บทที่ 14 มีแต่คนร้ายกาจ

รุ่งเช้าวันใหม่ นลินตื่นมาพร้อมกับเปลือกตาที่บวมช้ำ แต่ทว่าหัวใจกลับเข้มแข็งขึ้นอย่างน่าประหลาด

เธอรีบลุกขึ้นมาอาบน้ำ และแต่งหน้าแต่งตา ก่อนจะออกจากห้องนอน นลินจ้องมองตัวเองในกระจกอีกครั้งด้วยแววตาที่สงบนิ่ง ไร้ซึ่งหยาดน้ำตาอย่างเมื่อคืน

ความสงบที่เกิดขึ้นนี้ มันไม่ใช่การอภัย แต่มันคือการตกตะกอนขอ...