บทที่ 189 คำว่าครอบครัว

เทียนยิ้มด้วยแววตาหม่นเล็กน้อย แต่ไม่เจ็บปวดเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เขาเรียนรู้จากตามฝันว่าคนที่รักผู้ป่วยอัลไซเมอร์ ต้องไม่บังคับให้พวกเขายืนอยู่ในความจริงของเราเสมอไป บางครั้งต้องเป็นฝ่ายเดินเข้าไปในโลกของเขาอย่างอ่อนโยน

“ผมเองครับคุณย่า เทียนของคุณย่าไงครับ”

คุณย่ารำไพมองเขานิ่ง ๆ ก่อนหัวเราะเบา ๆ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ