บทที่ 37 พายุอารมณ์

ฝนเริ่มตกตั้งแต่หัวค่ำตอนแรกเป็นเพียงเม็ดฝนบาง ๆ ที่เคาะกระจกหน้าต่างเหมือนคนลังเล แต่ไม่นานมันก็กลายเป็นพายุหลงฤดูที่โหมกระหน่ำลงมาอย่างไม่ปรานี ลมแรงพัดยอดไม้ในสวนให้เอนลู่ แสงฟ้าแลบวาบขึ้นเป็นระยะ ส่องให้เห็นเงากิ่งไม้สะบัดไหวอยู่หลังผ้าม่านเนื้อหนา ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกลืนหายไปในความมืดอีกครั้ง

...