บทที่ 50 มันไม่มีทางเหมือนเดิม

ที่ด้านข้างเตียงโลงศพ... นลินขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างกายของเธอยังคงบอบช้ำจากบาดแผลภายใน แต่เธอกลับเหยียดหลังตรงอย่างแกร่งกร้าว มือเรียวบางกระชับผ้าเช็ดหน้าสีดำที่ห่อหุ้มสิ่งของชิ้นเล็กๆ เอาไว้แน่น

สิ่งนั้นคือเศษเสี้ยวเนื้อเยื่อของลูกน้อยวัยสองเดือนเศษที่หลุดลอยไปก่อนกำหนด ซึ่งเธอขอกล้ำกลืนจากโรงพยาบา...