บทที่ 172 คนที่อยู่เคียงข้าง

เช้าวันต่อมา ตามฝันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเวิ้งว้างเบาโหวงในอก

ห้องพักผู้ป่วยระดับวีไอพียังคงเงียบสงัด แสงแดดอ่อนยามสายลอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงสีขาว ทอดตัวลงมาแตะที่ปลายเตียง กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดบนโต๊ะริมหน้าต่างลอยจาง ๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดเลย... ที่จะช่วยปัดเป่าความหนักอึ้งในหัวใจ...