บทที่ 119 ความสุขที่ตอกแน่น

“พายุ... อื้อ... เจ็บ อย่าดูดแรง”

ปากร้อนๆ ครอบครองยอดสีอิ่ม ทั้งดูดดุน และงับขบอย่างเมามัน

พายุดันขาเรียวทั้งสองข้างของนลินให้แยกออกบนโต๊ะทำงาน แล้วแทรกตัวเข้าประชิด เขาปรับสะโพกให้อยู่ในมุมที่เหมาะสม ก่อนจะกดแทรกความเปียกชื้น และความแข็งแกร่ง เข้าไปในเรือนร่างของเธอรวดเดียวจนสุดทาง

“กรี๊ด... พา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ