บทที่ 178 ให้เป็นหน้าที่่ของกฎหมาย

เทียนหลับตาลงอย่างซาบซึ้งและตื้นตันใจเป็นที่สุด

“แต่มีข้อแม้... ว่าต้องค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไป ช้า ๆ นะคะ”

“ช้าแค่ไหนก็ได้... พี่รอได้เสมอ”

“และทุกอย่าง... ต้องให้ฉันเป็นคนมีสิทธิ์ตัดสินใจเองนะคะ”

“แน่นอน... ทุกอย่างฝันมีสิทธิ์ขาดตัดสินใจได้เองทั้งหมด”

“ถ้าวันไหนฉันเอ่ยปากบอกให้หยุด... คุณก็ต้องหยุดทั...