บทที่ 167 คนที่ทำร้ายเธอ

“แม่...”

มาลินีทอดสายตามองหญิงสาวบนเตียงนิ่งนาน นัยน์ตาขุ่นมัวคล้ายกำลังพยายามค้นหาเส้นทางเชื่อมต่อบางอย่างในห้วงความทรงจำที่แตกร้าว

“หนู...”

ตามฝันกล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงคอ

“ฝันเองค่ะแม่... ฝัน ลูกของแม่ไงคะ”

มาลินีกะพริบตาช้า ๆ มือผอมบางที่สั่นเทายกขึ้นลูบไล้พวงแก้มของลูกสาวอย่างแผ่วเบา ทะนุถนอมราวกั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ