บทที่ 3 เกลียดก็คือเกลียด

ก๊อก ๆ ๆ

“พี่อลินคะ นี่เอกสารค่ะบอสอนุมัติใบลาพักร้อนให้แล้วค่ะ” ชริมาผู้ช่วยสาวคนสนิทเอ่ยบอกทันทีที่เข้ามาในห้องพร้อมกับยื่นเอกสารอนุมัติใบลาพักร้อนให้ ไม่ต้องบอกเธอก็รู้ว่าใครร่างใบลานี้ขึ้นมาและบังคับให้บอสอนุมัติใบลาด้วยตัวเองโดยไม่ต้องผ่านฝ่ายบุคคลคงไม่มีใครทำได้นอกจากแพนธีราผู้เป็นภรรยาเจ้าของนิตยสารแห่งนี้ ดูเอาเถอะเธอตอบตกลงไม่ถึง15นาทีเอกสารถูกอนุมัติแล้ว

อริสาได้แต่ส่ายหน้าก่อนจะสนทนากับรุ่นน้องคนสนิท “ขอบใจนะริมาพี่ลาสองอาทิตย์อย่าก่อเรื่องละ”

“คร่า ๆ อ้อพี่แพนบอกว่าให้พี่อลินลางานได้จนถึงวันศุกร์เลยนะคะ จะได้ไม่ต้องเจอยัยแบ๊วหน้าหนากับสามีของนาง” ชริมาเอ่ยบอกพร้อมกับทำหน้าเอือมระอาเมื่อพูดถึงนภิตราและตฤณกันต์ ใจคนยากแท้หยั่งถึง ชริมาไม่คิดเลยว่านภิตราที่ดูใสๆ จะกล้ามีความสัมพันธ์กับตฤณกันต์เพราะดูชายหนุ่มจะรักรุ่นพี่ของเธอเอามาก ๆ ส่วนนภิตราเองก็ดูซื่อ ๆ ใส ๆ ใครจะคิดว่านภิตราจะใสจริงแต่เป็นไสยศาสตร์

“อย่าเรียกเขาแบบนั้นนะ เดี๋ยวก็เป็นเรื่องพี่บอกแล้วไงว่าอย่าก่อเรื่อง” อริสาเอ่ยปรามพลางส่ายหน้ากับคำพูดของรุ่นน้อง มันไม่ดีเลยที่ชริมาจะพูดถึงลูกพี่ลูกน้องของผู้บริหารแบบนี้ เธอไม่ได้กลัวตัวเองจะเดือดร้อนหรอกแต่กลัวน้องสาวจะโดนอำนาจมือเสียมากกว่า

“ก็ได้ ไม่เรียกก็ได้ คุยเรื่องทริปภูเก็ตของพี่อลินดีกว่า พี่เสือของน้องไปมั้ยอะ” ชริมาเอ่ยถามถึง “พี่เสือ” อริสาที่กำลังเซ็นเอกสารถึงกับชะงัก หึ เธอไม่ชอบอีตาเจ้าของชื่อที่สุด...มันเป็นชื่อของอีตาคู่ปรับหมายเลขหนึ่งตลอดกาลของเธออย่างไรล่ะ

“จะถามถึงมันทำไมเนี่ย แค่ได้ยินชื่อก็หงุดหงิดแล้ว” อริสาเอ่ยขึ้นหลังจากตอบตกลงว่าจะไปเที่ยวเธอเกือบลืมไปแล้วว่าต้องเจอกับคนที่แค่ชื่อก็ทำให้เธอหงุดหงิดแล้วอย่างพันตำรวจตรีศารทูลหรือสารวัตรเสือคู่ปรับตลอดกาลที่ตีกันมาตั้งแต่ประถม เธอพูดอะไรตานั่นก็ชอบขัดตลอดแค่ได้หาเรื่องเธอก็พอใจแล้วไอ้คำพูดห่ามๆ ที่ออกมาจากปากสุนัขรวมกับหน้านิ่งๆ กวน ๆ ของนายคนนั้นทำให้เธอหงุดหงิดเป็นที่สุดแต่ทุกครั้งที่เธอเปิดฉากทะเลาะกับตาคนนั้นมักจะมีคนพูดบางอย่างที่เธอกับอีตานั่นที่ไม่เคยเห็นด้วยในทางเดียวกันถึงกับคิดเหมือนกัน

“โบราณว่าเกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น ครูเห็นมาเยอะแล้วที่ทะเลาะกันมาก ๆ เกลียดกันมาก ๆ สุดท้ายก็ได้กันทุกคู่อย่างพ่อแม่พวกเธอน่ะนั้นก็เคยเกลียดเคยทะเลาะกันมาก่อนนะ แต่เดี๋ยวนี้รักกันจนเลี่ยน” คำพูดของครูที่ปรึกษาสมัยมัธยมที่เคยพูดวันที่เขาและเธอทะเลาะกันจนถูกทำโทษหน้าเสาธงซึ่งตรงกับวันที่ท่านปลดเกษียณและวันนั้นเองที่เธอและเขาพูดเป็นเสียงเดียวกัน

“ไม่มีทาง”

“ไม่เชื่อก็คอยดู” ครูคนเดิมยังเอ่ยบอกจากวันนั้นจนถึงวันนี้เธอก็ยังไม่เชื่อคำโบราณนั้นอยู่ดีเพราะเธอคิดว่าเกลียดก็คือเกลียดรักกันไม่ได้หรอกดังนั้นเธอจึงหงุดหงิดทุกครั้งที่ได้ยินชื่อของอีตานั่น

“พี่อลินใจลอยไปไหนเนี่ย” ชริมาเรียกแต่อริสายังคงนิ่งตกอยู่ในภวังค์แห่งวีรกรรมความแสบของตนและคู่ปรับจนรุ่นน้องสาวต้องเอ่ยชื่อศารทูลอย่างชื่นชมให้อริสาหมั่นไสและดึงสติกลับจากความหลัง

“พี่เสือสุดหล่อของน้องตอนนี้ต้องหล่อมากแน่ ๆ เลย”

“หึ หมั่นไส้ เอากาแฟมาซิ หาขนมมาด้วยจัดโต๊ะนี่ด้วย” อริสาพูดก่อนจะหันหน้าลงไปสนใจเอกสารต่อ

“พี่อลินอะ ระวังน๊าแกล้งน้องมาก ๆ เดี๋ยวน้องแช่งให้ได้กับคนที่เกลียดซะนี่” ชริมาเอ่ยบอกอย่างงอนอริสาเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาดุ มีที่ไหนมาแช่งให้เธอได้กันคนที่เกลียดถึงแม้มันจะเป็นไม่ได้ก็เถอะ

“ไม่มีทางซะละเกลียดคือเกลียดย่ะ”

“แต่ครูแก้วบอกว่าเกลียดอะไรมักได้อย่างนั้นนะคะพี่อลินแล้วคนที่พี่เกลียดเนี่ยหล่อ รวย ฉลาด เท่แถมฮอตเป็นที่ต้องการของตลาดอีกต่างหากระวังตกหลุมรักเข้าให้ แล้วต้องมากลืนน้ำลายตัวเองไม่รู้ด้วย” ชริมาเอ่ยหยอกก่อนจะรีบวิ่งออกไปหากาแฟมาให้พี่แกก่อนจะโดนสายตาพิฆาต

“เชอะ คนอย่างอลินไม่ชอบก็คือไม่ชอบ โดยเฉพาะไอ้แมวบ้านั่นต่อให้เหลือมันคนเดียวในโลกฉันก็ไม่เอา!!!”