บทที่ 8 ตัวอันตราย

สายลมทะเลพัดผ่านเบาๆ ในช่วงปิดเทอมหน้าร้อน

คเชนทร์ ตัดสินใจขับรถพานลินหนีความวุ่นวายจากตำราแพทย์มาพักผ่อนที่บ้านพักตากอากาศส่วนตัวของตระกูลอธิษริยะที่พัทยา

ตลอดทางคเชนทร์กุมมือนลินไว้ไม่ยอมปล่อย สายตาของเขาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความทะนุถนอม ราวกับว่านลินคือของล้ำค่าที่สุดในชีวิต

“เอาจริงๆ นะคะพี่เชนทร์ ตั้งแต่นลินเรียนหมอ นลินไม่ได้มาเที่ยวทะเลนานแล้ว นลินตื่นเต้นจังคะ”

นลินหันไปยิ้มกว้างให้ชายหนุ่มที่กำลังขับรถ

“พี่เห็นนลินเรียนหนัก พี่เลยอยากให้นลินได้พักบ้าง”

“ขอบคุณนะคะ”

“อนาคตถ้านลินเรียนจบ เราอาจจะหาซื้อบ้านพักริมทะเลอยู่ด้วยกันสักหลัง ดีไหมครับ?”

คเชนทร์เอ่ยถามพลางยกมือนุ่มขึ้นมาจุมพิตเบาๆ ที่หลังมือ เป็นสัญญาทางใจที่ทำให้คนฟังใจฟูจนพูดไม่ถูก

ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกาย นั่นคือความหวังและความฝันของเธอ ที่จริงสำหรับนลินแล้ว ขอแค่มีพี่คเชนทร์อยู่เคียงคู่ในชีวิตก็ดีแล้ว

ทว่าเมื่อถึงบ้านพักริมหาดทรายสีขาว แทนที่จะเป็นความเงียบสงบตามที่คเชนทร์วางแผนไว้ กลับกลายเป็นว่า บ้านทั้งหลังกำลังอบอวลไปด้วยเสียงดนตรี และกลุ่มเพื่อนฝูงของน้องชายทั้งสอง

'พายุ' และ 'ดิน' ที่แอบมาจัดปาร์ตี้กันที่นี่ โดยไม่ได้บอกพี่ชายล่วงหน้า

คเชนทร์ขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องพานลินเดินเข้าไปในกลุ่มน้องๆ

“อ้าว พี่เชนทร์! มาได้ไงเนี่ย แล้วนั่น...”

พายุที่กำลังถือแก้วเครื่องดื่มชะงักค้าง สายตาซุกซนของเขาจดจ้องไปที่ร่างบางในชุดเดรสสีขาวที่ยืนอยู่ข้างพี่ชาย หัวใจของเสือผู้หญิงอย่างพายุเต้นผิดจังหวะเป็นครั้งแรก ความสดใสและรอยยิ้มที่ดูประหม่าของนลิน ได้สะกดสายตาเขาจนลืมทักทายพี่ชาย

ขณะเดียวกัน ดิน ที่นั่งอยู่ตรงมุมสงบ ค่อยๆ วางหนังสือในมือลง เขามองนลินด้วยสายตานิ่งลึกแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พลุ่งพล่านขึ้นมาทันทีอย่างฉุดไม่อยู่ ราวกับโดนแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นกระชากหัวใจไป

“นี่นลิน... แฟนพี่เอง”

คเชนทร์ประกาศกร้าวพร้อมโอบไหล่นลินไว้แน่นเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

“สวัสดีค่ะ”

เธอมองทั้งพายุและดินที่ขยับเดินเข้ามาใกล้ และมายืนอยู่คู่กัน

ทั้งสองหนุ่มมีส่วนใบหน้าที่คล้ายคลึงคเชนทร์อยู่ไม่น้อย แต่ทว่านลินคิดว่า คเชนทร์ทั้งหล่อและดูดีที่สุด

นลินส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ตามประสาคนอัธยาศัยดี โดยไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มนั้นได้กลายเป็นสิ่งดึงดูดใจแรกของสองหนุ่ม

คำว่า “รักแรกพบ” เหมือนกับลูกศรที่ปักเข้ามาที่กลางใจของน้องชายทั้งสองคนเข้าอย่างจัง

ในค่ำคืนนั้น ขณะที่คเชนทร์พานลินไปเดินเล่นดูดาวริมหาดพรั่งพร้อมด้วยคำบอกรักสุดหวานซึ้ง

พายุและดินต่างยืนมองจากระเบียงบ้านพัก สายตาของพวกเขาไม่ได้มองไปที่ทะเล แต่กลับจดจ้องไปที่แผ่นหลังของนลินด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป...

แม้จะรู้เต็มอกว่าเธอคือ “คนรักของพี่ชาย” แต่แรงดึงดูดนั้นกลับรุนแรงเกินกว่าจะห้ามใจได้

จากนั้นคเชนทร์พาเธอกลับมาที่บ้าน แล้วเขาออกไปชอปปิ้ง เธอที่ไม่มีอะไรทำ ก็ออกมาเดิน มานั่งเล่น อ่านหนังสือที่ห้องโถง

ในเวลาต่อมา... เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคยดับลงพร้อมกับการปรากฏตัวของ คเชนทร์ ที่หิ้วถุงข้าวของเต็มสองกำมือเข้ามาในบ้าน

ทว่ารอยยิ้มที่ตั้งใจจะเอามาฝากนลินกลับจางหายไปเมื่อเห็นภาพน้องชายทั้งสองคนยังคงป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ คนรักของเขา

โดยเฉพาะพายุที่ยืนพิงเคาท์เตอร์เครื่องดืมมองนลินด้วยสายตาที่คเชนทร์อ่านออกทันทีว่า มันไม่ใช่แค่สายตาของน้องชายมองคนรักของพี่ชาย

คเชนทร์กับพายุอายุห่างกันแค่ปีเดียว และเกิดมาก็คือแก่งแย่งข้าวของกันตลอด สำหรับคเชนทร์คือยอมน้องชาย

แต่เวลาที่พ่อแม่ตัดสิน มักจะให้คเชนทร์เป็นผู้ชนะ

บ้านนี้ออกจะแปลกๆ ที่ให้ความสำคัญกับลูกชายคนโตมากกว่า คนรอง และยิ่งคนที่สาม น้องเล็กอย่าง...ดิน ยิ่งไม่มีสิทธิ์มีเสียง

“พวกแกสองคน... กลับกรุงเทพฯ ไปได้แล้ว ปาร์ตี้จบแล้ว ไม่ใช่เหรอ?” คเชนทร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจการสั่งการ

“โธ่พี่เชนทร์... ขับรถกลางคืนมันอันตราย พวกผมตัดสินใจแล้วว่า จะนอนค้างที่นี่แหละ” พายุตอบพลางยักไหล่

สายตายังคงตวัดไปมองนลินที่นั่งหน้าแดงอยู่บนโซฟา

“รับรองว่าคืนนี้จะไม่มีเสียงปาร์ตี้รบกวนเวลาส่วนตัวของพี่แน่นอน... เพราะเราจะอยู่กันคนละห้อง แยกย้ายกันพักผ่อนนะครับ”

ดินพยักหน้าเห็นด้วยอย่างสุภาพ

“ผมขอไปพักที่ห้องก่อนก็แล้วกันครับพี่เชนทร์ พรุ่งนี้เช้า ผมถึงค่อยกลับ” ดินบอก พร้อมกับทิ้งสายตามองนลิน

ยิ่งพายุ ก่อนจะขยับตามหลังดินไป ยังมองอย่างโลมเลีย สำหรับคเชนทร์เขาคงไม่รู้สึก

แต่นลินไม่พึงใจนัก รู้สึกไม่สบายใจกับสายตาแบบนี้ เนื่องด้วยเธอเป็นคนสวย และหน้าตารูปร่างน่ามอง มักมีผู้ชายใช้สายตากับเธอแบบนี้อยู่บ่อยๆ

นลินแอบรู้สึกอึดอัด จนต้องหลบสายตาซุกซนของพายุที่จ้องจะเล้าโลมเธออยู่ตลอดเวลา

แต่พอหันมาสบตากับคเชนทร์ ความเป็นคนอุ่นใจของเขา ทำให้หญิงสาวรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย

“เป็นอะไรไป”

“เปล่าค่ะ”

“ขอโทษนะ ที่พี่ไม่เช็กอะไรๆ ให้ดีเสียก่อน ทำให้วันดีๆ ของเราสองคนต้องมีมือที่สามที่สี่น่ะ”

“แต่สองคนก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของพี่นี่คะ”

“ยังไง พี่ก็ถือว่า ทั้งสองคนก็เป็นตัวขวางความสุขอยู่ดี”

แม้เขาจะพูดออกมาแบบนั้น แต่แววตาที่อ่อนโยน พร้อมกับมือที่โอบลงมาที่ไหล่ ทำให้นลินคิดว่า เขาพร้อมจะดูแลเธอ

คเชนทร์ส่งข้อความมาหาทั้งสองหนุ่ม เขาบอกน้องๆ โต้งๆ ว่า

(ฉันหวงนลิน จนอยากจะไล่ตะเพิดแกสองคนออกไปตอนนี้ แต่ฉันก็รู้ดีว่า แกจะไม่เหยียบเรื่องนี้ เอาเป็นว่าอยู่ได้ แต่อย่ามากวนใจฉันกับนลินก็แล้วกัน)

เรื่องที่คเชนทร์รู้ดีคือ เรื่องที่เขาคบกับนลินเขาก็ยังอยากให้มันเป็นความลับกับคุณพ่ออยู่ จนกว่าจะถึงวันที่พร้อมจะเปิดตัวจริงๆ เขาถึงจะยอมพูดเรื่องนี้กับคุณพ่อของเขา

อีกทั้งถ้าคุณพ่อรู้ คเชนทร์รู้ว่า ความสงบสุขของตัวเขาเองก็จะอันตรธานหายไปด้วย คเชนทร์ยังไม่อยากให้บรรยากาศดีๆ ของเขากับนลินเสียไปมากกว่านี้

ชายหนุ่มโอบเอวนลินให้เดินเข้าห้องครัวไปกับเขา เพราะมีเมนูที่ต้องทำด้วยกัน เพื่อนค่ำคืนที่แสนหวาน