บทที่ 61 เงามืดซุ่มจ้อง... ลักพาตัวนายหญิง

สายฝนปลอยปรายลงมาแตะพื้นหินอ่อนหน้าอาคารแวนเดอร์บิลต์ ทาวเวอร์ อย่างเบาเมื่อยามพลบค่ำ ท้องฟ้าสีม่วงคลุ้มกับเมฆหมอกหนาทึบปกคลุมแสงตะวันตกจนเหลือเพียงรอยรั่วของแสงสนธยาเรืองรองราวกับเลือดจางๆ ไหลซึมลงสู่พื้นดิน บรรยากาศดูเงียบสงบและเย็นสบาย ต่างกับความวุ่นวายภายในตึกระฟ้าที่เพิ่งสิ้นสุดลงเมื่อครู่นี้

...