บทที่ 68 ทางแยกของคนที่ถูกทิ้ง

แสงอรุณยังไม่ทันสาดส่องลงมาทักทายพื้นดิน เมื่อประตูเหล็กของตึกใต้ดินถูกผลักเปิดออก ความสดชื่นของอากาศยามเช้าพัดพามาแต่กลับไม่อาจขจัดความหนักอึ้งในใจของทุกคนได้ วิลโว่หยุดยืนนิ่งเมื่อก้าวออกมาสู่ที่โล่ง กวาดสายตามองท้องฟ้าที่ค่อยๆ เปลี่ยนสีจากเทาอมคล้ำเป็นสีขาวนวล เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นแสงเช้าใ...