บทที่ 97 รอให้ถึงคืนนี้

ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตูเข้าไป เธอกลับพบร่างระหงของรินลดา ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานตัวเล็กของเธออยู่ ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดเหยียดยิ้มร้ายกาจ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างปิดไม่มิด

“แอบไปอู้งานในห้องน้ำมาตั้งนานสองนาน... นึกว่ามัวแต่ไปเช็ดคราบอะไรต่อมิอะไรออกเสียอีก”

น้ำเสียงของหัวหน้...