บทที่ 108 ความหวังดีที่เธอไม่ต้องการ

เทียนสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มความรวดร้าวที่ถูกเมินซึ่งหน้า เขาลุกขึ้นเดินตามไปซ้อนหลังร่างบางที่กำลังง่วนอยู่กับการแกะเม็ดยา

“จะเมินฉันไปถึงเมื่อไหร่”

เขากระซิบถามเสียงลอดไรฟัน

ตามฝันชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้หันกลับมามอง

“ดิฉันกำลังดูแลคุณย่าค่ะ กรุณาอย่าส่งเสียงรบกวนคนป่วย”

แววที่แอบฟังอยู่ด้านนอกเบ...