บทที่ 147 ยุติเสียที

“ทำไม? ต้องออกมารับกระสุน ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้ พี่เชนทร์ลืมตาขึ้นมาสิ พี่เชนทร์! ลืมตาขึ้นมาคุยกับฉันก่อน”

คเชนทร์ที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของเธอ ค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ริมฝีปากที่ไร้สีเลือดคลี่ยิ้มแผ่วเบาอย่างร้าวราน

มือหนาอันอ่อนแรงพยายามจะยกขึ้นสัมผัสแก้มของนลิน แต่กลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจนตกริมข้...