บทที่ 82 อย่า

เทียนยอมพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด กล้ามเนื้อที่เคยเกร็งเขม็งค่อยคลายลง เขายอมหยุดต่อต้านและเอนแผ่นหลังกว้างพิงกับเบาะหนังสานสีเข้ม ปล่อยให้ร่างบอบบางที่นั่งอยู่เคียงข้างขยับเข้ามาใกล้ ใกล้เสียจนกลิ่นหอมอ่อนละมุนจากเรือนผมสลวยของเธอระเหยเข้าแตะจมูก มันเป็นกลิ่นหอมสะอาดที่คุ้นเคย ทว่ายามนี้กลับถูกตีรวน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ