บทที่ 5 วังวนซาตาน

‘พายุ’

“ไง... คุณหมอคนสวย กำลังจะไปหาพี่ชายผมเพื่อพลีชีพเหรอ?”

พายุยิ้มกว้างพลางถอดแว่นกันแดดสีชาออก

“ขึ้นรถสิครับน้องนลิน ผมมีเรื่องสนุกกว่า การไปนั่งจ้องหน้าบูดๆ ของพี่เชนทร์”

“นลินมีงานต้องทำค่ะคุณพายุ” นลินตอบเสียงแข็ง

แต่พายุไม่ฟังเสียง เขาลงจากรถมาคว้าข้อมือเธอ แล้วดันร่างบางเข้าไปในเบาะหนังราคาแพงทันที

“งานน่ะ... ถ้าพี่เชนทร์สั่งย้ายคุณไปเป็นผู้ช่วยเขาแล้ว ต่อให้คุณไม่ทำ หรือทำพลาดแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันไล่คุณออกหรอก”

พายุเหยียบคันเร่งพารถทะยานออกไปสู่ท้องถนน

กับ... สีหน้าของหญิงสาวที่นั่งข้างๆ เธอกำลังจะพบกับความหายนะที่เจ็บปวดครั้งใหม่หรือ

“ผมรู้จักพี่ชายของผมดีครับ น้องนลิน... ต่อให้เขาต้องแต่งงานกับแจนตามที่พ่อสั่ง แต่เขาก็จะขังคุณไว้ข้างตัวในฐานะนกน้อยในกรงทองอยู่ดี เขาไม่มีวันปล่อยคุณไปให้ผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น”

เธอทำตัวไม่ถูก และไม่เข้าใจในคำพูดของพายุที่กำลังสื่อสารสักนิด

พายุพานลินมาหยุดอยู่ที่หน้าไนต์คลับหรูของเขาที่ยังไม่เปิดให้บริการในช่วงกลางวัน

แสงไฟสลัวและกลิ่นเหล้าจางๆ ทำให้บรรยากาศดูน่าขนลุก

“คุณพายุ พานลินมาที่นี่ทำไม?” นลินถามด้วยความระแวง

“มาทำให้คุณตาสว่างไงล่ะ”

พายุเดินเข้าประชิดตัวจนนลินแผ่นหลังพิงกับเคาน์เตอร์บาร์

“พี่เชนทร์มันปากแข็ง แต่มันร้ายกว่าที่คุณหรือว่าใครๆ เห็น... น้องนลินรู้ไหมว่า พ่อของผมจ้างคนจับตาดูคุณตลอดห้าปีที่ผ่านมา และคนที่รับรู้รายงานพวกนั้นมาตลอด ก็คือพี่เชนทร์... เขาไม่เคยปล่อยคุณไปจริงๆ หรอก” พายุเชยคางนลินขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนจากขี้เล่นเป็นเร่าร้อนจาบจ้วง

“ในเมื่อพี่เชนทร์อยากเก็บคุณไว้ใกล้ๆ ในกรง... ผมก็แค่อยากจะขอแวะมาเยี่ยมนกน้อยตัวนี้บ่อยๆ หน่อยจะเป็นไรไป? ในเมื่อพี่ชายผมเขากำลังจะเป็นของคนอื่น... คุณไม่คิดจะหาที่พึ่งใหม่ที่เร้าใจกว่าเดิมบ้างเหรอ?”

นลินใจสั่นรัว เมื่อรู้ตัวว่า... ตอนนี้เธอไม่ได้ถูกล่าโดยคเชนทร์เพียงคนเดียว แต่เสือร้ายตัวที่สองอย่างพายุ ก็กำลังกางเล็บเตรียมตะปบเธอเช่นกัน

พายุแค่นหัวเราะ ขณะเลื่อนแก้วทรงสูงที่บรรจุของเหลวสีอำพันเข้มข้นมาตรงหน้านลิน กลิ่นแอลกอฮอล์แรงจัดโชยเข้าจมูก จนเธอต้องเบือนหน้าหนี

“ดื่มให้หมดนี่สิน้องนลิน... ถ้าคุณคว่ำแก้วนี้ได้ ผมจะสั่งคนให้ไปส่งคุณที่ไหนก็ได้ ที่คุณต้องการ แม้แต่จะหนีไปจากไอ้พี่เชนทร์ ผมก็ช่วยได้” พายุยิ้มพร้อมกับนัยน์ตากรุ้มกริ่ม

“แต่ถ้าไม่... คุณก็ต้องอยู่ที่นี่ เป็นแขกพิเศษของผมทั้งคืน”

นลินเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่า... พี่น้องคู่นี้ไม่กินเส้นกัน พายุจ้องจะขัดขาคเชนทร์เสมอ และความขัดแย้งนี้อาจเป็นทางรอดเดียวของเธอ

หญิงสาวตัดสินใจคว้าแก้วนั้นขึ้นมา เธอกระดกพรวดเดียวจนหมด รสร้อนแรงบาดลึกลงไปในลำคอจนเธอแทบสำลัก ใบหน้าสวยเหยเก จนต้องคว้าเขาขวดน้ำ ที่เขาเพิ่งวางลงไปขึ้นมาดื่มอีก

ทว่าพายุไม่หยุดแค่นั้น เขารินเพิ่มแก้วแล้วแก้วเล่า พร้อมคำท้าทายที่บีบให้นลินต้องดื่มตามแผนมอมเหล้าที่เขาวางไว้

จนในที่สุด... สติของนลินก็เริ่มหลุดลอย ร่างบางโอนเอนไปซบกับอกแกร่งของเจ้าของคลับ

“หึ... นกน้อยปีกหักซะแล้ว” พายุพึมพำพลางซุกไซ้จมูกลงที่ลำคอขาวระหง มือหนาเริ่มซนรุกล้ำเข้าไปใต้สาบเสื้อกาวน์ที่ยับย่น

“อย่าทำอะไรนลินนะคะ”

“ทำไมจะทำไม่ได้ หรือว่า คุณจะยอมรับแค่ความสัมพันธ์ทางตันระหว่างคุณกับพี่เชนทร์” เขาตอกย้ำ

ขอบตาของเธอก็ร้อนขึ้นมาผ่าวๆ

ในขณะที่เขากำลังจะฉกจูบลงมาบนกลีบปากของเธอ

“ปล่อยเธอซะพี่พายุ...” เสียงนุ่มทุ้ม แต่แฝงด้วยความกดดันดังขึ้นจากประตูทางเข้าห้องวีไอพี

ดินยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตากลับเย็นเยียบ

“พี่เชนทร์ให้ผมมาตามตัวผู้ช่วยของเขา... และผมคงยอมให้พี่รังแกพนักงานของเราไม่ได้ โดยเฉพาะพี่นลิน”

พายุชะงักพลางสบถอย่างหัวเสีย

แต่ดินไม่รอช้า เขาเดินเข้ามาช้อนร่างที่ใกล้หมดสติของนลินขึ้นแนบอกอย่างถือสิทธิ์

ความสุภาพที่เคยมีหายไป เหลือเพียงสายตาที่จ้องมองพี่ชายคนรองอย่างท้าทาย ก่อนจะพานลินก้าวออกไปจากคลับแห่งนั้นทันที

ดินไม่ได้พานลินกลับบ้าน แต่เขาส่งข้อความรายงานคเชนทร์สั้นๆ ว่า

(พี่เชนทร์ ผมช่วยพี่นลินออกมาจากพี่พายุแล้ว ตอนนี้เธออยู่กับผม พี่ไม่ต้องห่วง)

ข้อความนั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ คเชนทร์ที่กำลังบ้าคลั่งอยู่แล้วรีบบึ่งรถมาดักทางรถของดินทันทีที่หน้าโรงพยาบาล

รถหรูสองคันจอดปาดหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

คเชนทร์ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางคุกคาม

“ส่งตัวนลินมาให้ฉัน ดิน!” คเชนทร์ตะคอก

“พี่จะเอาเธอไปทำไม ในเมื่อพี่บอกเองว่า... พี่จะไม่กินของเหลือ” ดินตอบกลับเสียงเรียบ พลางกระชับอ้อมกอดที่อุ้มนลินไว้แน่นขึ้น