บทที่ 50 วันที่แม่จำฝันไม่ได้

“จริงสิ... ดวงตาเหมือนกันเลย”

มือเหี่ยวย่นยกขึ้นแตะแก้มใสอย่างลังเล

“แต่ลูกฉันยังตัวเล็กกว่านี้เยอะ”

สัมผัสอุ่นวาบทำเอาเขื่อนน้ำตาพังทลาย ตามฝันยกมือขึ้นทาบทับมือแม่ให้แนบชิดกับแก้มตัวเอง หลับตาลงช้า ๆ

“งั้นคุณน้า... ช่วยลูบหัวหนูหน่อยได้ไหมคะ ฝัน... คงคิดถึงมือของคุณน้ามากแน่ ๆ”

นางมาลินียิ้มละมุน ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ