บทที่ 2 มัจจุราชในวิมาน
ตามฝันสะดุ้งสุดตัว ร่างบอบบางถดถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบเตียง
สองมือกำขอบผ้าห่มเอาไว้แน่น ทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่าผ้าผืนบางไม่อาจใช้เป็นเกราะกำบังอะไรได้เลย
ประตูไม้โอ๊กบานใหญ่ถูกผลักออกช้า ๆ ผู้ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามา
เพียงแค่การปรากฏตัวของเขา อากาศภายในห้องก็คล้ายจะลดอุณหภูมิลงอย่างเฉียบพลัน
ร่างสูงใหญ่สวมชุดสูทสีดำสนิท ตัดกับผิวขาวจัด
และใบหน้าคมคายที่ราบเรียบไร้อารมณ์ ดวงตาสีนิลคู่นั้นจ้องตรงมาที่เธอด้วยความเยียบเย็น
มันไม่ใช่สายตาของคนแปลกหน้าที่กำลังสงสัย และไม่ใช่สายตาของผู้ชายที่บังเอิญเปิดมาเจอผู้หญิงตื่นกลัวอยู่ในห้อง
แต่เป็นสายตา... ของคนที่พิพากษาความผิดของเธอไปเรียบร้อยแล้ว
“ตื่นแล้วงั้นสิ”
เสียงของเขาทุ้มต่ำ เรียบนิ่ง และปราศจากความเมตตาใด ๆ ตามฝันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“คุณเป็นใคร”
ชายหนุ่มไม่ตอบ เขาเพียงแค่ก้าวเดินเข้ามาหาช้า ๆ
ทุกจังหวะการลงน้ำหนักเท้าดูมั่นคง เด็ดขาด
และบีบคั้นให้จังหวะการเต้นของหัวใจเธอทำงานหนักขึ้น
“ฉันถามว่าคุณเป็นใคร!”
เธอพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น
“แล้วจับตัวฉันมาที่นี่ทำไม!”
ริมฝีปากได้รูปของเขากระตุกขึ้นเพียงนิด คล้ายจะยิ้ม แต่กลับเป็นรอยเหยียดหยันที่ทำให้ตามฝันรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุไปถึงสันดานดิบ
“ยังจะตีบทแตก เล่นละครต่ออีกงั้นสิ... ตามฝัน”
ชื่อของเธอที่หลุดออกมาจากปากเขาอย่างชัดถ้อยชัดคำ ทำเอาความหนาวเหน็บแล่นปราดไปตามแนวกระดูกสันหลัง
“คุณรู้จักชื่อฉันได้ยังไง”
“ฉันรู้มากกว่าชื่อของเธอเสียอีก”
เขาหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว
“รู้ว่าเธอเรียนที่ไหน ทำงานอะไร รู้ว่าแม่ของเธอพักรักษาตัวอยู่ที่ศูนย์ดูแลผู้ป่วยแห่งไหน... และรู้ด้วยว่า ผู้หญิงหน้าซื่อตาใสอย่างเธอ สูบเลือดสูบเนื้อหาเงินเก่งแค่ไหน... จากความไว้ใจของผู้ชายคนหนึ่ง”
ถ้อยคำเหยียดหยามนั้นเปรียบเสมือนฝ่ามือที่ฟาดลงมา
กลางหน้า ตามฝันมองเขาด้วยแววตาสับสน
“คุณพูดเรื่องบ้าอะไรของคุณ!”
แทนคำตอบ ชายหนุ่มโยนแฟ้มสีดำในมือลงบนเตียง กระดาษหลายแผ่นปลิวว่อนหลุดกระจายเกลื่อนผ้าปูสีเทาเงิน ตามฝันก้มลงมองเพียงแวบเดียว หัวใจก็หล่นวูบ
ภาพสำเนาสมุดบัญชีธนาคารของเธอ รายการโอนเงินเข้าออกหลักแสนหลายสิบรายการ ภาพแคปเจอร์หน้าจอแชตสนทนาที่เต็มไปด้วยถ้อยคำหวานเลี่ยน... และภาพจากคลิปวิดีโอของผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนเธอราวกับแกะ!
แต่ตามฝันรู้ดี... นั่นไม่ใช่เธอ!
รอยยิ้มออดอ้อนและจริตมารยาแบบนั้นเธอไม่เคยทำ ความทรงจำเมื่อหลายเดือนก่อนแล่นปะทะเข้ามาในหัว เชอรี่... เพื่อนทรยศคนนั้นเคยตื๊อขอถ่ายคลิปใบหน้าเธอหลาย ๆ มุม อ้างว่าจะเอาไปทำโมเดลกราฟิกส่งงาน
โปรเจกต์อาจารย์
ที่แท้... เชอรี่ก็เอาคลิปพวกนั้นไปใช้เทคโนโลยีสลับหน้า สร้างตัวตนจอมปลอมขึ้นมาเพื่อปอกลอกผู้ชายคนนี้
มือเล็กที่เอื้อมไปหยิบแผ่นกระดาษสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ ตัวหนังสือบนหน้ากระดาษพร่ามัวไปหมด
ทั้งที่เธอยังไม่ได้ร้องไห้ด้วยซ้ำ
“นี่มัน...ไม่ใช่ฉัน"
เสียงของเธอแห้งผากและสั่นเครือ
“ฉันพูดจริง ๆ นะคะ!”
เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาทันที
“ข้อความพวกนี้ฉันไม่ได้เป็นคนพิมพ์ และคลิปพวกนี้ก็เป็นของทำปลอมขึ้นมา เชอรี่เคยหลอกถ่ายคลิปหน้าฉันไป คุณเป็นนักธุรกิจระดับนี้ น่าจะรู้ดีนะคะว่าเทคโนโลยีสมัยนี้มันตัดต่อสวมรอยหน้าคนอื่นได้เนียนแค่ไหน!”
“แต่ทุกอย่างมันทำธุรกรรมภายใต้ ชื่อของเธอ”
“ก็เพื่อนฉันตั้งใจขโมยข้อมูลของฉันไปใช้ไงคะ!”
เธอตอกกลับเสียงสั่นแต่เด็ดเดี่ยว
“ใครกันคะที่จะโง่ใช้ชื่อจริง นามสกุลจริง และบัญชีของตัวเองไปหลอกสูบเงินคนอื่นเป็นล้าน ๆ ให้โดนตำรวจจับได้ง่าย ๆ!”
“ใคร?”
คำถามของเขาสั้น เยียบเย็น และเต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือ ตามฝันเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเค้นชื่อที่เป็นดั่งบาดแผลในใจออกมา
“เชอรี่... เพื่อนของฉันเอง”
เธอลุกลี้ลุกลนอธิบายต่อ
“เธอเคยขอยืมบัญชีฉันไป อ้างว่าจะเอาไปรับเงินค่าจ้างรีวิวสินค้า เธอเคยเอาบัตรประชาชนฉันไปถ่ายเอกสาร แล้วตอนนี้เธอก็หนีหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ฉันติดต่อเธอไม่ได้เลย... ฉันเองก็ตกเป็นเหยื่อ ถูกหลอกเหมือนกันนะคะ!”
เขาทอดสายตามองเธอนิ่งอยู่นาน นานพอที่จะทำให้ความหวังเล็ก ๆ ในใจของตามฝันเริ่มก่อตัวขึ้น ทว่า... มันก็ถูกบดขยี้แหลกเหลวด้วยประโยคถัดมา
“แต่งเรื่องได้เก่งดีนี่”
“มันไม่ใช่เรื่องแต่งนะคะ!”
“ผู้หญิงร้อยเล่มเกวียนที่หลอกผู้ชายจนตาย... มักจะมีนิทานซึ้ง ๆ เอาไว้แต่งแต่งเอาตัวรอดเสมอ”
ลมหายใจของตามฝันสะดุดกึก จนตาย...?
คำคำนั้นร่วงหล่นทับกลางใจอย่างหนักหน่วง ชายหนุ่มปรายตามองกรอบรูปบนโต๊ะข้างเตียง แววตาดุดันนั้นปรากฏรอยร้าวลึกพาดผ่านเพียงชั่ววูบ ก่อนจะกลับมาเย็นชาตามเดิม
“ผู้ชายในรูปชื่อธูป... เขาเป็นน้องชายของฉัน”
ตามฝันหันไปมองภาพผู้ชายแปลกหน้าในกรอบรูปนั้นอีกครั้ง
“เขาคือคนที่เธอหลอกให้รัก หลอกให้ไว้ใจ หลอกให้โอนเงินให้ครั้งแล้วครั้งเล่า"
เสียงของเขากดต่ำลงจนน่าขนลุก
“และเมื่อเขารู้ความจริงว่าความรักทั้งหมดมันเป็นแค่เรื่องหลอกลวง... เขาก็ไม่เหลือเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกต่อไป”
ตามฝันส่ายหน้าไปมา หยาดน้ำตาเอ่อท้นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
“ไม่... ฉันไม่เคยรู้จักเขา!”
“แต่เขารู้จักเธอ!”
“คนที่เขารู้จักไม่ใช่ฉัน!”
“หยุดตอแหลสักที!!”
เสียงตวาดกร้าวของเขาดังลั่นกระแทกผนังห้อง ตามฝันสะดุ้งสุดตัว แผ่นกระดาษในมือร่วงหล่นลงบนตัก น้ำตาหยดแรกไหลทะลักลงบนหลักฐานความผิดที่เธอไม่เคยก่อ
ชายตรงหน้าก้มมองน้ำตานั้นด้วยแววตาไร้ความรู้สึก
“เก็บน้ำตาบีบน้ำตาของเธอเอาไว้เถอะ... มันไม่มีค่าอะไรให้ฉันต้องรู้สึกสงสาร”
ตามฝันกัดฟัน ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างลวก ๆ
“ฉันไม่ได้ร้องไห้เพื่อให้คุณมาเวทนา”
เธอสวนกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ทว่าเด็ดเดี่ยว
“ฉันร้องไห้... เพราะความโกรธที่ตัวเองต้องมาถูกลากมารับโทษ ในความผิดของคนอื่นต่างหาก”
