บทที่ 146 ฉันผิดเอง

คเชนทร์หันมามองนลินเช่นกัน เขาเจ็บลึกกับคำว่าเกลียด และอยากจะฟังว่า นลินจะพูดอะไรต่อ

โดยที่ไม่มีใครสนใจดิน ที่อ้าปากค้าง ไร้เสียงพร่ำพรรณนาอีกแล้ว

มีเพียงน้ำตาแห่งความสิ้นหวังอันไร้ทางออก ไหลทะลักออกจาก

อยู่ร่างกายของเขาที่นิ่งเกร็ง ก็ขยับลุกขึ้นยืน บนใบหน้าของหมอดินมีรอยยิ้มวิกลปรากฏขึ้นบนใบหน้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ