บทที่ 116 ใจสลาย

ชายหนุ่มค่อยๆ จับมือของท่าน แล้วห่มผ้าให้ เขาเดินไปปิดไฟ เพราะเห็นคุณพ่อหาวหวอด

คเชนทร์หมุนตัวเดินไป ยืนมองวิวเมืองหลวงผ่านหน้าต่างกระจกบานโตของห้องพักคนไข้

แสงแดดยามบ่ายที่ร้อนแรงทอสาดกระทบใบหน้าซูบของเขา คเชนทร์หลับตาลงแน่น... ปล่อยให้ภาพของนลิน และความเจ็บปวดทั้งหมดหมุนเกลียวพัดผ่านไปกับลมหายใจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ