บทที่ 3 CHAPTER 2 วันที่ไม่เป็นประจำเดือน
CHAPTER 2 วันที่ไม่เป็นประจำเดือน
เสียงล้อฟรี รถหมุนเป็นครึ่งวงกลมจอดนิ่งอยู่กับที่โดยที่ไฟข้างทางสว่างขึ้นอัตโนมัติ
ขาเรียวเล็กสั่นพับ ๆ ฉี่แทบราด 'ครั้งเดียว ตรงสเปคมากแต่เตยขอเจอแค่ครั้งเดียว!!'
"ถึงแล้วครับ ลงไปดื่มกันหน่อยไหม ?" หันไปมองพี่เตย ใบหน้าสวยดูซีดเผือดทำเอาเขาชะงัก..เธอไม่ใช่พริตตี้ ไม่ใช่ตุ๊กตาหน้ารถให้เขาฟาสเข้าซอยบ้านแบบนี้
'ขอโทษทันไหม ?' อธิบายไปจะโกรธเปล่าวะ ทำตัวเป็นนักแข่งตีนผีทั้งที่อยู่ประเทศไทย..ประเทศที่ซ่อมถนนจนรถติดทุกสาย
"ผมขอโทษ..นึกว่าอยู่ลาสเว.." หยุดชะงักนิ่งรีบเปิดประตูรถออกไปอุ้มพี่เตย สีหน้าเธอดูไม่โอเคมาก..คล้ายว่าตกใจจนสติหลุด
"พี่..พี่เตย พี่! พี่เตย" เขย่าแขนเธอที่นั่งอยู่ในลานจอดรถอู่ด้วยสภาพที่ดูไม่ค่อยดี แข้งขาอ่อนแรง แม้กระทั่งหันหน้ามาสบตาก็ยัง ทำไม่ได้
เขานั่งอยู่ด้านข้างลูบหลังปลอบ ให้เธอดมยาดม..นานนับชั่วโมงกว่าคนด้านข้างจะรู้สึกตัว
"เรียกรถให้หน่อย.." เสียงแผ่วเบาเอ่ยบอกคนด้านข้างที่ยื่นยาดมและน้ำดื่มมาให้
"จะกลับเลยหรอ ไม่ดื่มกันต่อสักหน่อย ?"
"..." หันไปมองตาขวาง ดื่มหรอ อยากดื่มก็ดื่มไปคนเดียวเถอะ ไม่เอาด้วยหรอกนะแค่นี้ขาก็สั่นจนเจ้าจะเข้าอยู่แล้ว
"สักแก้วกรึ๊บสองกรึ๊บ เดี๋ยวก็หาย" จับไปที่ขาเรียวยังสั่นอยู่แต่ไม่หนักเท่าก่อนหน้านี้
"ไว้วันหลังแล้วกัน เรียกรถให้ฉันก่อน"
"พี่พูดเองนะ.." หรี่ตามองอย่างเจ้าเล่ห์
"อืม วันนี้ไม่ไหวแล้วขอกลับไปพักก่อน"
"ขอโทรศัพท์ครับ" แบมือมาขอโทรศัพท์มือถือ อย่างน้อยเราต้องแลกไลน์เบอร์โทรกันไว้ก่อน และถ้าหากคิดหนีเขาจะตาม ตามจนกลับมานอนใต้ร่าง!
•••••
คอนโด
[เตยใส]
"ไม่ไหวจริง ๆ จะตายวันตายพรุ่งไม่รู้เลย" ส่ายหัวไปมาหน้ากระจก มองสภาพตัวเองในตอนนี้ที่เปลี่ยนไปจากช่วงแรก ก่อนไปมั่นใจมาก ตอนกลับขาสั่นพั่บ ๆ 'ไอ้เด็กบ้า!'
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นสองครั้งติด
(ให้ผมขับรถไปส่ง หรือพี่จะมารับเองครับ)
(แต่ขอดื่มด้วยกันสักครั้งก่อนกลับนะครับ)
"วันพรุ่งนี้ ช่วงเย็น"
(ไม่ต้องรีบนะครับ ผมขอวันที่พี่ไม่เป็นประจำเดือน)
กลอกตามองบน..ส่ายหัวไปมา อ่านข้อความตรงหน้าซ้ำหลายครั้ง
"ผู้ชายหวังแต่เรื่องอย่างว่าจริง ๆ สินะ" ถอนหายใจดัง นอกจากจะขับรถเสี่ยงตายแล้วยังดูเจ้าเล่ห์ชอบกล!
"เห็นฉันเป็นเหยื่อหรือไง ฮาลาร์ส!" ว่าให้เจ้าของข้อความที่ส่งมาล่าสุด
เขาอาจจะคิดว่าตัวเองเป็นเสือ..แต่อย่าลืม เหยื่อก็เลือกเสือได้เหมือนกัน!
วันต่อมา
เตยใสเข้าบริษัทช่วงบ่าย ตั้งแต่เมื่อวานจนตอนนี้ขายังสั่นอยู่ หากได้นั่งรถกับเขาอีกครั้งคราวนี้คงสั่นไปทั้งตัว
"คนเมื่อวานดีไหมคะ"
"เลย์!!" เอ็ดให้เลขาคนสนิทเสียงดัง รู้ว่าเป็นห่วงแต่ทำตาเล็กตาน้อยมองมารู้นะว่าหล่อนคิดอะไรอยู่
"ลองหาบังหน้าสักคนดีไหมคะ"
"ไม่ ไม่ ฉันไม่ต้องการ..ถ้าจะมีแฟนสักคนขออยู่เงียบ ๆ"
"คุณสายชลก็จะพูดว่า ยัยเตยใสแอบแซ่บ!"
"เฮ้อ! แม่นะแม่" ส่ายหัวเอือม นอกจากแม่จะคอยหาคู่ให้เธอแล้วยังไม่วายจ้างเลย์ เลขาคนสนิทช่วยสอดส่องพฤติกรรมอีกต่างหาก ให้ได้อย่างงี้สิ!
เธอเดินตรงเข้าห้องทำงานนึกถึงคำที่แม่มักจะพูดบ่อย ๆ แถมยังไปพูดกรอกหูเลขาอีกต่างหาก 'แอบแซ่บ'
"แอบแซ่บอะไรกัน แค่แฟนยังไม่มีเลย" เอนตัวพิงพนักพิงหลังเก้าอี้ตัวโปรด หมุนไปมา..แค่แฟนยังไม่มีเลย มีครั้งล่าสุดตอนอายุสิบแปด ตื่นเต้นมากแต่คบกันได้สองอาทิตย์เลิก ดี๊ดี!
[ฮาลาร์ส]
อู่ลาซ
"เซลล์ขายรถจริงดิ ?" เข้าไปนั่งในรถคันหรูมองไปรอบ ๆ ด้านในถูกปรับเปลี่ยนนิดหน่อย แต่ละชิ้นราคาค่อนข้างสูง..
"เซลล์บริษัทนี้ดีจริง ๆ" เดินดูรอบคัน ดูเหมือนว่าจะตกแต่งเยอะพอสมควร ไม่ว่าจะด้านข้างด้านหน้า ล้อ แม็กซ์
ปกติแล้ววันว่าง ๆ ก็จะซ่อมรถ รถตัวเอง..ซ่อมรถตัวเองและรถเพื่อน ไม่ได้รับซ่อมทั่วไป อีกอย่างรถหรูเลือกเข้าศูนย์กันมากกว่า คงไม่เลือกอู่ในหลืบอย่างเขานั่นจึงเป็นข้อดี
ความเป็นส่วนตัวค่อนข้างสูง..สูงมาก! นัดบอดส่งโลเคชั่นให้ไม่มีแมวตัวไหนโผล่มาสักตัว คงกลัวโดนดักฆ่าสินะ 'แค่ล่อเย็บยังยาก เหอะ ๆ'
ขอคัดค้านที่บอกว่าผู้หญิงที่นี่หาง่าย..หาง่ายคือนัดไปนอนโรงแรม หรือซื้อบริการแบบนั้นไม่เอา อยากได้ที่แบบทำความรู้จักค่อยเป็นค่อยไป จบที่ FWB ไม่ผูกมัด เน้นสนุกสนานร่วมกัน
"หกเดือนที่แห้งเฉา..ประเทศไทยไม่ใจดีกับเราเลยลูกเอ๊ย เหี่ยวจนแห้งหมดแล้วมั้ง!" ลูบแก่นกายที่หลบอยู่ในกางเกงวอร์มด้วยความสงสาร
อยากมีคู่นอนสักคนทำไมมันยากขนาดนี้..
"หรือลองเปิดใจคุยกับพี่เตย ? เผื่อจะเคมีตรงกัน" คิดพลางเอียงคอไปมาจนเสียงกระดูกดัง
บางทีผู้หญิงก็ไม่ได้เป็นเหมือนกันทุกคนเปล่าวะ ? เป็นความคิดที่ดังขึ้นมาก่อนจะถูกกลบไปด้วยด้านมืดที่ว่า 'ให้มึงได้เอาก่อนไหม ค่อยคิด!'
"เออถูกว่ะ สักครั้งก็ยังไม่เคย คิดมากเดี๋ยวก็แห้วอีก.."
