บทที่ 159 ความเจ็บปวดครั้งสุดท้าย

ร่างผอมโซพุ่งกระโจนเข้าใส่อย่างรวดเร็ว ตามฝันเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ ปลายมีดแหลมคมเฉียดผ่านอากาศใกล้ตัวจนเธอหวีดร้องออกมา ร่างบอบบางถอยกรูดไปชนเข้ากับเสาคอนกรีต ก่อนจะรีบผละวิ่งหนีไปอีกทาง

“เชอรี่! หยุดนะ!”

“ไม่หยุด!”

หล่อนหันขวับกลับมาอีกครั้ง ดวงตาเบิกโพลงเต็มไปด้วยน้ำตาและไฟแค้น

“ถ้าฉันไม่มีทางร...