บทที่ 72 ทางเดินร่วมของเรา

แสงเช้าวันใหม่ส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ในห้องรับแขกของบ้านพักที่ภูเขา ไม่มีเมฆหนาปกคลุมท้องฟ้าอีกต่อไป ท้องฟ้าสีครามสดใสกว้างไกลจนสุดขอบตา ลมหายใจของเช้าวันนี้สดชื่นและเบาสบาย เหมือนกับหัวใจของทุกคนที่แบกภาระหนักอึ้งมานานได้ปลดปล่อยลงในที่สุด โต๊ะกลางห้องว่างเปล่าเพียงชั่วครู่ ก่อนที่จะค่อยๆ เต็มไป...