยายามเตือนตัวเองไม่ให้ถล้ำลึกไปกับสัมผัสหวานวาบหวามเหล่านั้น สัญญาพันธนาการสองปีนี้คือเงื่อนไขการชดใช้หนี้สินห้าร้อยล้านและแลกกับความปลอดภัยของน้องชาย เธอไม่ควรพาหัวใจเข้าไปเสี่ยงในเกมเสน่หาของพยัคฆ์ร้ายเลยแม้แต่น้อย
#ในขณะเดียวกัน
ที่ห้องทำงานชั้นล่างของคฤหาสน์ตระกูลวาเลนติโน่ บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้างขวางกลับตกอยู่ในความเงียบสงบ แสงไฟสีวอร์มไลต์ส่องกระทบโต๊ะทำงานไม้สักหรูหรา เลโอนั่งเอนหลังพิงเบาะหนังนุ่ม ปลายเนกไทถูกคลายออกหลวมๆ กระดุมเชิ้ตเม็ดบนถูกปลดออกเผยให้เห็นแผงอกกำยำ ชายหนุ่มถือแก้วบรั่นดีทรงสูงไว้ในมือ พลางแกว่งน้ำสีอำพันในแก้วไปมาอย่างเป็นจังหวะ
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยเย็นชาและเด็ดขาด ทว่าตอนนี้กลับฉายประกายความลุ่มหลงอย่างไม่ซ่อนเร้น นัยน์ตาคมเข้มทอดมองออกไปทางหน้าต่างกระจกใส มองสะท้อนไปยังเงาร่างบางที่เคลื่อนไหวอยู่บนห้องนอนชั้นสองผ่านสายตาอันแหลมคม
“นายครับ ให้ผมสั่งการเรื่องเพิ่มกำลังคุ้มกันคุณม่านมุกตามที่นายบอกทันทีเลยไหมครับ?” ภาม เลขาคนสนิทที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างโต๊ะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
เลโอไม่ยกแก้วขึ้นดื่ม เขาเพียงแต่นิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
“สั่งการลงไปให้เรียบร้อย อย่าให้มีข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว หากคนของแก๊งการ์เซียเฉียดเข้าใกล้เธอแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะตัดหัวพวกมันมาล้างเท้า”
“รับทราบครับนาย” ภามรับคำอย่างหนักแน่น แต่ดวงตาของเลขาหนุ่มกลับฉายแววตั้งข้อสงสัยเล็กน้อย ชายหนุ่มที่รับใช้เลโอมานานหลายปีสืบทอดความซื่อสัตย์มาตลอด ย่อมรู้ดีว่าเจ้านายของเขาไม่เคยใส่ใจหรือยอมเสี่ยงเอาตัวเข้าไปปกป้องผู้หญิงคนไหนขนาดนี้มาก่อน
ผู้หญิงมากมายในโลกสีเทาต่างพยายามประเคนตัวเองให้เลโอ เพื่อแลกกับอำนาจ เงินทอง และชื่อเสียง ทว่าเลโอกลับมองคนเหล่านั้นเป็นเพียงผลประโยชน์ชั่วคราว หรือไม่ก็เป็นเพียงสิ่งไร้ค่าที่ไม่คู่ควรแก่การเหลียวมอง
ชายหนุ่มผู้เคยถูกคนใกล้ชิดทรยศจนกลายเป็นคนเย็นชา ไร้หัวใจ และไม่เคยเชื่อใจใคร กลับยอมกวาดซื้อหนี้สินห้าร้อยล้านยอมรับตัวผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งเข้ามาไว้ในกรงทองของตระกูลวาเลนติโน่
ภามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามในสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจ
“นายครับ... ผมขออนุญาตถามอะไรบางอย่างได้ไหมครับ?”
เลโอเบือนสายตากลับมาจากกระจกใส มองหน้าเลขาคนสนิท
“พูดมา”
“ทำไมต้องเป็นคุณม่านมุกครับ?” ภามเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เงินห้าร้อยล้านที่พ่อของคุณม่านมุกติดหนี้ไว้ แม้สำหรับตระกูลวาเลนติโน่จะไม่ใช่นวนมหาศาล แต่มันก็ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ การที่นายยอมกวาดซื้อหนี้ก้อนนั้นมาจากพวกมาเฟียสายอื่น ทั้งยังยอมรับความเสี่ยงเรื่องแก๊งการ์เซียที่จ้องเล่นงาน เป็นเพราะนายต้องการใช้เธอเป็นหมากในเกมธุรกิจ หรือว่า...”
เลโอหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความเย็นชา แต่กลับแฝงไปด้วยความลึกซึ้งบางอย่าง ชายหนุ่มยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบช้าๆ ลิ้มรสสัมผัสขมขื่นกลมกล่อมที่ละลายอยู่ในลิ้น ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะ
“หมากในเกมงั้นเหรอ?” เลโอเอ่ยพึมพำ นัยน์ตาสีน้ำตาลฉายแววขึ้นด้วยความทรงจำในอดีต “ภาม... นายคิดว่าผู้ชายอย่างฉัน จำเป็นต้องใช้ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งมาเป็นหมากเพื่อเอาชนะดิเอโก้อย่างนั้นเหรอ?”
ภามก้มหน้าลงเล็กน้อย
“ขออภัยครับนาย ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
เลโอนิ่งไปชั่วขณะ สายตาของเขามองเหม่อออกไปไกล ความทรงจำเมื่อสามปีก่อนหมุนเวียนกลับเข้ามาในหัวอย่างชัดเจน...
ยามนั้น ในงานเลี้ยงการกุศลหรูหราตระการตาใจกลางเมือง เลโอในฐานะนักธุรกิจและมาเฟียหนุ่มทรงอิทธิพลนั่งอยู่ในมุมมืดของงาน สายตาคู่นี้เคยมองผ่านผู้หญิงสวยงามดุจหงส์ในชุดราตรีราคาแพงนับร้อยนับพันคน ทุกคนต่างเสแสร้งยิ้มและพยายามขยับเข้าหาเขาเพื่อผลประโยชน์ จนกระทั่งสายตาของเขาไปหยุดลงที่หญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีครีมเรียบง่าย
‘ม่านมุก’ ในวัยยี่สิบเอ็ดปี ณ ตอนนั้น กำลังยืนปกป้องน้องชายของเธอจากพวกลูกหลานมหาเศรษฐีสันดานเสียที่พยายามกร่างและใช้อำนาจคุกคาม แม้เธอจะไร้ซึ่งอำนาจหรือยศถาบรรดาศักดิ์ แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับเด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยเกียรติยศ เธอไม่ยินยอมก้มหัวให้ใคร ไม่ร้องไห้อ้อนวอน แต่กลับใช้ความฉลาดและวาจาคมกริบสยบคนพวกนั้นจนหน้าเสียและถอยร่นไปเอง
ภาพของหญิงสาวตัวเล็กๆ ที่ยืนเชิดหน้าสู้คนโดยไม่เกรงกลัวอำนาจมืด เป็นภาพที่ติดตาและตราตรึงอยู่ในหัวใจของเลโอตั้งแต่วินาทีนั้น สำหรับมาเฟียที่เติบโตมาท่ามกลางการทรยศหักหลังอย่างเขา ผู้หญิงตรงหน้าเปรียบเสมือนแสงสว่างดิบบริสุทธิ์ที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต
นับตั้งแต่วันนั้น เลโอสั่งให้คนตามสืบเรื่องของเธออย่างเงียบๆ ซุ่มมองความเป็นไปในชีวิตของเธออยู่ห่างๆ โดยที่เธอไม่เคยรู้ตัวเลยแม้แต่นิดเดียว เขาเห็นเธอเติบโต เห็นเธอใช้ความเข้มแข็งดูแลครอบครัว และเห็นความกตัญญูอันงดงามของเธอ
จนกระทั่งบริษัทของพ่อเธอถูกคนใกล้ชิดทรยศจนล้มละลาย และพ่อของเธอหนีหายไปพร้อมกับทิ้งหนี้สินมหาศาลไว้ให้เธอและน้องชายรับกรรม พวกลูกหนี้มาเฟียสายอื่นเริ่มส่งคนออกล่าตัวเธอเพื่อนำไปขายประมูลชดใช้หนี้
เลโอรู้ดีว่านั่นคือโอกาสเดียวที่เขาจะได้ครอบครองเธออย่างสมบูรณ์แบบ!
เขาไม่ได้แค่ส่งคนไปกวาดซื้อหนี้สินห้าร้อยล้านมาถือไว้ในมือเพื่อหวังผลตอบแทน แต่เขายอมทุ่มเทเงินทองและอำนาจทั้งหมดที่มี เพื่อสร้าง ‘กรงทอง’ แห่งนี้ขึ้นมา... กรงทองที่จะช่วยปกป้องเธอจากอันตรายทั้งปวง และเป็นกรงทองที่จะผูกมัดทั้งกายและใจของเธอไว้กับเขาแต่เพียงผู้เดียว
“ฉันไม่ได้อยากได้เธอมาเป็นหมาก” เลโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แต่หนักแน่นจนคนฟังรู้สึกขนลุก “แต่ฉันต้องการเธอมาเป็น ‘ผู้หญิงของฉัน’ ตั้งแต่วินาทีแรกที่ฉันได้เห็นดวงตาคู่นั้นเมื่อสามปีก่อนแล้ว”
ภามเงียบฟังด้วยความตกตะลึง เลขาหนุ่มไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเจ้านายผู้ดุดันและไร้หัวใจคนนี้ จะแอบซ่อนความปรารถนาอันลึกล้ำและยาวนานถึงเพียงนี้ไว้กับหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่ง
“นาย... รู้จักคุณม่านมุกมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้วเหรอครับ?”
“ใช่” เลโอยอมรับออกมาตรงๆ เขายิ้มมุมปาก ยิ้มที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและความครอบครองอันไร้ขีดจำกัด “เธอมองว่าสัญญาสองปีนี้คือการชดใช้หนี้สิน เธอมองว่าตัวเองเป็นแค่สินค้า หรือข้อตกลงที่ต้องยอมจำนนเพื่อช่วยน้องชาย แต่เธอไม่มีวันรู้หรอกว่า สัญญากระดาษแผ่นนั้น มันเป็นเพียงแค่ ‘ข้ออ้าง’ ที่ฉันใช้ดึงเธอเข้ามาอยู่ในชีวิตของฉันต่างหาก”
เลโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำในชุดเชิ้ตเดินตรงไปยังหน้าต่างบานโต เขาทอดสายตามองขึ้นไปยังห้องนอนชั้นสอง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววคลั่งรักอย่างลึกซึ้ง
“ผู้หญิงทุกคนเข้าหาฉันเพราะอยากได้เงิน อำนาจ หรือตำแหน่งคุณนายวาเลนติโน่... แต่กับม่านมุก เธอไม่เคยต้องการสิ่งเหล่านั้นเลย ยิ่งเธอพยายามสร้างระยะห่าง ยิ่งเธอพยายามขัดขืนและรักษาสัญญา มันยิ่งทำให้ฉันอยากจะสลักชื่อของฉันลงในหัวใจของเธอ อยากจะครอบครองเรือนร่างและจิตวิญญาณของเธอจนเธอถอนตัวไม่ออก”
“แล้วเรื่องแก๊งการ์เซียล่ะครับนาย? การที่นายเปิดตัวคุณม่านมุก จะยิ่งทำให้เธอตกเป็นเป้าหมาย”
“ดิเอโก้มันคิดว่าการเล่นงานม่านมุกคือการทำลายจุดอ่อนของฉัน” เลโอกระตุกยิ้มดุดัน รังสีฆาตกรรมแผ่ซ่านออกมาจากเรือนร่าง “แต่มันคิดผิด... ม่านมุกไม่ใช่จุดอ่อนของฉัน แต่เธอคือ ‘หัวใจ’ ของฉันต่างหาก และถ้าใครหน้าไหนกล้ามาแตะต้องหัวใจของฉัน ฉันจะถล่มพวกมันให้ยับเยินจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน!”
คำพูดที่เด็ดขาดของมาเฟียหนุ่มตอกย้ำให้ภามรู้ว่า ตอนนี้ ม่านมุกไม่ใช่แค่ ‘ผู้หญิงในสัญญา’ สำหรับเลโออีกต่อไป แต่เธอคือผู้หญิงคนเดียวในโลกที่สามารถสั่นคลอนและครองครองหัวใจของพยัคฆ์ร้ายตัวนี้ได้อย่างสมบูรณ์
“ผมเข้าใจแล้วครับนาย” ภามโค้งคำนับอย่างเคารพ “ผมจะกำชับคนของเราให้ดูแลคุณม่านมุกด้วยชีวิตครับ”
“ดี... ออกไปได้แล้ว”
เมื่อภามเดินออกจากห้องทำงานไปและประตูปิดลง ความเงียบสงบก็กลับคืนมาอีกครั้ง เลโอยกแก้วบรั่นดีขึ้นดื่มจนหมดหยดสุดท้าย รสสัมผัสอุ่นร้อนบาดลึกไปถึงลำคอ เช่นเดียวกับความปรารถนาในอกที่กำลังแผดเผาให้เขาอยากจะขึ้นไปหาคนบนชั้นสองเสียเดี๋ยวนั้นเลย
